Een optreden van de Kift is altijd spektakel. Gooi een flinke dosis punk, fanfare en folk in de Blender, mix het tot een compacte massa en overgiet het met een flinke slok theatraal spektakel en zie daar: De Kift. Acht mannen in overwegend niet heel goed zittende pakken die met drums, bas, gitaar, toetsen en heel veel koper een bijzonder dynamische show neerzetten. Het meest bijzondere instrument was wel de hele achterwand van het podium. Emmers, stofzuigers, bezemstelen, fietswielen en wat al niet meer werden gebruikt als begeleiding van een flink aantal nummers. Het had de technici van Gigant wel een paar hoofdbrekens gekost om dat allemaal aan de praat te krijgen. Nee, de techniek van De Kift verzorgen is geen doorsnee klusje. Het ging ze goed af al rende er zo nu en dan een techneut wat nerveus van links naar rechts door de zaal.

Het optreden was dit keer Nederlandstalig, wat ook al niet vanzelfsprekend is want de band bracht ook Duits- en Franstalige CD’s uit en toerde ook in die landen. De Kift liet zich niet van de wijs brengen doordat het publiek flink had laten afweten. Zo’n 60 mensen waren er. Jammer, maar de band liet zich er niet door weerhouden er vol voor te gaan en de weinige mensen mee te voeren in hun bonte mengeling van melancholie, weemoed en avontuur. Maar liefst zes toegiften gaven de heren, daarmee een geweldig statement makend dat het niet aan hen lag. De zaal omarmde de band en meezingend en dansend werd duidelijk dat de Kift staat voor feest, passie en goede muziek. Nog even twijfelde ik halverwege of het optreden niet beter in de theaterzaal had kunnen plaatsvinden maar naarmate de avond vorderde bleek dat dit een slecht idee zou zijn geweest.

Ook de support-act, ja die was er ook nog, liet mooie Franse chansons horen. Nathalie Matteau & Les Hommes Perdu, een Nederlands-Canadees gezelschap dat in de traditie van Edith Piaf perfect paste in de sfeer van de avond.

Kortom, zij die het lieten afweten hebben een prachtige avond gemist. ( foto’s Peter Vroon)

Wat is dat eigenlijk, het Stadsfeest? Eigenlijk niets anders dat de mogelijkheid voor alle Apeldoorners om elkaar bij het begin van het nieuwe jaar de hand schudden en elkaar een mooi Nieuwjaar te wensen. Vroeger in Orpheus, de laatste twee jaar in Gigant waar afgelopen vrijdag ruim 400 mensen bij elkaar kwamen. Gezellig was het, zelfs tot in de zeer kleine uurtjes.

De leeuw Friz wachtte met zijn hyperactieve vriendinnetje Wilde Hilde het publiek op om met een fijne knuffel en een medaille te benadrukken, dat ondanks de bezuinigingen op cultuur er nog steeds veel winnaars zijn die de sector overeind houden. In het café vermaakten de Bottles het publiek met een fijne en vooral vermakelijke medley van Beatles en andere oude doos muziek. Zanger Hans van Mastrigt die met zijn muzikale vrienden Lex en Martin toch vooral zonder pretenties muziek maakt en het publiek al snel voor zich had gewonnen.

In de popzaal ging de petje op en petje af quiz een beetje verloren in het rumoer van de elkaar gelukkig nieuwjaar wensende massa. In de theaterzaal daarentegen legde flirtcoach Saskia Paulissen de wethouders Prinsen, Metz, Blokhuis en Stukker het vuur na aan de schenen. De heren, met Prinsen voorop, bleven ondanks de moeilijk thema’s prima overeind. In de popzaal nam vervolgens de band Lefties soul connection het over. Pas geleden nog te zien in de Wereld draait door was dit een prima keuze van programmeur Waldo om de meute in beweging te krijgen. Na afloop bezweet op weg naar het café dus waar de Bottles met een serie lekkere muzikale nabranders het feestje nog even lieten duren. Uiteindelijk gingen op kwart over vier de deuren van Gigant dicht en een hoop geld armer maar een zak vol met mooie wensen rijker ging Apeldoorn huiswaarts. Het was het allemaal waard.

