Om te beginnen ruik en snuffel ik in de boekhandel stiekem aan alle gloednieuwe, nog onbezoedelde boeken. Gewoon, omdat ik daar nogal gelukkig van word. Ook sabbel ik tijdens het televisie kijken op plukjes haar, wacht geduldig tot deze droog zijn en wrijf vervolgens gelukzalig met mijn vingertoppen over de hard geworden haarpuntjes. Tot op betrekkelijk hoge leeftijd heb ik daarbij geduimd, maar als je nog enigszins serieus genomen wilt worden, moet je daar toch een keer mee ophouden.

Zelfs het verkeer kent stiekeme jolijtbezorgers. Met mijn kleine autootje heel hard optrekken voor een stoplicht bijvoorbeeld, zodat ik die grote bak naast me er finaal uitrijd. Om dan nonchalant en licht triomfantelijk opzij te kijken. Of hard en onbenullig toeteren en zwaaien naar mij onbekende voorbijgangers. Zodat deze zich eenmaal weer thuis nog steeds afvragen, waar ze mij nou ook alweer van kennen. De oprecht verbaasde en vragende blikken blijf ik geestig vinden. Keer op keer.

Fijn  vind ik het ook om in mijn blootje te slapen met alleen een paar dikke, roze sokken aan. Lekker warm en broeierig. Om misverstanden te voorkomen: uiteraard niet in mannelijk gezelschap, want echt charmant is het niet. Daar ben ik me terdege van bewust. Ik verzoek u dan ook om dit beeld onmiddellijk uit uw systeem te wissen. Of zoals mijn dochter zei, na het lezen van dit stukje: ‘mam, dit is zo schaamtevol. Op die manier kom je echt nooit meer aan de man.’

Nog een rare: na het plassen trek ik mijn panty en jurk pas omhoog, als ik de deur van het toilet al achter me heb dichtgedaan. Op de gang dus. Wat eigenlijk best raar en lastig te verklaren is. Mijn moeder sprak vroeger al van een aangeboren neiging tot lichtzinnigheid. En daar houden we het dan maar op. Dat ik dit alleen thuis doe, pleit in ieder geval voor mij. Zelfs mijn frivoliteit kent grenzen.

Eten is een genoegdoener bij uitstek. Paprika chips bijvoorbeeld, moet op een speciale manier naar binnen worden gewerkt. Een of meerdere stukjes worden tegen mijn verhemelte gedrukt, waarna ik de smaak er langzaam en krachtig uitzuig. Luidruchtig soms ook, om de feestvreugde te verhogen. Wist u trouwens dat zuurkool veel lekkerder is, als je het gewoon met je handen rauw uit het pak eet. Zodat het zuur je handen doet tintelen en je de kool tussen je kiezen vermalen hoort worden. En wat dacht u van M&M’s? Die moet je met een flinke hand tegelijk in je mond laten smelten, tot alleen de pinda’s overblijven. Die je dan eigenlijk net zo goed meteen kunt uitspugen, omdat ze nergens meer naar smaken.

In de categorie morsig en onsmakelijk, wil ik er nog één met u delen: het vissen van dikke klonten haar en zeepresten uit het doucheputje. Bij het naar boven halen van een aanzienlijke buit, word ik overvallen door een bizarre combinatie van rillingen over de rug, walging en onmiskenbare gevoelens van vreugde en genoegdoening. En dat allemaal tegelijk. Indien het u nu echt te gortig wordt; ik draag daarbij wel handschoenen. Dat u het even weet.

Om te voorkomen dat ik voortaan alleen nog maar als panty ophijsende, M&M’s tuffende idioot en haarfetisjist door het leven ga, lijkt het me beter om het hierbij te laten. Verder functioneer ik heus redelijk normaal en naar behoren. En ik doe er niemand kwaad mee. Niet dat ik weet tenminste. Laten we in godsnaam eerlijk zijn. Diep van binnen schuilt De Vieze Man in elk van ons.

Ik vond het een interessante gedachtegang. Als het je keer op keer niet lukt om een man aan je te binden, kies je gewoon voor een onooglijk exemplaar. Hoef je nooit meer bang te zijn, dat hij er met een ander vandoor gaat. Hij zal wel gek zijn tenslotte. De stakker mag blij zijn dat het hem überhaupt gelukt is, om een vrouw aan zijn wanstaltige haakje te slaan. Die hoort vanaf dat moment jubelend en kwispelend aan je zijde te gaan. Terwijl hij gelukzalig ja knikt als je hem iets vraagt. Scheelt een heleboel discussie, onzekerheid en jaloezie. Geloof me. Natuurlijk zou je een hond kunnen nemen, maar dit is toch net iets gezelliger. En je hoeft hem niet uit te laten. Ook beslist niet onvoordelig.

