aug
Wat is er mis met…ieder diertje zijn pleziertje?
Ieder mens heeft er een aantal; kleine geneugten. Dingen waar we best buiten zouden kunnen, maar die we stiekem toch wel erg prettig vinden. Persoonlijk ben ik dol op wetenschappelijke onderzoeken. Niet van die saaie, gortdroge gedrochten natuurlijk. Spaar me. Nee, het gaat mij om van die leuke, kleine onderzoekjes die me verrassen met gezellige wetenswaardigheden. Zo las ik laatst dat uit onderzoek is gebleken dat mannen die vreemdgaan een IQ hebben dat twee punten hoger ligt dan dat van trouwe echtgenoten. Buitengewoon merkwaardig, want nog niet zo lang geleden jubelde een ander onderzoek dat een hoger IQ leidt tot monogame mannen. Ik kan het niet meer volgen. Dan merk je toch dat je die twee punten tekort komt.
De rij weetjes die ik kan oprispen op saaie verjaardagen en tijdens moeizame dates is schier oneindig. Wat denkt u van deze? Vrouwen met een laag IQ slaan makkelijker een rijke man aan de haak. Slim bekeken natuurlijk. En mannen mogen dan over het algemeen carrièregewijs iets hoger scoren, vrouwen blijken thuis heer en meester te zijn als het om de afstandsbediening gaat. Feminisme op de vierkante meter. Ik ben trots op ons dames. Immer fascinerend blijft het volgende gegeven; één op de vijf vrouwen heeft seks op het werk. Vraag me regelmatig af wie van mijn vrouwelijke collega’s een heuse sloerie blijkt te zijn en erger nog, met wie ze het dan in godsnaam doet bij ons op kantoor. Wat mij betreft verdient ze een medaille.
Datingsite Lexa heeft ook ooit een interessante duit in het onderzoekzakje gedaan. Had te maken met huisdieren en daten als ik me niet vergis. Wat blijkt; single mannen met hond worden door vrouwen als aantrekkelijk en betrouwbaar ervaren. Het ras is trouwens wel belangrijk in deze. Van een Chihuahua blijkt het sexy imago een behoorlijke deuk op te lopen. Maar labradors en beagles zijn regelrechte vrouwenlokkers. Met een dergelijke kwispelende rakker in je bezit, kun je als man eigenlijk al niet meer stuk. Het is maar dat u het even weet. Opmerkelijk vond ik ook dat een meerderheid van de mannen valt op vrouwen met een kat. En laat ik er daar nu net één van hebben. Kan het loeder naast heel veel eten en de kattenbak vervuilen ook eens iets positiefs aan mijn leven bijdragen.
De amoureuze beestenboel bracht mij wel op een briljant idee. Blijkbaar koppelen wij huisdieren aan bepaalde karaktereigenschappen. Zou het dan niet geweldig zijn als we in Apeldoorn tijdens het uitgaan een button gaan dragen met afbeelding van ons troeteldier? Zodat je, als je Confetti binnenstapt, aan één blik genoeg heb om te weten dat het zinloos is om te gaan praten met die knappe, mysterieuze man aan de bar. Omdat je nog nooit opgewonden bent geworden van caviabezitters en dat in dit leven vermoedelijk ook niet meer gaat gebeuren. Reuze handig. Dat gaat ons allemaal heel veel tijd en energie besparen!
En vergeet niet dat zo’n button een verdomd handige manier is om een praatje te beginnen. Geen oppervlakkige openingszinnen meer als ‘kom je hier vaker?’ Nee, voortaan zeg je oprecht geïnteresseerd: ‘tsjongejonge, wat kijkt die hond van jou intelligent uit zijn oogjes. Hij lijkt vast op zijn baasje.’ Of: ‘wat ziet jouw goudvis er lekker uit vanavond. Ik kan wel zien dat je goed voor hem zorgt.’ Voelt u het verschil? Dan kun je als het ware meteen de diepte in met zo’n gesprek. Voor mensen zonder huisdieren verzinnen we nog wel iets. Een ‘In Between Pets’-button zou een geweldige oplossing kunnen bieden.
Nu ik erover nadenk; ik weet niet wat het over mijn karakter zegt dat ik over de rug van mijn kat probeer een man te vinden. Om over mijn IQ nog maar te zwijgen. Misschien interessant om daar eens een onderzoekje aan te wagen?
Foto: Peter Vroon
Loading ...
Ooit had ik ook een hond, een samenstelsel van verschillende rassen, donkerbruin, kortharig, met in verhouding tot zijn lijf lange oren en een korte staart. Vooral vrouwen konden hem zeer waarderen, ze dachten namelijk dat mijn hond bovenmatig intelligent was en dat ik op z’n minst minstens zo intelligent moest zijn. Sommige vrouwen hadden zelfs onstuimige erotische fantasieën en verlangens. Schreven brieven, aarzelden niet mijn hond op te wachten bij de honden-uitlaat-plaats, schoven snoepjes door de brievenbus en deden navraag bij de buren. Een van deze vrouwen zat elke zondagochtend voor mijn huis in de roodbruine beuk, wapperend met een wit vlaggetje en de camera in de aanslag. Mijn hond en ik genoten van deze aandacht, spraken onze voorliefde uit en onderhandelden zelfs over ‘wie met wie’. Van afgunst was geen sprake, onderlinge rivaliteit niet aan de orde, harmonie was onze kracht. Daar kwam geen vrouw tussen.