De hoofdpijn de volgende dag namen we maar op de koop toe in de wetenschap dat Gigant er weer een leuke avond van had weten te maken. Directeur Martijn van Duivenboden, zo hoorden we later, bleek als een soort mysteryguest, nog even in zijn eigen huis te zijn geweest. Een goed teken. Laten we hopen dat 2012 vooral voor hem ook veel moois en vooral een goede gezondheid gaat brengen. ( foto’s: Ernst van Rossum / Frevaro)

We moesten ons wel eerst even door het voorprogramma heen worstelen. Tony Ebben. Geen onaardig bandje maar de weinig originele composities, gebrek aan dynamiek en Tony zelf – hij stond er vooral mooi te zijn- maakten weinig indruk. De zaal reageerde nauwelijks en wachtte duidelijk op Ralph de Jongh.

Als Ralph het podium bestijgt gebeurt er iets een zaal. Publiek komt naar voren en beweegt. Net als Ralph zelf overigens. Ralph is energie. Daar waar hij als solo artiest nog wel eens ontspoorde wordt hij door de Crazy Hearts en dan vooral de ritmesectie Marcel Wolthof en Jasper Mortier en niet te vergeten gitarist Christoph Bauwens keurig in het spoor gehouden. Zonder ook maar ergens aan energie in te boeten. Daar heeft de band na de vele optredens van het afgelopen jaar een prachtige balans in gevonden. Een show van Ralph de Jongh is eigenlijk nooit klaar. Soms omdat hij er zelf niet genoeg van kan krijgen. Vaak omdat het publiek om meer vraagt. Alle nummers van de cd kwamen voorbij waarbij het opviel dat het publiek vrijwel alles kan meezingen. Dat getuigt van een vaste schare fans en die verdient hij ook. Al was zijn meest trouwe fan, een donkerharige groupie van middelbare leeftijd, er dit keer niet bij. Zou het komen omdat Ralph weer een vriendin heeft?

Hoe dan ook Ralph is goed bezig en bezorgde de zaal de nodige mooie momenten. (foto’s: Peter Vroon)

Thuis zit Paul op de kabel en in geval van nood hijst hij de digitale Katja’s zo met 500 KB per seconde zijn huis in. Hij vertelde me dat zijn bedrijf nogal tegenstrijdige signalen afgeeft als het gaat om erotiek. Vorige week kreeg hij van zijn baas namelijk een keuzefolder met kerstpakketten toegestuurd en was hij zwaar teleurgesteld. Want, zo vertelde hij, de digitale Playboy mag niet, maar de papieren versie kan hij een jaar lang op kosten van zijn werkgever gaan lezen. En nog wel als kerstcadeau!

“Weet je wat me nou opvalt vriend” zei hij, “dat in de keuzemogelijkheden van de kerstpakketten zo’n traditioneel rollenpatroon wordt nagestreefd. Zo mogen mijn mannelijke collega’s zich vermaken met de Playboy terwijl van de vrouwen in ons bedrijf kennelijk wordt verwacht dat ze zich bezig houden met koken, naaien en de kinderen. Althans, de Tip culinair, de Knip en de Donald Duck doen iets in die richting vermoeden. En als vrouw zou ik op z’n minst ook de vrouwelijke tegenhanger van de Playboy willen kunnen kiezen.