Een oudere collega vertelde me ooit een soortgelijk verhaal. Volgens hem hebben relaties de meeste kans van slagen, als de man net iets meer van de vrouw houdt. Dan omgekeerd, bedoel ik. En dat is niet zonder reden. Zo’n man kan op die manier zijn jagersinstincten binnen de relatie botvieren en zal daarom zijn stinkende best blijven doen. Hoeft hij het niet buiten de deur te zoeken. Zelf gaf mijn collega ruiterlijk toe, dat dit in zijn huwelijk het geval was en hij leek daar niet onder te lijden. Maar ik weet het niet. Alsof je kiest met je verstand. Aan de andere kant: vroeger werd de relatieblik sowieso een stuk minder vertroebeld door romantiek en hoge verwachtingen. Je was al blij als je het een beetje redelijk kon vinden samen. Zo makkelijk komen mannen er tegenwoordig niet meer vanaf.

De wensenlijstjes van vrouwen anno nu zijn lang en nauwelijks realistisch. Dat snappen we zelf heus wel. Downdaten is niet voor niets zo populair. Steeds vaker zie je vrouwen voor kleinere, jongere, dommere of  armere mannen vallen. En voor minder fraai dus. Blijkbaar hebben we massaal besloten, om realiteit te verkiezen boven alleen zijn. Het is eigenlijk de ultieme vorm van feminisme. Mannen doen al eeuwenlang niet anders. Wat dat betreft wordt het hoog tijd om van die vreselijke term af te komen. Vertaald in het Nederlands, wordt het zelfs nog denigrerender: onderontmoetingen. Daar lusten de honden geen brood van. Van een leidinggevende die het met zijn secretaresse doet, zegt niemand dat het een downdater is.

Al met al valt het voorwaar niet mee, dat relatiegedoe. Daar heeft Kirstie helemaal gelijk in. Hoewel ik over de meeste zaken een uitgesproken mening heb, raak ik in de liefde regelmatig volkomen van de wijs. Het overkwam mij dit weekend weer. Lief en ik lagen languit op de bank. Hapje, drankje, kaarsje, filmpje; u weet ongetwijfeld hoe het werkt. ‘Ach, zuchtte ik tevreden, niet ongelukkig met mezelf. ‘Diep van binnen ben ik eigenlijk zo romantisch.’ Toen ik mijn lief in lachen hoorde uitbarsten, begreep ik dat hij een andere mening was toegedaan. Hij wees me er fijntjes op dat ik de deur keihard dicht knal en hem werkelijk nooit uitzwaai, als hij naar zijn eigen huis vertrekt. Dat ik niet samen wil slapen, als hij heel vroeg op moet staan. Dat ik reuze dol op kaarsjes ben, maar ze tijdens seks nutteloos en overbodig vind. Dat ik foute grappen maak op idyllische momenten. Dat ik zijn verjaardag en dientengevolge de bijbehorende cadeautjes vergeet. Kortom, dat bij mij vergeleken, zelfs Joran van der Sloot nog romantisch is.

Nou ja zeg. Doe ik zo mijn best. Over dankbaarheid gesproken. Misschien wordt het toch tijd voor een lelijke vent.

Zo onopvallend mogelijk probeer ik een goed beeld te krijgen van de mysterieuze man. Begin zeventig, schat ik hem. Een jaar of tien ouder dan ik ben. Hij ziet er lief uit. Als een verschrompeld appeltje. Soms vergeet ik dat mijn eigen huid ook niet meer geheel vrij van rimpels is. Onder zijn lange, donkere jas draagt hij een prachtig op maat gemaakt kostuum. Hij praat beleefd en hoffelijk. Zijn uitspraak is bijna overdreven netjes te noemen. Alles aan hem is eigenlijk nogal keurig. Alsof hij maar niet in de tegenwoordige tijd wil passen. Van achter zijn bril kijkt hij me volkomen eerlijk en oprecht aan. Op een vreemde manier voel ik me verbonden met dit bijzondere heerschap.

