dec
Power to the cavia
De foto's worden geladen.. 
Afgelopen zaterdagavond had ik mij voorgenomen om eens nuttig bezig te zijn. Beetje administratie, stukje schrijven, lekker rommelen. Niet het meest ideale moment, daar was ik me terdege van bewust. Op zaterdag hoor je leuke dingen te doen. Wilde dingen misschien zelfs wel. Maar soms is het niet anders. Dan is de rest van de week al volgepland en moet de tijd toch ergens vandaan worden gehaald. Helaas weigerde mijn hoofd alle medewerking en omdat ik me toch niet kon concentreren, nestelde ik mij met wijn en een dekentje op de bank om even televisie te kijken. Dat had ik beter niet kunnen doen. Al zappend stuitte ik op Let’s Get Married, gepresenteerd door ideale schoonzoon Winston Gerschtanowitz. Vanaf dat moment kon ik van verbijstering slechts zwijgen.
Eén moment was ik zelfs bang dat we doodleuk en regelrecht terug waren in de jaren zeventig. Toen Albert Mol en Sonja Barend zich niets te goed voelde voor een spelletje als Wie van de Drie en Fred Oster cavia’s over sjoelbanen liet rennen. Die door meneer van Rijssen uit Vaassen elke zaterdagavond hoogstpersoonlijk werden gebracht. Voor degenen die te jong zijn om zich dit te herinneren: dat mocht toen nog gewoon van de dierenbescherming. In die tijd kwam het in niemands hoofd op om met een cavia naar de psycholoog te gaan, omdat het beestje één avond André van Duin had moeten spelen in Avro’s Wie-Kent-Kwis. De eerste cavia met een stevige burn-out moest nog geboren worden. Hoe dan ook, het was een knap staaltje primetime Gelderland promotie. Dat kan ik u wel vertellen. Daar kunnen Olaf en zijn wethoudervrienden nog een puntje aan zuigen.
Van een terugkeer in tijd was echter geen sprake. Daar kwam ik snel genoeg achter. Voor als u het programma onverhoopt gemist heeft: bruidsparen strijden met elkaar om een televisiehuwelijk. Op een grote neptaart staan neven, nichten en Joost mag weten wat nog meer, die bij foutieve beantwoording van een vraag door een soort luik donderen. Tot enorme pret van het in groten getale aanwezige, edoch simpele publiek. Dat is spekkie voor het bekkie. Hilarisch. De feestvreugde wordt alleen nog maar verhoogd door het soort vragen dat Winston de deelnemers voorlegt. Luister en huiver:
- Wie van jullie beiden stelt zich het meeste aan? (besmuikt gelach in de zaal)
- Hoeveel procent van de Nederlandse mannen vindt zijn vrouw te dik? (hard gelach in de zaal)
- Wie van jullie beiden heeft de meeste bedpartners gehad? (gierend gelach in de zaal)
- Hoeveel procent van de Nederlandse koppels had seks bij het eerste afspraakje? (hysterie in de zaal)
Persoonlijk zou ik pas hoeven lachen als zo’n bruidje in spe gewoon eens antwoordde: ‘geen idee hoe het met hem zit, maar ik heb ons hele dorp geneukt.’ En dat je zo’n man dan beteuterd ziet kijken. Dat zou wel grappig zijn. Maar van dit soort vragen wordt toch helemaal niemand meer opgewonden anno 2011? Benieuwd onder welke steen RTL 4 zijn publiek in godsnaam elke week weer vandaan tovert.
Je leert Nederland wel beter kennen door al die duffe vragen. Dat moet gezegd. Als Winston me vertelt dat bijna veertig procent van alle Nederlandse koppels lekker eten prefereert boven een goed seksleven, dan verbaast het me opeens helemaal niet meer dat dit soort shows massaal bekeken wordt. We zijn nog net zo kleinburgerlijk als in de jaren zeventig. In ons eigen Apeldoorn zal dat geen sikkepitje beter zijn, vrees ik. Laten we dan ook maar gewoon all the way gaan. Meneer van Rijssen for President bijvoorbeeld. Of burgemeester. Van Apeldoorn om precies te zijn. Mijn zegen heeft hij. Ik zeg power to the cavia.