(meld dit als ongepast!)
Mooi hoor! Tsja zo innig zijn mijn kat en ik dan weer niet, hoewel hij absoluut z’n best doet om er nog iets gezelligs van te maken. Maar dat laat zich niet dwingen helaas. Hij is ook onredelijk jaloers en gedraagt zich kinderachtig en vervelend als ik bezoek heb. Een zorgwekkend aantal vrienden en kennissen veinst allergie de laatste jaren. Wat dat betreft geloof ik niet dat ik veel aan hem heb liefdesgewijs. Maar goed, dat zie je op zo’n button allemaal niet en het gaat toch om de eerste indruk…
(meld dit als ongepast!)
Ja, het gaat om de eerste indruk, een verpletterende als het kan, het moet zelfs. Voor mij is het moeilijk kiezen, welke kat of poes neem ik voor de button, ik heb er zes of zeven. Ze hebben namen die eindigen op ‘eesje’, dit om de dagelijks omgang makkelijker te maken. Een keer roepen en ze komen allemaal, Treesje, Vreesje, Keesje, Ceesje, Deesje, Seesje en (maar deze is van de buurvrouw, Baltimore. Hij reageert niet op het roepen, dus hem neem ik nadien apart en zorg ervoor dat hij onberispelijk de deur uitgaat. Voor de button denk ik Deesje, in tegenstelling tot wat zijn naam doet vermoeden, het is een kater, onhandig, slungelig en niet helemaal bij de tijd. Ik verdenk hem er van frequent alcohol te nuttigen en indien voorradig wat GHB. Ik ga het morgen met hem overleggen.
(meld dit als ongepast!)
Zou ik zeker even doen. Vraag me af of hij zelf de gevolgen helemaal kan overzien. Aan de andere kant; zolang ie het niet stiekem in de drinkbakjes van de buurtpoezen giet, moet je je misschien niet al te druk maken…
(meld dit als ongepast!)
Heeft u al nagedacht over de vormgeving van de button, mw. Veldhuizen, want het is een briljant idee. Rond is volgens mij het beste, driehoekig kan denk ik niet en vierkant staat volgens mij een beetje lullig.
(meld dit als ongepast!)
Er zijn van die momenten, toevallige samenloop en onverwacht, dat het leven een sombere wending neemt, mw. Velthuizen. Sinds vanochtend is, nadat ik kort overleg met hem had, Deesje verdwenen, geruisloos maar opvallend. Hij stond bovenop de schutting van de buurman, keek nog eenmaal hooghartig mijn kant op, strekte zijn tanige lijf en sprong bij de buurman in de tuin. Weg, foetsie en niet meer terug te vinden, ondanks de hulp van mijn buurman, de buurvrouw en wat er nog voor doorgaat de postbode. Hij vindt het niets, zijn prachtige kop op ‘n button en helemaal niet waar het voor bedoeld is. Ik sputterde nog, ‘het is maar voor een avond’, hij liep naar de deur en dook door het kattenluik.
(meld dit als ongepast!)
Dat is een heftig verhaal Mehnit. Misschien moeten wij toch overwegen het hele idee te laten varen.
Was net enthousiast ideeën aan het uitwerken. We kunnen natuurlijk overstappen op buttons met favoriet eten, seksuele voorkeuren, laatst gelezen boek…Ik noem maar iets. Mogelijkheden te over. En anders zullen we toch gewoon het gesprek weer aan moeten gaan om informatie te verzamelen. Tis niet anders.
(meld dit als ongepast!)
Toch maar doorgaan met enthousiast voorbereiden of toch maar niet, mw. Velthuizen. Ik weet het niet, de reacties op uw oproep zijn niet overtuigend geweest, maar het kan nog komen. De Apeldoorner moet dan wel enige vrees voor het onbekende zien te overwinnen en of ze daar nu zo goed in zijn, ook dat weet ik niet. Het is een briljant idee, origineel en voor export geschikt, het kan een zelfs een rage worden en een fantastisch concept voor een TV-programma zijn. Toch maar doorgaan met voorbereiden, mw. Velthuizen maar dan niet voor Apeldoorn, maar op landelijk niveau.
(meld dit als ongepast!)
Het enthousiasme is niet direct overweldigend te noemen. Daar heb je gelijk in. Apeldoorn is er inderdaad nog niet klaar voor misschien.