Het is normaal gesproken tamelijk absurd om dergelijke diepgaande vragen met een volslagen onbekende te bespreken. Daar ben ik me wel degelijk van bewust. Toch kan ik het op de een of andere manier niet over mijn hart verkrijgen om hem met een kluitje in het riet te sturen. Hoe moeilijk het ook is, om antwoord te geven op die onmogelijke vraag.

Drieënzestig ben ik inmiddels. Ik denk terug aan al die momenten waarop ik gelukkig was. Soms groots en meeslepend, soms gewoon tevreden en meestal iets wat ergens tussen die twee uitersten in zit. Mijn gedachten draaien kringetjes door mijn leven. Het is alsof ik nu pas goed besef hoe gezegend ik al die jaren ben geweest. ‘Ik vind het lastig om te kiezen’, zeg ik lichtelijk wanhopig. ‘Geluk is geen wedstrijd en komt in zo veel vormen. ‘Ik stel u slechts een vraag mevrouw,’ antwoordt hij vriendelijk. ‘Het is aan u om te bepalen, wat u daarmee doet. Het is uw leven nietwaar?’ ‘Dat is het zeker,’ mompel ik zacht. ‘Misschien moet ik u in dat geval gewoon vertellen, waarom ik vandaag naast u zit.’

‘Als meisje van achttien werkte ik in de huishouding bij een erg chique familie. Zoals zo veel meisjes in die tijd. De man des huizes was indrukwekkend en toeschietelijk. Iets te toeschietelijk bleek al snel. Ik werd tot over mijn oren verliefd op hem en was blij met elk beetje aandacht dat hij me gaf. Natuurlijk was ik ook niet bepaald in de positie om nee te zeggen, dat zult u begrijpen. Hoe het ook zij, ik raakte in verwachting en werd met zachte hand en een schamele afkoopsom de deur uitgezet. Geen man, geen baan en een baby op komst. In die tijd een op zijn zachtst gezegd onwenselijke combinatie.’

‘Gelukkig bracht de broer van mijn voormalig werkgever uitkomst. Hij gaf mij het adres van een weduwnaar en vader van drie kinderen. Met heel veel plezier werkte ik voor hem. Langzaam groeiden we naar elkaar toe en na drie jaar zijn we als klap op de vuurpijl getrouwd. We hadden een fijn leven samen. Helaas is hij twee jaar geleden overleden. Ik ben al die tijd erg verdrietig geweest. Het was alsof ik niet meer in staat was om plezier te hebben. Het toeval wil dat ik net deze week heb besloten, dat ik weer gelukkig mag zijn.’

‘En daarom zit ik hier,’ besluit ik mijn verhaal. ‘Ik heb zojuist het graf van mijn man bezocht en hem verteld dat ik vanaf vandaag niet meer elke dag langs zal komen. Het was alsof ik voor de tweede keer afscheid nam. Maar vandaag kon ik hem eindelijk loslaten. Precies toen ik die verlossende woorden sprak, landde een roodborstje vlak voor mij op de grond. Parmantig keek hij me aan, alsof het beestje wilde zeggen dat het goed was zo.’

Mijn gesprekspartner schraapt bijna onhoorbaar zijn keel. Hij heeft aandachtig zitten luisteren. Na een korte stilte reageert hij, zoekend naar woorden. ‘Ik hoop dat je het niet verkeerd opvat, maar ik ken je verhaal. Ik kom er zelfs in voor.’ Als ik eindelijk zie wie ik voor me heb, kan ik hem alleen maar minutenlang verbijsterd aanstaren. Terwijl hij mijn hand pakt, vertelt hij rustig verder. Uiterlijk onbewogen, maar ik hoor de emotie in zijn stem.

‘Ik vond het vreselijk, wat mijn broer je aandeed. Vanaf het eerste moment dat ik je zag, was ik reddeloos verliefd. Ik wilde je helpen, maar wat kon ik doen? Ik was zelf getrouwd en had mijn eigen gezin. Het enige wat ik kon bedenken, was het regelen van een nieuwe werkgever. Iemand waarvan ik zeker wist, dat hij goed voor je zou zijn. Af en toe informeerde ik via via naar jou. Ik was blij dat je gelukkig was. Na verloop van tijd ben ik je simpelweg uit het oog verloren.’

