Summer in the city
De foto's worden geladen.. 
Deel 4 in de serie ‘Summer in the city’. Bloggers schrijven spontaan een verhaal op basis van een foto van een van de fotografen van Apeldoorn Direct .
In vredesnaam, hoe spannend kan je leven zijn? Hij ziet zichzelf opeens staan. In de haastig aangetrokken zwembroek die aan de waslijn hing te drogen. Zijn doodgewone mannenzwembroek, zoals hij het vormeloze geval zelf altijd placht te noemen. Gegarandeerd water- maar vooral vrouwenafstotend. Gekocht in een troosteloos filiaal van zo’n vervloekte winkelketen. Te vinden in elke stad in Nederland. Als hij door zijn vrouw wordt meegesleurd naar zo’n kleding-voor-de-massa-fabriek, is het net of hij geen lucht meer krijgt. Of hij zijn leven ziet in de inspiratieloze kleding aan de rekken. Zouteloze eenheidsworst.
En nu staat hij hier om zes uur ‘s ochtends. Na een lichtelijk uit de hand gelopen avondje stappen. Af te koelen. Met zijn grote, blote voeten in een teiltje met water. Waarin, om de lulligheid van de hele situatie te benadrukken, drie badeendjes dobberen. Zijn jongste dochter had er lief en onschuldig mee gespeeld gistermiddag. Door zijn onbehouwen lijf krijgen de arme beestjes iets belachelijks. Het plaatje klopt niet meer. Metafoor voor zijn leven.
Hij heeft gedronken. Veel te veel gedronken eigenlijk. Hij weet het, maar het interesseert hem niet. Net zoals hij weet dat hij naar binnen zou moeten gaan om te slapen. Maar hij kan het niet opbrengen. Hij wil nog niet in de rol stappen die hij al jaren vervult. Zo voelt het soms. Alsof zijn leven nooit helemaal het zijne lijkt te zijn.
Strijdlustig en onverhoeds dapper door de drank, bedenkt hij dat het anders moet. Vanaf vandaag laat hij zich niet meer onderschoffelen. Niet door zijn vrouw. Niet door zijn kinderen. En zeker niet door zijn collega’s. Vanaf nu zal de wereld weten wie hij is. Hij wordt weer de jongen die hij ooit is geweest. De jongen met een hoofd vol dromen. De jongen die alles van het leven verwachtte.
De nieuw verworven inzichten worden ondersteund met weidse armgebaren. Als om ze te bestendigen. Zijn wankel dronken evenwicht is hier niet op voorbereid. Door zijn val kiept het teiltje om. De eendjes liggen verdwaasd aan zijn voeten. Net als de wereld binnenkort. Zijn hoofd landt op het pas gemaaide gras. Te moe om op te staan, valt hij in slaap.
Een uur later open ik de gordijnen en zie hem liggen. Mijn schaars geklede echtgenoot. Opperbevelhebber der badeendjes en koudwatervreesheld op sokken. Ik besluit mijn ongeruste boosheid van de afgelopen nacht opzij te zetten en glimlach om het dwaze tafereel in onze achtertuin. In nachthemd en op blote voeten loop ik naar buiten. Als ik hem een kus op zijn voorhoofd geef, opent hij een ogenblik zijn ogen. ‘Anders. Alles moet anders’, ontcijfer ik met moeite zijn nauwelijks hoorbare gemompel. Ik ken hem al zo lang. Ik ken zijn pieken en zijn dalen. Zijn dromen en zijn angsten. Mijn vingers spelen met zijn haar terwijl ik zeg: ‘Natuurlijk schat, je hebt gelijk. Vanaf vandaag wordt alles anders…
Foto: Inez Pleizier
Loading ...
Een super verhaal. Wat een inspiratie
Het is ook erg leuk om een keer andersom te werken; een foto toegestuurd krijgen en daar een verhaal bij schrijven. En foto van Inez gaf genoeg inspiratie:)
Zijn hoofd zeurt, struikelend stapt hij in de nauwe douchecabine, zoekt op de tast de warme kraan en voelt. ‘Hoezo, natuurlijk schat, je hebt gelijk, vanaf vandaag wordt alles anders’. Meerdere malen spreekt hij binnensmonds de zin en voelt de tomeloze kwaadheid en zijn machteloze verdriet. Hij kan het niet alleen en vraagt zich af of zij dat weet. Hij rilt, voelt haar afkeer en denkt aan haar gespeelde emotionele inzicht en het niet stellen van de juiste vraag, waarschijnlijk heeft ze geen enkel benul.