Loading ...
Ach ja, mooie tijd: meneer van Rijssen van de V.P.K.V. (Vaassense Pluimvee – en Konijnenhouders Vereniging).
Cavia’s met sprekende namen zoals: Vanessa, André van Duin en Simon Tahamata.
Dat was óók de tijd dat je niet werd geschoffeerd als je “marmotje” in plaats van “cavia” zei.
Alles kon toen nog.
Zucht: ik word niet alleen oud maar ook sentimenteel.
Judith bedankt voor dit tripje terug in de tijd.
(meld dit als ongepast!)
Ik heb hetzelfde hoor Rob! Kan met ontroering terugdenken aan de ouderwetse televisieavondjes met de hele familie. Pyjama aan, haartjes nat en gelukzalig knabbelend aan een mergpijpje. Probeer dat gevoel ook op mijn kinderen over te dragen. Maar het enorme aantal zenders maakt het soms al moeilijk om het überhaupt eens te worden over de programmakeuze. Daar had je vroeger dan weer geen last van;)
(meld dit als ongepast!)
Ik wil graag nog een keur de Corry van Gorp cavia inzetten. Fred Oster, Willem Ruis, Ted de Braak… Tja, alleen Astrid Joosten lijkt niet ouder te worden en alles te overleven…. Ik voel me oud.
Ik ga weer naar het hiphop blog. Voel ik me weer jong
(meld dit als ongepast!)
You can run, but you can’t hide;) Vergeet trouwens Ad Visser niet. En Pommetje Horlepiep en, en … Ach, ga maar weer snel hiphoppen. Blijf je jong bij;)
(meld dit als ongepast!)
In eerste instantie dacht ik even dat dit stukje over het voormalige hoofddeksel van ene Marc Marie Huijbregts zou gaan, maar nee. Het ging over cavia’s uit een grijs verleden. Cavia’s uit Vaassen, op één van de twee of drie zenders op de nationale televisie, in de “Wiekentkwis” (zoals ik me meen te herinneren). Met cavia Sjakie Swart als mijn favoriet, want voetballer. Dat waren nog eens tijden…
Maar is dat wel zo? Het is op zich best wel opmerkelijk hoe een herinnering het verleden inkleurt. Destijds vond ik die hele kwis eerlijk gezegd niets aan. Maar ja, met slechts één televisie in huis gold het recht van meeste stemmen, als een dictatuur van een meerderheid. En dus keek ook ik naar de “Wiekentkwis”, met de caviabaan als hoogtepunt. Dat dan weer wel…
Tegenwoordig hebben we vele zenders meer op de buis, en waarschijnlijk ook meerdere televisies in huis. Dat betekend niet dat het er allemaal beter op is geworden, integendeel. “Let’s get married” is daar een uitstekend voorbeeld van, zoals door Judelief op prettige wijze is verwoord. Ik heb er in al mijn onwetendheid op dat moment ook een stukje van gezien. Mijn conclusie; de onnozelheid ten top! Eebs maar nooit meer!
Gelukkig heb ik qua televisie één schrale troost; “Studio Sport” is nog steeds “Studio Sport”. Zonder caviabaan, dat dan weer niet. Helaas…
(meld dit als ongepast!)
Daar heb je wel gelijk in Harry. De Wie-Kent-Kwis was kwalitatief vast nauwelijks beter dan die fijne show van Winston. Fred Oster was nu ook niet bepaald een spannende man te noemen. Je had geen keus, zo was het ook een beetje natuurlijk. Het is waarschijnlijk vooral de herinnering aan je kindertijd, familie, warmte, gezelligheid en wat dies meer zij, die het tot iets moois maken. Dat is inderdaad grappig trouwens: Studio Sport heeft alles overleefd. Maar dat kijk ik dan weer niet:)
(meld dit als ongepast!)