‘Toen mijn vrouw begin vorig jaar overleed, besloot ik te verhuizen naar een kleinere woning. In mijn nieuwe buurt vond ik tot mijn grote verrassing het meisje van weleer terug. Een beetje ouder, zoals wij allemaal. Maar minstens zo mooi als vroeger. Elke dag zag ik je naar de bushalte lopen. Ik vermoedde dat je naar de begraafplaats ging. Vandaag besloot ik dat het tijd was om je achterna te reizen en je te vertellen hoeveel ik om je heb gegeven. Je bent eigenlijk nooit uit mijn gedachten geweest.’

Op dat moment stopt de bus voor het bankje, waar wij minstens een half uur hebben gezeten. Ik heb niet eens gemerkt dat ik door en door koud ben geworden. Als we opstaan, glimlach ik naar die bijzondere man. Ik laat zijn hand niet los, wanneer we samen de bus instappen. De zon breekt door, al zou ik later niet meer zeker weten of dat ook echt zo was. Het is niet belangrijk. Het gaat om een hart dat weer in staat is lief te hebben. Zolang ik durf te geloven in mezelf en liefde in al haar hoedanigheden, kan er niet zo gek veel misgaan. Ik ben klaar voor een jaar dat nieuw en vol belofte voor me ligt.

Eén moment was ik zelfs bang dat we doodleuk en regelrecht terug waren in de jaren zeventig. Toen Albert Mol en Sonja Barend zich niets te goed voelde voor een spelletje als Wie van de Drie en Fred Oster cavia’s over sjoelbanen liet rennen. Die door meneer van Rijssen uit Vaassen elke zaterdagavond hoogstpersoonlijk werden gebracht. Voor degenen die te jong zijn om zich dit te herinneren: dat mocht toen nog gewoon van de dierenbescherming. In die tijd kwam het in niemands hoofd op om met een cavia naar de psycholoog te gaan, omdat het beestje één avond André van Duin had moeten spelen in Avro’s Wie-Kent-Kwis. De eerste cavia met een stevige burn-out moest nog geboren worden. Hoe dan ook, het was een knap staaltje primetime Gelderland promotie. Dat kan ik u wel vertellen. Daar kunnen Olaf en zijn wethoudervrienden nog een puntje aan zuigen.

Van een terugkeer in tijd was echter geen sprake. Daar kwam ik snel genoeg achter. Voor als u het programma onverhoopt gemist heeft: bruidsparen strijden met elkaar om een televisiehuwelijk. Op een grote neptaart staan neven, nichten en Joost mag weten wat nog meer, die bij foutieve beantwoording van een vraag door een soort luik donderen. Tot enorme pret van het in groten getale aanwezige, edoch simpele publiek. Dat is spekkie voor het bekkie. Hilarisch. De feestvreugde wordt alleen nog maar verhoogd door het soort vragen dat Winston de deelnemers voorlegt. Luister en huiver:

-          Wie van jullie beiden stelt zich het meeste aan? (besmuikt gelach in de zaal)
-          Hoeveel procent van de Nederlandse mannen vindt zijn vrouw te dik? (hard gelach in de zaal)
-          Wie van jullie beiden heeft de meeste bedpartners gehad? (gierend gelach in de zaal)
-          Hoeveel procent van de Nederlandse koppels had seks bij het eerste afspraakje? (hysterie in de zaal)

Persoonlijk zou ik pas hoeven lachen als zo’n bruidje in spe gewoon eens antwoordde: ‘geen idee hoe het met hem zit, maar ik heb ons hele dorp geneukt.’ En dat je zo’n man dan beteuterd ziet kijken. Dat zou wel grappig zijn. Maar van dit soort vragen wordt toch helemaal niemand meer opgewonden anno 2011? Benieuwd onder welke steen RTL 4 zijn publiek in godsnaam elke week weer vandaan tovert.

Je leert Nederland wel beter kennen door al die duffe vragen. Dat moet gezegd. Als Winston me vertelt dat bijna veertig procent van alle Nederlandse koppels lekker eten prefereert boven een goed seksleven, dan verbaast het me opeens helemaal niet meer dat dit soort shows massaal bekeken wordt. We zijn nog net zo kleinburgerlijk als in de jaren zeventig. In ons eigen Apeldoorn zal dat geen sikkepitje beter zijn, vrees ik. Laten we dan ook maar gewoon all the way gaan. Meneer van Rijssen for President bijvoorbeeld. Of burgemeester. Van Apeldoorn om precies te zijn. Mijn zegen heeft hij. Ik zeg power to the cavia.