Nou is de kerstman niet de slimste. Was hij dat wel dan zou hij voor zijn winterse escapades wel een vierwiel aangedreven Volvo V70 met airco hebben genomen in plaats van zo’n ar met open dak en zes van die onbetrouwbaar kijkende herten ervoor. En zou hij iets meer te vertellen hebben dan “YOHOO, YOHOO”. De vraag is dus of wij het de Kerstman kwalijk kunnen nemen dat hij de vrouwen in ons bedrijf afschildert als erotiekarme wezens die geen enkel verlangen koesteren naar een mooie naakte glossy gefotografeerde hunk onder de kerstboom. Ik denk het niet. Kerstman zelf is voorzover bekend al in geen driehonderd jaar met een vrouw betrapt dus ik denk dat we ons maar moeten troosten met het idee dat het goed is dat hij aan ons gedacht heeft.”

De dames in het bedrijf van Paul liggen er blijkbaar niet wakker van. Zoals een van hen mij gisteravond in de kroeg toefluisterde: “Ach weet je, als ik straks met de nieuwste Tip Culinair in de aanslag het Kerstdiner aan het koken ben en ik hoor uit de woonkamer YOHOO, YOHOO, dan weet ik dat dit niet de Kerstman is maar mijn vriend die met een 90 graden gedraaide Playboy bij de middenpagina is aangekomen. Heeft hij ook wat.”

Ik praat er veel over, schrijf het van me af en zo nu en dan koop ik een goede fles whisky die ik samen met mijn vrienden soldaat maak. Whisky doodt geen kankercellen maar het is wel lekker en zorgt er in ieder geval tijdelijk ervoor dat ik allemaal weer beter weet te relativeren. Maar ondanks dat alles blijft de wrange analogie met de financiële wereld dat ‘gedane behandelingen geen garanties voor de toekomst bieden’. Dat betekent dat we er dus in lengte van jaren mee bezig moeten blijven. Controles, en daarbij de steeds terugkerende angst of het nog steeds allemaal goed is. Gek zou ik ervan worden of zou het, zoals ik pas geleden iemand hoorde zeggen, wennen?

Ik denk dat er mensen zijn die bij het zien van de kop van dit artikel snel doorklikken. Zo’n eng verhaal willen ze liever niet lezen. Wat je negeert is er niet en dat is lekker, dus laten we leuke dingen gaan doen. Maar is het niet zo dat die dingen alleen maar leuker zijn als je bewust bent van het feit dat het ook anders kan? Ik zie ook dat het leven gewoon doorgaat. Met Martijn in het ziekenhuis zijn er in Gigant nog steeds leuke concerten.  Met of zonder prostaat, Peter Vroon maakt nog steeds mooie foto’s. Met of zonder Paul, the Bottles staan nog steeds op het podium. Gek eigenlijk hè, wij intelligente mensen hebben dus het vermogen onze ellende te parkeren. Dat is een ander woord voor ‘het een plek geven.’

Kanker kent geen goed en kwaad, kanker kent geen gevoel of medelijden, kanker is niet rechtvaardig, houdt geen rekening met status en leeftijd. Kanker kent geen genade. De enige genade komt van de wetenschap en zelfs die heeft niet altijd de antwoorden. “Kankerzooi”. Jan van Essen had gelijk toen hij twee jaar geleden in Artcafé Samsam zijn expositie, waarin hij foto’s van zijn aan kanker overleden vriendin Joke van Zevenbergen toonde, zo noemde. Het kwam hem op forse kritiek te staan. Kon niet, mocht niet, was te erg. Maar kanker is ook erg!

Nu ik dit zo vrij impulsief op zondagochtend opschrijf bedenk ik me ook of  iemand wel op dit verhaal zit te wachten? Kan of wil iemand hier wel iets mee? Ik weet het niet. Het is een beetje wat Eric Clapton ooit zei over Stevie Ray Vaughn: Als hij een gitaar pakt begint er iets te stromen en dat houdt pas op als hij zijn gitaar weer neerlegt. Zo voelt dit ook. Het moet eruit, dit verhaal.