Het achtervolgt hem al jaren, verdomme, zelfs een kleine verandering zit er niet in. Hij wil wel, is er zeker toe in staat, maar elke weer, is zij het waardoor het zeker niet anders kan worden, nu wist hij het zeker, aan hem ligt het niet, maar zij, nooit wil ze iets.
Geweldig verhaal, mw Velthuizen
Mooi vervolg ook!:)
Waarom schrijf je een reactie op een verhaal over een teiltje met daarin eendjes en een man in een beduimelde zwembroek, vroeg ik me kuierend over de Vollenhovense dijk af. Vreemd woord eigenlijk ‘teiltje’, een woord dat niet uit te leggen valt, ‘teiltje’. Niemand gebruikt dat woord, welbeschouwd klinkt het als en is het een lelijk woord, ‘teiltje’. Maar het verhaal gaat wel degelijk over een ‘teiltje’ met daarin eendjes en een half dronken man in een beduimelde zwembroek. Hoe vaker je het noemt, ‘teiltje’, des te afzichtelijker klinkt het, de man uit het verhaal wordt gaandeweg sympathieker, dat komt door dat ‘teiltje’ en met dat drankgebruik zal het ook wel meevallen.
Teiltje heeft vooral de schijn tegen, naar mijn mening. Ten eerste wordt het volwassen woord teil hoogstzelden gebruikt. Nooit prettig voor een woord om klein gehouden te worden. Zelfs Jantje Smit heeft het voor elkaar gekregen om Jan te worden. Ten tweede is het woord verzeild geraakt in een uitdrukking om afkeer te laten blijken; ‘mag ik een teiltje?’ Niet bepaald vleiend. Neemt niet weg dat teiltje wel degelijk bestaansrecht heeft.
Het is opmerkelijk dat je vindt dat juist het teiltje de man sympathie verleent. Maar niet onlogisch misschien. Uit de tegenstelling groeit slechts de waarheid…
Het is knap vernederend, in een teiltje staan. Mij is het gelukkig nooit overkomen.
Heus niet?;) Ik heb wel gekkere dingen gedaan na een avondje stappen. Heel bevrijdend af en toe. Maar dat is lang geleden natuurlijk. Dat begrijp je;)
Het is een mooi verhaal, mw. Velthuizen, maar welbeschouwd is het de man die toch weer het lulletje is, de sukkel in een teiltje met speelgoedeendjes, dronken en niet in staat zelfstandig en weloverwogen het leven te aanvaarden voor dat wat het is. U heeft gelijk. De man die van de daken schreeuwt ‘zie me nu eindelijk eens staan’, emotioneel afhankelijk van ‘n vrouw, ‘n vriendin als gelijkwaardig aan zijn moeder, zijn moeder die er altijd is of was, strelend, koesterend en immer vergevend. De man die voelt dat hij het evolutionaire gevecht verloren heeft, dat mannelijkheid niet meer is dan opgepompte spierbundels en verbale sputterij. De man die onophoudelijk zaadlozend de wereld wil veroveren en weet dat de concurrentie te groot is en bij voorbaat al verliest. Maar ook de vrouw die het onmogelijke van een man vraagt, gedreven door het grote romantische idee van de prins op het paard en een grote behoefte aan de kinderlijke afhankelijkheid van de man, maakt de man niet mannelijker. Het zal een worsteling blijven.
Ik weet niet of het zo erg is om het lulletje te zijn. Het geeft hem iets vertederends en kwetsbaars. Het wekt vermoedelijk zelfs sympathie bij de lezer.
De gedachten van de man zijn volgens mij herkenbaar voor zowel mannen als vrouwen. Het ontevreden zijn met je leven, maar niet bij machte zijn er iets aan te veranderen, is niet seksegebonden. Misschien uiten vrouwen het anders. Waar mannen geneigd zijn te vluchten in werk, alcohol of vreemdgaan, zullen vrouwen eerder hun heil zoeken in zeuren, klagen, lijdzaamheid en zich een ander leven dromen. Maar het kunnen allemaal uitingen van ontevredenheid zijn. Het één is wat mij betreft ook niet sympathieker dan het ander. Ik ben me er overigens zeer van bewust dat ik schaamteloos generaliseer met deze uitspraak.