Maar als ik weer regelmatig ga schrijven, wil ik wel mijn eigen serie. Piepte ik stoer en onverschrokken. Een beetje ego moet je hebben, als je denkt dat anderen jou de moeite van het lezen waard vinden. En ik wil het niet zo tuttig en voorzichtig. Er moet leven in de brouwerij. Het is af en toe al zo’n, excusez le mot, saai kutdorp. Waar je vooral niet te veel mag opvallen. Waar aanpassen en niet moeilijk doen welhaast toverwoorden lijken. Maar ik wil me niet aanpassen. Niet te veel in ieder geval. En moeilijk en dwars doen is soms nodig. Met mate natuurlijk, dat snap ik heus wel. Mijn lief leest ook mee tenslotte.

‘Is het geen leuk idee als ik er elke keer een pittige foto bij plaats?’, vraag ik hem op een avond. ‘Dat ligt eraan wat je met pittig bedoelt’, antwoordt hij op zijn hoede. Hij kent me inmiddels. Ik heb mezelf met blote billen boven de televisie gehangen en schaam me daar in het geheel niet voor. Voor alle duidelijkheid: een foto van mij met blote billen bedoel ik. Voordat u zich allerlei vreemde beelden in uw hoofd haalt. Zelfs ik heb grenzen. Ik moet nog wel enigszins fatsoenlijk bezoek kunnen ontvangen. En ik heb twee geweldige pubers. Die zijn wel wat gewend, maar toch: moeders moeten niet te veel opvallen. Dat is nergens voor nodig.

Dus opper ik voorzichtig dat ik dacht aan een brandende kaars tussen mijn billen. Dat soort dingetjes. Met kerstmis bijvoorbeeld. Ik roep maar iets. En ik mompel nog wat over licht en the Holy Spirit. Hoewel hij altijd verbaasd is over waarom ik dergelijke dingen in godsnaam zou willen, vindt hij het allemaal best. Hij geeft me alle ruimte. Onder het mom: ‘als jij daar gelukkig van wordt schat’. En dat word ik. Soms moet ik gewoon even niet braaf zijn. Het is sterker dan ikzelf ben. En hij weet wel dat het uiteindelijk zo’n vaart niet zal lopen. Dat ik mijn wilde plannen altijd een beetje matig. Zodat mijn kinderen nog over straat kunnen. Zonder rode wangen van schaamte bedoel ik.  En ze thuis nog vrienden durven uitnodigen. Die er overigens opvallend vaak een stuk minder moeite mee hebben.

Hoe het ook zij, ik ben terug op het oude nest. En ga weer met heel veel plezier stukjes schrijven. Omdat het zo leuk is. Voor mijzelf in ieder geval. Maar ook voor jullie hoop ik. Wat betreft de foto heb ik me keurig ingehouden. Al zeg ik het zelf. En als jullie daar anders over denken, dan is dat niet mijn probleem. Zo. De toon is gezet. Ik ben er weer klaar voor. Nu jullie nog.

En een waarachtig feestje van muziek en woorden was het, afgelopen zondagmiddag. Mede door de aanwezige collega-dichters en schrijvers. Lammert Voos bijvoorbeeld, die de middag presenteerde. Ook Jan Zwaaneveld, Willem Bierman en redacteur Koen Vergeer beklommen het podium. De eerste twee om een gedicht voor te dragen. De laatste om uit te leggen waarom de poëzie van Johanna zo goed is.

Bovenal waren het de kinderen van Johanna die verrasten en bewezen dat de creatieve appel niet ver van de boom is gevallen. De Sam luisterde ademloos toen dochter Sterre liet horen hoe ongekend prachtig ze kan zingen. Daar gaat de wereld nog veel van horen, dat kan niet missen. Zoon Dani leerde ons in een zelf geschreven gedicht op muziek en met podiumflair dat wij ‘het moeten laten gaan’. Ik had het niet beter kunnen verwoorden.

Verzadigd van al dat moois keerde ik huiswaarts. Blij dat er weer een misverstand de wereld uit was geholpen. Gedichten zijn helemaal niet moeilijk. Gedichten zijn fijn. Daar mag je gewoon van genieten.

Foto: Caroline van der Waal

A.s. zondag mag ik weer. Dichter Johanna Geels presenteert vanaf 15.00 uur haar nieuwe bundel Detox. Niet geheel toevallig in januari, detoxmaand bij uitstek volgens Johanna.