(foto: Peter Vroon)

Tim Knol is degene waar ik het over heb. Vrijdagavond was het zover, een optreden waar ik naar uit had gekeken. Ik had Tim een jaar geleden gezien in het café van Gigant. Alleen met een gitaar imponeerde hij de weinige aanwezigen. Nu stond hij met band in een bijna uitverkochte popzaal. Er is dus wel iets gebeurd. In ieder geval een tweetal mooie cd’s, veel live optredens, zijn verkiezing tot beste zanger van Nederland en zijn verschijning in De wereld draait door. Dat alles hebben Tim Knol tot een van Nederlands topacts gemaakt. Omringd door een aantal doorgewinterde muzikanten als gitarist Anne Soldaat en toetsenman Matthijs van Duijvenbode, afkomstig uit respectievelijk Daryll Ann en Johan, staat een show van Tim Knol als een huis. Voeg daar ook nog het unieke voorprogramma van de zingende tweeling Arnoud en Sander Brinks, Tangerine bij en je hebt de ingrediënten voor een topavond.

Tim Knol is een ambachtelijk liedjesschrijver die zich beweegt tussen Bob Dylan, Neil Young en Pink Floyd, getuige de soms bijna psychedelische stukken die hij live brengt. Zijn verschijning is sympathiek en hij heeft een hoge gunfactor die ongetwijfeld debet is aan zijn succes. Dat bleek ook wel tijdens het optreden waarbij hij zijn support act Tangerine halverwege de show lekker liet meedoen. Iets wat je niet zo heel veel tegenkomt bij de grotere acts. Knol spreek een heel breed publiek aan. Alle leeftijden waren vertegenwoordigd. Tot en met kinderen op de rand van het podium. Ik denk dat dit komt omdat hij op een moderne manier teruggrijpt op de jaren 60 en zeventig. Retro zonder oubollig te worden. Balkenbrij uit de magnetron, dat idee. Aan het eind wilde ik alleen maar meer en dat is een goed teken.

Nu gaat het gerucht dat Tim Knol de muziek vaarwel gaat zeggen om zich geheel te wijden aan zijn tweede passie, de fotografie. Laat ik het niet merken. Dat kan best samen Tim.

Omdat onze vaste muziekblogger met zijn eigen band op een podium in Rotterdam staat, en de vaste fotograaf een zakendiner heeft, hebben wij als volledig geïmproviseerd reporters duo de taak op ons genomen Apeldoorn Direct te voorzien van een mooi fotoverslag. Héél naar vonden we dat niet. Een beetje nerveus kwamen we een half uur voor aanvang de popzaal van Gigant binnen en strak op tijd begon het concert.

Al bij de eerste tonen van het intro kwam het publiek in Gigant los. Dat belooft een mooie avond te worden.

De altijd zwoele zangeres Dorona Alberti verleidde vanaf het eerste moment zowel haar bandleden als het publiek. De interactie tussen haar en de saxofonist Paul Ensink leverde mooie plaatjes op voor onze fotograaf ©onstance. Ook wanneer gitarist Aron Raams een solo weggeeft en Dorona zich tegen zijn rug aan vleit raakt de zaal in  extase. Iedereen gaat uit zijn dak.

Het is een andere Gare Du Nord dan ik ken, ik heb steeds het gevoel dat deze band nummers van Gare brengt, naast eigen werk. Ik mis de oprichters Doc (Ferdy Lancee) en Inca (Barend Fransen), die laatste vooral in de zang. Voor mij zijn die twee hét gezicht van Gare Du Nord.  Sinds 2007 is de band versterkt met de van oorsprong Italiaanse Dorona Alberti. Dat maakt de live optredens levendiger en uitermate sexy en zwoel.

Ook vanavond. Getuige de vele prachtige foto’s die Constance schoot. Zij bleef maar naar die fantastische rode killer stiletto’s kijken! Dorona trakteerde ons op 3 outfits, die elke keer met luid applaus werden ontvangen. De dames in het publiek discussieerden over welk jurkje het beste bij haar figuur past, maar als je bedenkt dat ze een half jaar geleden is bevallen van haar zoon, zeg ik wauw, wat een geweldig stoere en sexy vrouw staat hier!