Waar kan ik me inschrijven voor Let`s get married? Lijkt me een topavond.
(meld dit als ongepast!)
Als publiek of om te trouwen? Moeilijk kiezen hè? Allebei geweldige ervaringen, dat snap ik ook nog;) Je kunt trouwens een cruise winnen, misschien helpt dat. Op The Love Boat waarschijnlijk, als gast van Captain Stubing, Dr. Adam, Gopher, Isaac en Julie. Over de jaren zeventig gesproken!
(meld dit als ongepast!)
Nou graag even ophouden Judith, want ik loop nu al een kwartier : “Love, exciting and new
Come aboard, we’re expecting you
Love, life’s sweetest reward
Let it flow, it floats back to YOUUUU…” te zingen!
Collega’s waarderen mijn (weliswaar loepzuivere) vibrato niet….
(meld dit als ongepast!)
Dank Juut! Ik ben ook zo een sentimentele tut….
Ik heb nog getraand bij het afscheid van kolonel Potter tijdens een aflevering van MASH, vond ik ook een heerlijke serie!!
Het kleine huis op de prairie, alleen de begintune al..
Cheers!!!!
Hill Street Blues, fantastisch!
Love Boat inderdaad….
Colombo en luister maar eens naar de tv tune van deze serie….. één van de mooiste ooit vind ik!
Derrick.. etc etc etc
(meld dit als ongepast!)
Geweldige openingstune trouwens!
Wat dacht je van: Stuif es in, we stuiven allemaal mee, kom er in voor de lol, we gaan rollebollen…
En herinnert u zich deze nog-nog-nog: Mijn vader is een tovenaar, het is echt, het is heus, het is raar maar waar…
Oef je hebt gelijk. Ik sla door. Ik merk het zelf nu ook. Laat ik maar weer aan het werk gaan. Dat is voor iedereen het beste
(meld dit als ongepast!)
Niets mis met sentimentele tutten Menno!;)
Het kleine huis op de prairie, ach ja… Ik mocht daar helaas zelden naar kijken van mijn zorgzame ouders. Het mag misschien ongelofelijk klinken, maar de beste mensjes vonden deze an sich vrij onschuldige kinderserie te spannend voor mij. De opwinding was dan ook groot, toen ik na lang smeken en zeuren eindelijk een keer die geweldig vrome familie Ingalls mocht zien. Te groot, zo bleek al snel. Op het moment dat één van Laura’s paarden om onduidelijke redenen in het prikkeldraad liep en zich lelijk bezeerde, was ik zo overstuur dat het gelijk van mijn ouders op overduidelijke wijze werd bevestigd…
Tsja. Uit de categorie klein leed zal ik maar zeggen;)
(meld dit als ongepast!)
Hallo leeftijdgenoten!
Wat een feest van herkenning als ik zo jullie reacties lees! Allemaal jeugdherinneringen, heerlijk.
Julie zijn Swierbertje, Pippi Langkous, Hamelen nog vergeten!
Maar die marmottenbaan………. wat vond ik dat elke keer weer spannend zeg. Ze waren ook zo onvoorspelbaar! En de manier waarop het gebracht werd: kostelijk gewoon!
Mocht het gemis jullie te groot worden, dan kan je altijd nog terecht in Hilversum, bij het Beeld en Geluid museum! Daar kun je zoveel fragmenten terug zien, erg leuk hoor.
(meld dit als ongepast!)
Leuk Wilma! Een tripje instant-jeugdsentiment. Kan ik meteen mijn kinderen laten zien hoe het ‘vroeger’ was. (oef dat klinkt wel heel erg prehistorisch
)
(meld dit als ongepast!)