jan
Ballen in m’n buik
De foto's worden geladen.. Na alle commotie rond wethouders, grond en aanverwante zaken, is het hoog tijd om het eens over iets anders te hebben. De boog kan nu eenmaal niet altijd gespannen zijn en het leven is al ingewikkeld genoeg. Soms is het tijd om de zinnen te verzetten. Zo denk ik zelf al dagenlang en onophoudelijk aan ballen in m’n buik. Het liedje van De Vieze Man bedoel ik, voordat u zich allerlei rare ideeën in het hoofd haalt. Zoals velen van u zullen weten; De Vieze Man is een typetje van Kees van Kooten en de zo fraai bezongen ballen worden veroorzaakt door heimelijke genoegens. Die een beetje vreemd kunnen zijn. Of eng. Of ranzig. Maar die je bovenal een lekker gevoel geven. Over het algemeen echter wel in het geniep. En dat is jammer. Wie zonder verborgen pleziertjes is, werpe de eerste steen tenslotte. En taboes zijn er om doorbroken te worden. Een goed moment voor mij dus, om uit de geheime genoegenskast te komen. Opdat we ons nooit meer anders voor hoeven doen dan we zijn.
Om te beginnen ruik en snuffel ik in de boekhandel stiekem aan alle gloednieuwe, nog onbezoedelde boeken. Gewoon, omdat ik daar nogal gelukkig van word. Ook sabbel ik tijdens het televisie kijken op plukjes haar, wacht geduldig tot deze droog zijn en wrijf vervolgens gelukzalig met mijn vingertoppen over de hard geworden haarpuntjes. Tot op betrekkelijk hoge leeftijd heb ik daarbij geduimd, maar als je nog enigszins serieus genomen wilt worden, moet je daar toch een keer mee ophouden.
Zelfs het verkeer kent stiekeme jolijtbezorgers. Met mijn kleine autootje heel hard optrekken voor een stoplicht bijvoorbeeld, zodat ik die grote bak naast me er finaal uitrijd. Om dan nonchalant en licht triomfantelijk opzij te kijken. Of hard en onbenullig toeteren en zwaaien naar mij onbekende voorbijgangers. Zodat deze zich eenmaal weer thuis nog steeds afvragen, waar ze mij nou ook alweer van kennen. De oprecht verbaasde en vragende blikken blijf ik geestig vinden. Keer op keer.
Fijn vind ik het ook om in mijn blootje te slapen met alleen een paar dikke, roze sokken aan. Lekker warm en broeierig. Om misverstanden te voorkomen: uiteraard niet in mannelijk gezelschap, want echt charmant is het niet. Daar ben ik me terdege van bewust. Ik verzoek u dan ook om dit beeld onmiddellijk uit uw systeem te wissen. Of zoals mijn dochter zei, na het lezen van dit stukje: ‘mam, dit is zo schaamtevol. Op die manier kom je echt nooit meer aan de man.’
Nog een rare: na het plassen trek ik mijn panty en jurk pas omhoog, als ik de deur van het toilet al achter me heb dichtgedaan. Op de gang dus. Wat eigenlijk best raar en lastig te verklaren is. Mijn moeder sprak vroeger al van een aangeboren neiging tot lichtzinnigheid. En daar houden we het dan maar op. Dat ik dit alleen thuis doe, pleit in ieder geval voor mij. Zelfs mijn frivoliteit kent grenzen.
Eten is een genoegdoener bij uitstek. Paprika chips bijvoorbeeld, moet op een speciale manier naar binnen worden gewerkt. Een of meerdere stukjes worden tegen mijn verhemelte gedrukt, waarna ik de smaak er langzaam en krachtig uitzuig. Luidruchtig soms ook, om de feestvreugde te verhogen. Wist u trouwens dat zuurkool veel lekkerder is, als je het gewoon met je handen rauw uit het pak eet. Zodat het zuur je handen doet tintelen en je de kool tussen je kiezen vermalen hoort worden. En wat dacht u van M&M’s? Die moet je met een flinke hand tegelijk in je mond laten smelten, tot alleen de pinda’s overblijven. Die je dan eigenlijk net zo goed meteen kunt uitspugen, omdat ze nergens meer naar smaken.
In de categorie morsig en onsmakelijk, wil ik er nog één met u delen: het vissen van dikke klonten haar en zeepresten uit het doucheputje. Bij het naar boven halen van een aanzienlijke buit, word ik overvallen door een bizarre combinatie van rillingen over de rug, walging en onmiskenbare gevoelens van vreugde en genoegdoening. En dat allemaal tegelijk. Indien het u nu echt te gortig wordt; ik draag daarbij wel handschoenen. Dat u het even weet.