De nieuwe nummers zijn wat meer pop en minder lounge, en ook drummer Oscar Stone krijgt ruimte voor solo’s. De afwisseling tussen nieuw en bekend werk was goed gedaan, bij de eerste tonen van bekende nummers als ‘Love Will Find A Way’, ‘Marvin & Miles’ en ‘Summertime’ reageert het publiek meteen maar ook de nieuwe nummers worden enthousiast ontvangen.

Het concert duurde veel te kort, maar de afsluiter ‘Boogie’ was top. Het publiek bleef nog lang nagenieten in de popzaal en hoefde niet lang te wachten op het moment de bandleden van dichtbij te zien én te spreken. Zo begreep ik van de gitarist dat Ferdi geblesseerd is maar nog wel de nummers schrijft. Ik heb in elk geval weer alle handtekeningen op de van de muur gerukte poster voor in mijn hal! Het was een prachtige avond!

Judi (verslag) en Constance (foto’s)

Setlist: Intro.. Love Will Find A Way, Marvin & Miles, 30 Something, Gucci Girl, I Want Love, Almost There, Dish Of The Day, Matter Of Time (unplugged), Summertime, Something Like That, Fantasize The Love, Berlin Beat, Language Of The Blues, More Than Madly, Back Jack, Something In My Mouth, Beautiful Day, Boogie.

“Klopt, Reinier. Ik heb helemaal niets met het genre. Maar die openingsact, This City Shines, die was gaaf. Heb je die griet gehoord met die enorme strot? Loepzuiver, zeg. Wat een energie. Ze zei dat haar ouders in de zaal waren en zwaaide. Ik dacht dat ze naar mij zwaaide, maar toen ik naast me keek, stonden daar twee mensen die nóg ouder waren dan wij! Evengoed vind ik de Heideroosjes bijzonder onderhoudend. Over energie gesproken: heb je in het publiek gekeken? Daar is het betere gooi- en smijtwerk aan de gang.”

“Ja, levensgevaarlijk daar in die pit. Dan staan we hier best veilig.”

“En prettig. Moet je die jongedame hier zien. Staat die even leuk voor onze neus met haar gatje te schudden.”

“Sorry Bas, niet op gelet. Ik ben hier voor Apeldoorn Direct. Aan het werk, weet je. Moet me even concentreren op het concert. Jammer dat ze stoppen na 22 jaar.”

“Nee, wat ik net had, Reinier. Ging ik even naar het toilet … (nou ja, toilet … ‘trog’ is een beter woord) … word ik halverwege aangesproken door een of andere mooie griet. ‘Wat heb jij mooi haar!’ schreeuwde ze in mijn oor. En geloof het of niet, ze pakte mijn lange grijze manen beet en liet die door haar vingertjes glijden. Ik vond dat wel een lief gebaar. ‘Net zo mooi als dat van mij!’ riep ze erachter aan. ‘Dat wil ik dan wel eens zien,’ zei ik en ik liet haar lange haren door mijn vingers gaan. Ze waren mooi. Twijfel nooit aan een vrouw, Reinier. ‘Maar mijn haar is altijd zo pluizig,’ bekende ik het meisje. ‘Dan moet je meer conditioner gebruiken,’glimlachte ze. ‘Ik ga ‘s pissen!’ sloot ik dit intellectuelengesprek af.”

“Bas, je luistert niet! Hou toch eens op over die vrouwen. Maak je ook nog iets mee van de Heideroosjes? Ginds staat Peter! Die maakt de foto’s voor Apeldoorn Direct. Ik ga even kijken wat hij er van gemaakt heeft. Zo terug, Bas.”

“Maar eh Reinier, ik ga straks als de toegift begint naar voren? Dan kan ik een filmpje maken. Zet ik morgen op YouTube. Oké?”