Onder muzikale begeleiding van gitarist Mark Beumers zal Johanna uiteraard een aantal gedichten ten gehore brengen. Daarnaast zijn er spontane en wie weet verrassende optredens van aanwezige creatievelingen. Met de zigeunermuziek van de Gypsy Band Souvenirs wordt de middag bijzonder prettig afgesloten.

Voor alle duidelijkheid: dit alles gebeurt natuurlijk wel onder het genot van een hapje en drankje. Ontgiften kan maandag weer.

Datum: Zondag 23 januari vanaf 15.00 uur
Locatie: Artcafé Samsam

Desondanks werd ik zowaar een beetje emotioneel van het bericht. Ik geef het eerlijk toe. Het gaat zo snel allemaal. Alles verdwijnt in een vloek en een zucht. Over een jaar hoor je er niemand meer over. Alsof het niets betekend heeft. Voor mensen die behept zijn met een lichte hang naar het verleden en een zwaar melancholieke inborst, valt het heus niet altijd mee. Al die veranderingen.

Mij kost het in ieder geval moeite om het oude en vertrouwde los te laten. Ik koester spullen, plekken en herinneringen. Tot op de dag van vandaag rijd ik regelmatig  langs het huis waar ik voor de allereerste keer de liefde bedreef. Gewoon om me weer even net zo verwonderd te voelen als toen. Als ik door de Hoofdstraat loop, kan ik Mazereeuw nog steeds missen. Dan wil ik lekker warm en vertrouwd  boven zitten. Gezellig achter dat grote raam, met thee en een appelbol.

De Swing; zelfde laken een pak. Einde van een tijdperk. Nooit meer geëvenaard wat mij betreft. Of wat dacht u van de oude Gigant aan de Schoolstraat? Verdwenen. Natuurlijk is er een nieuwe en die is prima en fijn. Maar wel anders. En ach gos, het Juliana Ziekenhuis. Waar ik als achtienjarig meisje in mijn witte jurkje een heuse zuster probeerde te worden. Dat de poging nooit geslaagd is, viel te voorspellen gezien mijn allesbehalve praktische aanleg. Maar daar gaat het niet om. Het gaat om de stappen die er gezet zijn. De herinneringen die er zijn opgebouwd.

Nu ik erover nadenk; waar heb ik niet allemaal afscheid van moeten nemen gedurende mijn leven? De gulden. Lp’s en platenspelers. De niet te evenaren moddervette cake van mijn oma. Zwart-wit televisie. Ren-je-Rot en Stuif-es-in. De videorecorder. Elastieken op het schoolplein. Melktanden.  Een hele reeks vriendjes en vriendinnetjes. Autoloze zondagen. Mijn maagdelijkheid. De SRV-man die melk in flessen bracht. IJs in een rol. Met wafeltjes. Computerloosheid. Tuffende Dafjes. Onschuld. Op een dag was het er niet meer. Verdwenen in de tijd.

Het is niet geheel toevallig dat ik juist vandaag mijmer over de vergankelijkheid der dingen. Bij elk afscheid verloor ik onherroepelijk een stukje jeugd. Morgen word ik tweeënveertig. Best al een beetje oud en vertrouwd eigenlijk. Ik hoop dat ik nog even mag blijven.

Foto: Peter Vroon

Op school was het niet makkelijk. De andere kinderen begrepen niets van drumharen. Waarom kon het jongetje niet gewoon hetzelfde zijn als iedereen, vroegen zij zich af. Maar het jongetje was daar niet zo goed in, hetzelfde zijn. Zo klein als hij was, wilde hij vooral zichzelf zijn. Overdag liet hij niets merken van zijn eenzaamheid. Met rechte schouders liep hij over het schoolplein. Alleen. Alsof het zijn eigen keuze was. Maar ‘s avonds in bed kon het jongetje vaak niet slapen.

Hoewel scholen ongetwijfeld hun best doen, wordt er lang niet altijd adequaat gereageerd op pesten. Ik kan niet voor alle Apeldoornse scholen spreken, maar als ik afga op eigen ervaringen en geluiden om mij heen,  dan weet ik vrijwel zeker dat er nog een heleboel werk aan de winkel is op antipest- en treitergebied.  Daarnaast ben ik er echter heilig van overtuigd, lieve ouders van Apeldoorn, dat wij een belangrijke rol spelen in de hele problematiek. Wij zijn tenslotte degenen die onze kinderen leren hoe je met mensen omgaat.