Om te voorkomen dat ik voortaan alleen nog maar als panty ophijsende, M&M’s tuffende idioot en haarfetisjist door het leven ga, lijkt het me beter om het hierbij te laten. Verder functioneer ik heus redelijk normaal en naar behoren. En ik doe er niemand kwaad mee. Niet dat ik weet tenminste. Laten we in godsnaam eerlijk zijn. Diep van binnen schuilt De Vieze Man in elk van ons.
Loading ...
Eigenaardig. Eigenaardig maar niet vies toch, hè?
(meld dit als ongepast!)
Precies! Als De Vieze Man het zegt, zal het wel waar zijn;)
(meld dit als ongepast!)
Ik zie hier fotografische beelden bij. Zuurkool eyend met sokken aan . Ach dat maakt het leven toch mooi deze geneugten. O ja harde snotkorstjes zijn ook lekker
(meld dit als ongepast!)
Hihi harde snotkorstjes. Het klinkt al zo lekker ranzig. Weet zeker dat heel veel mensen die herkennen:)
(meld dit als ongepast!)
Geweldig! Geloof dat we met zijn allen een boek vol kunnen schrijven met rariteiten (in de ogen van anderen dan he).
Mij is ooit een zak pinda’s uit de handen getrokken en weggesmeten omdat de persoon vond dat ik ‘irritant’ pinda’s at. Tja…..
(meld dit als ongepast!)
Dat is wel heel brutaal. Of eet je ze écht heel raar? Bij je oren naar binnen, via de achterkant van je ogen naar je neus en dan je mond weer in. Zoiets? Want dat is wel een beetje eng misschien. Voor het overige zijn er geen excuses voor het afnemen van pinda’s. Vind ik persoonlijk;)
(meld dit als ongepast!)
Ik was ook ‘stoom-uit-de-oren’ woest. Bij hele pinda’s is het fijn om eerst het pieletje eraf te knabbelen en daarna de pinda’s pas te eten. Snap echt niet wat daar nou irritant aan is.
Pielen met eten, is dat nou een vrouwending??
(meld dit als ongepast!)
Ik heb daar eens over nagedacht, maar dat weet ik eigenlijk niet. Als ik zie hoe mijn zoon zijn koekjes (Prince Fourrés of Café Noirs bijvoorbeeld:) ritueel verorbert, dan ben ik geneigd om te denken dat zowel mannen als vrouwen met eten klungelen. Of het is een echt kind van zijn moeder natuurlijk, dat kan ook;) Kan het me van de mannen in mijn leven niet herinneren eigenlijk, of ze rare eetgewoonten hadden. Aan de andere kant: ik laat me ook voornamelijk gaan, als ik alleen ben. Dat pielt toch het lekkerst;) Misschien werkt het bij mannen net zo…
(meld dit als ongepast!)
Judelief,
Inderdaad: mannen pielen ook graag (alleen) met voedsel. Tenminste: ik wel.
Een kabeldrop moet door mij eerst ontdaan worden van de rode draadjes. En dat is best een secuur werkje. Meestal vlecht ik dan van drie rode draadjes weer een vlechtje, maak er een knoopje in en ga er dan op zuigen. Als de vlecht een kleffe massa geworden is, slik ik de boel in één keer door. De zwarte binnenkant van de dropkabel heb ik inmiddels tot een balletje gerold en dat laat ik nog even langs mijn verhemelte rollen voordat ik het met mijn linker snijtanden (mijn tandarts noemt ze incisieven) in mootjes hak en ze dan pas doorslik.
Een café noirkoekje MOET op de kop gegeten worden, dat wil zeggen: de geglazuurde kant met de zoete troep op de tong. Dat geldt overigens ook voor de scholiertjes van Lu: chocola op de tong.
Een schuimblok zuig ik op; nooit kauwen: dat brengt ongeluk. Kaasballetjes geef ik een kleine draai zodat de helften loskomen en – als je mazzel hebt- de vulling van één van de helften in een hapje kan worden afgebeten.
Het laatse beetje schepijs (dat alleen bij Brouwer aan de Koninginnelaan wordt gekocht) mag alleen maar volledig gesmolten geconsumeerd worden.
Ik hou op nu. Ooit durf ik je wel te vertellen dat ik Mama Mia zoutjes van Smiths steevast met speeksel aan elkaar plak om zodoende een zolang mogelijk kunstwerk van kleffe mama mia’s te creëren. Dit kan ook met Nibb-it Sticks trouwens. En dat doe ik dan ook.