“Goed plan, Bas. Maar het is wel heel veel gooi- en smijtwerk daar. Pas je wel op? Jij bent minstens twee keer zou oud als die vijftig met ontblote bovenlijven stuiterballen voor het podium.”

“Nee, die Marco Roelofs, dat is een stoere vent. Die scheert zijn oksels. Wat een mietje. Kijk dit knulletje hier naast ons nou eens. Hoe oud zal die zijn? Tien? Twaalf?”

“Ken maar zo.”

“Hé kleine vent, ik ga naar voren. Ga je mee? Reinier, moet je zien hoe aandoenlijk dat jochie knikt! Tot zo!”

“Ja, zijn moeder werkt hier en die is ook al zo jong. Voorzichtig, hè.”

“Denk jij maar aan het afstapje. En ga eindelijk eens bier halen!”

-

(foto’s: Peter van Rijsbergen
Een van bazbo’s filmpjes zie je hier.)

• Adri Post
• Birgit Stigter
• Doortje de Vries
• Etienne Bagchus
• Jan Freark Wierda
• Jorink
• Kees Blom
• Milena Tlustá
• Olga Brouwers-Gubitz
• Rob Weddepohl
• Ton van Kooten

Naast de veiling is er ook een loterij zodat u “voor een zacht prijsje” een kunstwerk kan winnen. Richard Hermans, directeur Erfgoed Nederland, zal wederom als veilingmeester optreden. Vanzelfsprekend is er een hapje en een drankje. De Galerie is vanaf 12.00 uur geopend en de veiling start rond 15.30 uur. Op onze website leest u meer informatie en een overzicht van de te veilen werken. Kijk op www.galerie-ateliers-marialust.nl

De achttiende verjaardag van New Cool Collective werd gisteravond in Gigant gevierd met een mooi feest. De achtkoppige band rondom saxofonist Benjamin Herman had er duidelijk zin in. Veel nummers van de nieuwe cd en de nodige oudere nummers kwamen voorbij. Een swingende en bruisende reis langs de continenten. New Cool speelt alle stijlen. Van Arabica, New Orleans, Jazz, Reggae en een keur aan Afrikaanse ritmes, alles heeft het enthousiaste publiek voorbij zien komen. Gespeeld met het heilig vuur alsof het hun laatste kunstje was. Mooie uitgesponnen stukken waarin elke muzikant veel ruimte kreeg om te laten zien wat hij in huis had. Percussionisten die elkaars instrument overnamen, gitarist Anton Goudsmit die helemaal los ging en zijn bandleden en het publiek menig mooi moment bezorgde waarbij ik me soms wat bezorgd afvroeg of het nog gekker kon.  De ervaring druipt er bij deze mannen vanaf, zo makkelijk werden zelfs de meest ingewikkelde stukken gespeeld. Topmusici die vooral erg veel lol beleven aan wat ze doen. De boel ongekend laten swingen. Gigant werd steeds meer een bruisende en dansende menigte waardoor de band er toch weer dat schepje bovenop deed, zelfs als je dacht dat dit niet meer kon. Een topavond dus, of zoals drummer Joost Kroon het na afloop treffend verwoordde “jahaa, we hadden er zin in, heel veel zin.”

Een extraatje was er ook nog.

In Gigant werkt Yannick, een student latin percussie aan het Rotterdamse conservatorium die de mannen van New Cool goed kent. Er was nog even sprake van dat hij met zijn band het voorprogramma zou doen. Dat ging om allerlei technische redenen niet door maar Benjamin Herman had desondanks een bescheiden gastoptreden voor hem in petto. Zo stond Yannick dus ineens onverwacht met een grote koebel en een onwijze glimlach op zijn hoofd met zijn helden op het podium. Een glimlach die de hele avond niet meer van zijn gelaat verdween. Dat moment was misschien wel tekenend voor deze hele avond waarop alles kon en alles mocht. (foto’s Menno Mulder)