De zak Sinterklaas

Lieve Sint, ik vind u wreed. Toen onze kinderen klein waren, leverde uw verjaardag veel ellende op. Ik neem u even mee. Met angst en beven kijk ik elk jaar weer uit, naar de dag van uw aankomst. Die komt altijd te vroeg. Waarom is dat eigenlijk? 3 weken is een heel mensenleven, in de spanningsboog van een jong kind. En in de beleving van mij als moeder ook. Maar goed, de aankomst zelf is altijd een leuk moment. Vechten voor 30 vierkante cm op de kade. Uren in de kou staan, met een kind op je schouders. Dat alsmaar zwaarder lijkt te worden. Zwarte Pieten pepernoten afhandig maken. Met zinvol geweld, om andere gegadigden op afstand houden. De ochtend aftoppen met een warme choco met slagroom. So far, so good. Vanaf hier scoort u geen punten meer.

Kinderen die niet kunnen slapen vanwege de Pieten die komen. Of vanwege Pieten die misschien niet komen. Kinderen die te vroeg wakker worden, om in hun schoen te kijken. De teleurstelling als het schoencadeau geen Iphone 4s maar een chocoladeletter blijkt. Het gedeukte zelfbeeld als vriendjes die wel krijgen. Vindt Sint mij minder lief? Leg dat maar eens uit. Op school wordt de spanning tot recordhoogte opgevoerd met verhalen, knutsels en een bezoek van u: de baas zelf. Deze combinatie van insomnia en hoogspanning maakt van ieder kind al een engel. Dus voegen we hier speed aan toe, in de vorm van wekenlang suikergoed achter de kiezen stapelen. Ja hoor: het feest kan beginnen, want alle ingrediënten zijn binnen! En we hoeven nog maar tot begin januari.

Dat liegen en bedriegen voelde ook nooit lekker voor mij. Met de jaren worden die leugens ook alsmaar ingewikkelder. Want een paard over de daken, dat glijdt toch uit? Waarom praat Sinterklaas als de vader van Petertje? Dochterlief vond het ook best wel een eng idee. Een onbekende man door de schoorsteen. Het werd nog enger toen ze de conclusie trok, dat andere mensen dit dus ook konden. Nog even heb ik een verhaal geprobeerd over een Piet die sleutels heeft van alle huizen. Toen waren de rapen pas goed gaar. Een mooi excuus om te stoppen met liegen, over uw verjaardag. Gaandeweg verschenen er meer vraagtekens boven mijn hoofd. Over wat uw verhaal eigenlijk vertelt. Zoonlief zag namelijk in alle donkergekleurde mannen met kroeshaar, een zwarte piet. Ook de overgebleven 11 maanden van het jaar. Godzijdank is hij al op zijn 5e verlost uit onze leugens, door een vriendinnetje op vakantie.

Voor een kindervriend, vind ik u dus nogal wreed. Begin je als kind net aan je leven, een paar turven hoog. Met oneindig veel te ontdekken, wat nieuw en onbekend is. Spannend. De mensen die daarin houvast moeten bieden, liegen je jarenlang voor. Op ongekende schaal. Spannen daarin samen met school, televisie en familie. Kortom: je hele wereld als kind. U zegt misschien: wat kan het voor kwaad? Generaties mensen hebben er toch niets aan overgehouden. Nou, behalve de gewoonte om zo te liegen tegen piepjonge kinderen. Erger nog: daar niets kwaads in te zien. U vindt wellicht dat je niet jong genoeg kunt weten, hoe de wereld in elkaar zit. Het verhaal dat u daarover vertelt is in ieder geval glashelder. Als in: blanke mannen zijn de baas & goed. Zwarte mannen dom & stout. Vrouwen…die komen niet voor in het verhaal. En o ja: lief zijn is het recept om cadeautjes euh… liefde te krijgen. Sint: het wordt tijd dat u eens flink gepimpt wordt. Uw verjaardag kunnen we prima vieren, tegelijk met die van de Kerstman. Dat scheelt een hoop stress in de maand november. Gaat u dat te ver, vier uw verjaardag dan zonder te liegen. Zoals we sprookjes vertellen, zonder te doen alsof ze echt waar zijn. En maak voortaan een paar leuke tussenstops onderweg, zodat u pas 1 december aankomt.