Is het niet mogelijk dat oordelen, buitensluiten en zelfs anderen omlaag halen onbewust met de paplepel wordt ingegoten? Let de komende tijd maar eens op je eigen gedrag. Je zult verbaasd zijn over hoe vaak je onmiddellijk een oordeel hebt én uitspreekt over iemand op basis van uiterlijke kenmerken; baan, inkomen, gewicht, kleding, manier van praten, waar iemand woont, huidskleur, seksuele geaardheid…Vul het lijstje zelf maar aan. Vaak niet eens zo kwaad en negatief bedoeld, maar kinderen pikken het signaal feilloos op vrees ik. Ieder mens heeft leuke kanten. Als we die nu eens wat vaker proberen te zien. Knap je zelf ook lekker van op heb ik gemerkt. Een positieve, onbeperkte blik leeft zo veel prettiger. Dan creëren we samen een plek waar iedereen mag zijn wie hij is. Een blij en bevrijd Apeldoorn zeg maar. Mij lijkt het wel wat.

Heel veel jaren later heeft het jongetje zijn draai en gelijkgestemde zielen gevonden. Precies zoals hij en ik altijd hebben geweten. Ik ben trots op hem. Het jongetje is mijn zoon.

Foto: Emiel Goedkoop

Als je de veertig nadert, wordt pijnlijk duidelijk dat het huwelijk geen garantie meer biedt voor een lang en gelukkig leven. Het merendeel van mijn vrienden en vriendinnen is gescheiden. Er ontstaan allerlei nieuwe, opwindende maar vaak ook vermoeiende samenlevingsvormen. Je kunt het zo gek niet bedenken. De altijd haastige single moms and dads bijvoorbeeld. Of de wallen veroorzakende tweede legvariant. En in de samengestelde gezinnetjes worden de verschillende genen doodleuk door elkaar gehusseld. Al dan niet succesvol.

Welke vorm je ook kiest, altijd zijn er de omgangsregelingen. Voor de onwetende buitenstaander ziet het er ingewikkeld en vermoeiend uit, maar in de praktijk blijkt het heel snel te wennen.  Zelfs voor de kinderen. Uitzondering ben je in ieder geval al lang niet meer. Dat helpt natuurlijk ook.

In gesprek met een medemoeder over de geneugten van het moederschap, betrapte ik mezelf er laatst op dat ik vroeg op welke dagen zij de kinderen had. Dat bleek altijd te zijn. Ze was zelfs nog getrouwd. Tsja, zou ik die mogelijkheid bijna vergeten. De vraag geeft wel aan dat het aloude ideaal al lang niet meer vanzelfsprekend is. Ook op de camping in Frankrijk of in de jeugdherberg op Terschelling heeft u het de afgelopen zomervakantie vast weer gemerkt. Op ogenschijnlijk eenvoudige vragen of op onschuldige opmerkingen kan tegenwoordig zomaar een bijzonder gecompliceerd antwoord volgen: ‘Nee, dat is niet mijn echte vader. Ja, wel de vader van mijn broertje. Maar ook niet van mijn zusje nee. Dat is weer iemand anders. Niet mijn vader inderdaad…’

De nieuw verworven vrijgezelle ouderstatus levert over het algemeen nogal wat vrije tijd op. En die moet men weer leren invullen. Ik kom ze dan ook regelmatig tegen, al die gescheiden veertigers. Hangend aan de bar in het Nieuws of tot vier uur doorzakkend in de Zaak of Confetti. Hip, dronken en zichzelf opnieuw aan het uitvinden in een welhaast hernieuwde puberteit. Maar allemaal op zoek naar aanspraak en gezelligheid. They’re sharing a drink they call loneliness but it’s better than drinking alone. Dat idee een beetje.

Dus strompel ik om half vijf ’s ochtends richting taxi. Niet helemaal helder meer na ruim voldoende drankjes, maar op een prettige manier gelukkig. Het was weer een fijne avond. U weet nu meteen waarom deze blog even op zich liet wachten. Ik heb iets te hard geleefd de laatste tijd. Want druk zijn we allemaal. Wij gescheiden ouders. En niet in de laatste plaats met onszelf.

Foto: Peter Vroon