Ik denk dat ik nog wel meer ballen in mijn buik heb en soms krijg dan jij Judelief!
(meld dit als ongepast!)
Ik denk dat je gelijk hebt Rob. Daar kan ik verdorie nog een puntje aan zuigen. Hoewel dropvetertje treffender is, in dit geval. Dat gelukseten herken ik wel. Zo moet ik van blauwe snoepsmurfen altijd eerst de hoofden verschalken. Pas daarna mag ik de kleine lijfjes oppeuzelen. Niet omdat ik iets tegen smurfen heb. Integendeel. Ik vind het alleraardigste wezentjes. Maar afwijken van deze gewoonte kan gruwelijke gevolgen hebben. Dat denk ik tenminste en waarom zou je het risico nemen?
Ik weet nu wel zeker trouwens, dat jij bij het eten van een bak kersen (de fruitvariant bedoel ik) de tweelingen eruit vist, om die voor het nuttigen eerst nog een tijdje aan je oren te hangen. Zucht. Ik kan het ook nog steeds niet laten…
(meld dit als ongepast!)
Ik geniet van deze verhalen ! Zo herkenbaar. Maar volgens mij eet je de cáfe noirkoekjes niet verkeerd maar op de enige juiste manier.
(meld dit als ongepast!)
naakt ,roze sokken,handschoenen pinda spugend en haarballen verslindende vrouw , hier krijg ik ballen van in mijn buik
(meld dit als ongepast!)
Hahaha ik zal mijn dochter een beetje geruststellen Ernst en haar vertellen dat er heus nog mannen zijn die zich niet laten afschrikken door een rare gewoonte meer of minder:)
Nog even voor alle duidelijkheid: die haarklonten uit het doucheputje eet ik niet op. Dat dan weer niet;)
(meld dit als ongepast!)
Als je Ernst als voorbeeld neemt, dan zal je dochter echt niet gerustgesteld zijn hoor!
(meld dit als ongepast!)
je hebt gelijk Rob, hier krijg ik dus geen ballen van in mijn buik.
x Judelief’s bezorgde dochter
(meld dit als ongepast!)
De malle fratsen van mijn mamoetskie bedoel ik dan hé?;)
(meld dit als ongepast!)
Hahaja grapjurkje! Van je dochter moet je het hebben;)
Weet je wat jij moet doen lief meisje? Stukjes schrijven! Voor jongeren onder de zestien. Hier op Apeldoorn Direct. Is dat een kapotgoed idee of niet?;)
(meld dit als ongepast!)
Zoon: Mam, ik heb een loopneus.
Mam: Veeg maar af aan de mouw van je shirt.
Zoon: dat is vies!
Mam: Je shirt gaat straks toch in de was.
Zoon: Gatveeeeeer, Maaaam! Wat ben jij smerig zeg!!
Gggggggtsssss
(meld dit als ongepast!)
Dat is nou een grappig voorbeeld Rachel. Want zo werkt het dus wel: kinderen kunnen zelf de meest ranzige en bizarre dingen doen, als moeder (en vader btw) moet je vooral niet te veel uit de toon vallen. Hoewel ze het stiekem ook wel weer leuk vinden, als je je daar niets van aantrekt volgens mij…
Laat trouwens ook zien dat hij wel heeft geluisterd, al die keren dat je hem vroeg om zijn snotneus niet aan zijn mouw af te vegen. Dat is dan weer het goede nieuws;)
(meld dit als ongepast!)
Zelf als kind plakte ik mijn verzameling snotkorsten als een mierenhoop op het behang naast mijn bed. Daar kwam abrupt een einde aan toen ik op een avond lekker in mijn ouders bed 101 dalmatiërs aan het kijken was en mijn moeder stormend de kamer binnen kwam. Het ging nog niet eens alleen om mijn boetseerwerk, maar vooral om de verzameling krullen vloerbedekking die ik onderin de kledingkast weggemoffeld had. (ja, dat was mijn tijdverdrijf als ik boos was omdat ik voor straf op mijn kamer moest zitten, mam).
101 dalmatiërs heb ik nooit afgekeken. Verder ben ik zelf wel aardig opgedroogd
(meld dit als ongepast!)
Mooie titel voor een boek: Het snotkorstenbehang…
Fijn dat het uiteindelijk toch nog goed is gekomen!;)
(meld dit als ongepast!)