In dit geval kiest de vrouw ervoor om haar boosheid opzij te zetten, omdat hij met zijn hulpeloze gedrag een beroep doet op haar neiging tot redden en verzorgen. We weten niet of zij, wanneer hij met tegenzin weer in de rol is gestapt die hij bij vlagen verafschuwt, onmiddellijk zal zeuren over het kapotte teiltje, over zijn walgelijke bieradem, over het feit dat hij steeds dikker wordt, over zijn saaiheid…
Hoewel het een, vaak ook amusante, worsteling zal blijven, is het niet mijn bedoeling om pro-vrouw en anti-man te zijn.
Ik heb het even helemaal gehad met die discussie over mannen en vrouwen, mw. Velthuizen, en dat komt door Vollenhove, mijn tijdelijke woonplaats, waar na vijf uur zaterdagmiddag niet veel te beleven valt, de luiken gaan dicht, de tuinhekken op slot en de dominee opent de kerk. Het oogt als een onneembaar bastion, daar waar zelfs kuierend gedrag opgemerkt wordt en de mogelijke tegenstelling tussen vrouwen en mannen wegvalt. Men lijkt hier uitermate tevreden, hoezo…. nadenken over het leven, de zin hiervan, de Vollehovenaar wekt de indruk het wel te weten. In café de Lantaarn neemt men heftig in en is enige gastvrijheid ten aanzien van de buitenstaander te bespeuren, weliswaar in dialect, maar zeer welkom. Vandaag ben ik al wel tien keer naar de haven gelopen, maar ja, het blijft hetzelfde, gewoon een haven, zeg maar haventje. Ik speelde vanmiddag nog met de gedachte zo’n varende caravan te kapen, kapitein en bemanning in het water te kiepen en snel koers te zetten naar open water. Ik heb het niet gedaan, morgen is het maandag.
Wat jammer is het toch, dat de maandag zo dikwijls roet in het eten gooit. Wat zou het geweldig zijn om alle vrijheid te hebben om de wereld rond te zeilen, vliegen, reizen…Of zou vrijheid dan überhaupt niet meer als vrijheid voelen? Bestaat vrijheid alleen bij gratie van het niet vrij zijn. Is het een opgeklopt verlangen. Een ontsnappingsmogelijkheid die nooit zal brengen wat je ervan verwacht.
Ik dacht vanochtend, zoals elke ochtend, aan de mogelijkheid om door te rijden naar Barcelona, Lissabon of Rome. Ook ik heb het, zoals elke ochtend, niet gedaan. De plicht riep. Rebelser dan dat wordt het weer niet vandaag.
Wellicht schrijf ik daarom zo graag. Nog nergens aan gebonden biedt een maagdelijk wit papier vrijheid en mogelijkheden. Als je elke dag maar kunt doen wat je wilt, is er geen reden om te dromen of te verlangen. En dooft, wie zal het zeggen, de noodzaak om te schrijven. Ik zou het missen.
Vollenhove klinkt wat dat betreft op een bijna prettige manier saai…
Kortgeleden heb ik het boek van (A.W.) Awee Prins, ‘Uit verveling’ doorgeploegd, 437 pagina’s met als thema ‘verveling’ een boek vol citaten van Heidegger tot Hans Lodeizen en een oprechte en persoonlijke visie van hemzelf. Awee Prins stelt in zijn boek vast dat de diepe verveling een verborgen grondstemming van deze tijd is, met z’n allen (althans de westerse wereld) hebben we de strijd tegen het bestaan gewonnen, we hebben meer vrije tijd en vrijheid dan onze voorouders ooit hebben gehad en leven in die zin uitzonderlijk comfortabel. Ik vraag me af of het gevoel van je verveeld voelen te maken heeft met het niet kunnen omgaan met persoonlijke vrijheid, met vrije tijd en dat er bij mij een diepgewortelde vrees bestaat voor de werkelijke vrijheid. Doen wat je werkelijk wil, staan waar je voor wil staan, zonder concessies en zonder vrees.
Mijn vorige bericht was een losse flodder, het was er ineens, deze gedachte over verveling en vrijheid. Maar goed terug naar de maandag die de zondag kleurt. Als je elke dag maar kunt doen wat je wil moet je natuurlijk wel weten wat je wil en dat weet ik vaak niet. Meestal kom ik tot niets wezenlijks, ik kan het niet bedenken of ik kan niet kiezen uit wat ik bedacht heb, dus droom ik maar en laat het verlangen z’n gang gaan. Ik dobber op de dagelijkse gang van zaken, verdien genoeg geld om de dagelijkse boodschappen te kunnen betalen en koop af en toe een boek. Daar blijft het dan bij, ondanks het verlangen het ruime sop te kiezen, een verhaal te schrijven met af en toe een vleugje poëzie, nu eindelijk eens dat grote schildersdoek te kopen en daarmee aan de slag te gaan. De maandag kan me gestolen worden, geef mij maar de dinsdag.
Vage ideeën en dromen over hoe alles ooit ten goede zal keren zijn mij niet vreemd. Het nadeel van een dromerige aard is, hoewel men zich nooit hoeft te vervelen, een verminderd talent voor praktische aangelegenheden. Waardoor het realiseren van al die duizend dromen ernstig wordt vertraagd. Jammer, maar niet onoverkomelijk. En zeker geen verloren tijd. Alleen, ooit, op een dag, als de tijd er rijp voor is, zullen de dromers van deze wereld hun dromen moeten verwezenlijken. Of niet natuurlijk, het is maar net wat je wilt.
Morgen is het dinsdag en duurt het nog een week voordat het maandag is…
Fijn verhaal Juut. Maar waarom staat er nergens vermeld dat het geboren is uit de opdracht: ‘Schrijf een verhaal bij de foto.’? Sterker nog, dat dit onderdeel is van een serie die al een tijd op AD loopt? Dat maakt het namelijk nog leuker om te lezen en worden gelijk de ietwat vage verhalen die de laatste tijd hier en daar voorbij kwamen duidelijk.
Dat klopt helemaal Johanna!:) Ik had in één van mijn antwoorden al geprobeerd om het idee achter de serie ‘Summer in the city’ duidelijk te maken. Bloggers krijgen een foto toegestuurd en schrijven naar aanleiding daarvan een verhaal. Erg leuk om te doen! Waarschijnlijk was het inderdaad handig geweest om het begin van de reeks aan te kondigen. Je leest een verhaal dan toch op een andere manier wellicht.
Ik vind het zelf wel een serie met mogelijkheden moet ik zeggen…
Het is toch een merkwaardige standje, een vermaning, van mw. Geels. Het verhaal door u geschreven is voortreffelijk, de foto, de aanleiding is duidelijk en het zal mij een worst zijn of het AD de initiator is. Sterker nog indien ik hiervan op de hoogte zou zijn geweest, dan had ik het verhaal op een andere manier gelezen en waarschijnlijk ook gewaardeerd. Zo werkt dat nu eenmaal, althans bij mij.
Merkwaardige standjes zijn mij wel toevertrouwd ja, das waar. Toch bedoelde ik het niet als zodanig, ik was meer verbaasd. Het ging me ook niet alleen om Judith haar verhaal, die staat zonder die vermelding ook als een huis. Ik kwam hier alleen de laatste tijd enkele van die vage uit de lucht geplukte verhaaltjes zonder duidelijke kop of staart tegen waarvan ik de noodzaak niet zag. Die blijken nu allemaal onderdeel van die serie te zijn. Dat had ik dan graag geweten. In een krant of tijdschrift zouden ze dat er ook bij vermelden. Leek mij logisch. Maar ach, zo belangrijk is het ook allemaal weer niet hoor.
Tsja……
Dit is voorlopig mijn laatste bijdrage aan dit forum, ik kies het ruime sop en verwacht veel van open water, Apeldoorn en Vollenhove tot ziens, dankbare plaatsen om te verblijven. Ik dank ook mw. Velthuizen voor haar moed, empathie en prachtige verhalen, mw. Geels voor haar bijterigheid en haar uitzonderlijk en wonderschone gedicht, dhr. Vroon voor zijn heldere blik en zijn weldadige fotografie, dhr. de Bes voor zijn openhartigheid, mw. Eijlander voor de moeite en mw. Van der Gaauw, ach…. laat maar. Het was mij een groot genoegen, hielp me door de momenten van verveling, deed een aanslag op mijn creativiteit. Ik heb met veel plezier mijn bijdrage geleverd, in m’n eentje hartstochtelijk gelachen en me soms schuldig gevoeld. Het ga u allen goed, maak er wat van en bedenk een mening is maar een mening en die mening dat kan morgen anders zijn.
Met liefde,
Mehnit Rasub
mehnitrasub@gmail.com
Ik vind dat echt en oprecht jammer Mehnit. In de korte tijd dat wij elkaar schrijvend mochten ontmoeten, (en vergeef me de EO-achtige toon, ik ben niet zo goed in afscheid nemen) ben ik gehecht geraakt aan je reacties. Maar het verbaast me niet. Hij die de kans krijgt het ruime sop te kiezen moet nooit aarzelen…
We zullen je commentaar missen op Apeldoorn Direct. Wie weet treffen we elkaar ooit weer hier, maar tot die tijd: behouden vaart!