Op zich is het niet verkeerd om het groots aan te pakken. We kunnen er een hilarisch boekje met mogelijke openingszinnen en gesprekken bij uitgeven, inclusief buttonbloopers. En buttonstylingtips. Dan zorgen we dat e.e.a. gereed is voor sint en kerst. Geef je je single vrienden en familieleden een ‘eerste-ontmoeting-starterspakket’; het boekje met een leuke hoeveelheid buttons voor verschillende gelegenheden en outfits. Een condoom met dierengeluiden schiet me ook zomaar opeens te binnen als gezellige extra in het pakket. Al zal dat technisch gezien misschien moeilijk te realiseren zijn.
Ach, ik laat me weer meeslepen. Er zijn zoveel mogelijkheden. Jammer dat het niet wordt opgepikt. Aan mij ligt het niet.
(meld dit als ongepast!)
Erg leuke column Judith!
Hartelijke groeten, ook namens mijn kater en konijn
(meld dit als ongepast!)
Dank je wel Petra! Leuk om te horen!
(meld dit als ongepast!)
Geen verontschuldigingen, Judith, (ik stap maar eens af van dat mw. Velthuizen en van dat u) het is geenszins je laten meeslepen, het is een geweldig idee en meer dan dat. Het is fantasie, verbeeldingskracht en vindingrijkheid, speels en avontuurlijk. Fantasie is zeker voor 50% dat wat het leven bepaald, zonder kunnen we niet. Zonder fantasie geen prettige wereld, het is er onverwachts, zo maar ineens en kent geen grenzen. Het gaat met jezelf op de loop en laat zich niet stoppen. Het is ook het jezelf toestaan dat je het hebt, FANTASIE en dat dan zonder einde, het zorgt voor verandering op een pijnloze manier. Het stoort zich niet aan welke conventie dan ook, het geeft ruimte, verdomd veel ruimte. Ik ben er altijd weer van onder de indruk.
(meld dit als ongepast!)
Ik ben blij dat er mensen zijn die het lukraak spuien van ideeën nog op prijs stellen Mehnit. Mijn omgeving zit er al lang niet altijd meer op te wachten. Daar wordt nog slechts meewarig geknikt:)
(meld dit als ongepast!)
“Zodat je, als je Confetti binnenstapt, aan één blik genoeg hebt om te weten dat het zinloos is om te gaan praten met die knappe, mysterieuze man aan de bar. Omdat je nog nooit opgewonden bent geworden van caviabezitters en dat in dit leven vermoedelijk ook niet meer gaat gebeuren.”
Je weet, lieve Juut, ik ben geen dierenvriend. Ik heb het geprobeerd, God is mijn getuige. Ik heb honden, katten, goudvissen en zebravinken getracht leuk te vinden en het is niet gelukt. Ik kan huisdieren niet anders zien dan notoire stoorzenders. Ze verharen, poepen/piesen of kotsen alles onder en moeten elke dag minstens eenmaal eten. Dit laten ze bij voorkeur merken door klagerig om je heen te dreinzen, of als het beest gekooid is, om het vanuit zijn on-originele habitat op een gillen te zetten. Ze houden er geen rekening mee dat ik op dat moment misschien midden in een wereldzin zit die het hele universum zal doen zinderen, ze trekken zich geen donder aan van het non stop ratelen van mijn toetsenbord, de wereld werd immers ooit georganiseerd om hun heen, en om hun alleen. Daarbij, en dat is eigenlijk het ergste, hebben ze een slaafse houding, die gefaked is natuurlijk, zie voorgaande, en dat is misschien nog wel het aller aller ergste. Alles om de aandacht. Geen spoor van autonomie. Nee, ook niet bij katten. Die veinzen autonomie. Onderhand manipuleren ze de hele wereld om hun heen tot gekwordens toe.
Ik klink bitter, as always, maar er was ooit een dier waar ik dol op was. Een cavia notabene. Zijn naam was Flink. Was, want hij is dood en ligt begraven onder de druivenranken in mijn achtertuin. Flink was geen dier denken wij hier thuis achteraf. Flink was professor in de filosofie, een dalai lama of een zenboeddhist, geboren in een verkeerd lichaam. Wij kregen hem toen hij klein was, in een kooi. Je zag al snel dat hij daar niet in thuishoorde. Niet dat hij klagelijk jammerde, nooit. Hij keek je alleen maar aan. Recht in je ogen. En als je Flink in zijn ogen keek, keek je in werelden achter werelden achter werelden. Hij keek nooit verwijtend, nooit boos, verdrietig, enkel oprecht belangstellend en vol compassie. Naar ons, stervelingen. Al snel haalden wij Flink uit zijn kooi en bewoog hij als een volwaardig gezinslid door ons huis. Hij liep ook graag in de tuin, en als ik aan het koken was kwam hij steevast tegen de drempel van de keukendeur aangeleund om te kijken hoe of ik dat deed. Met die grote lieve kijkers van hem. Hij keek oprecht geïnteresseerd om zich heen en soms leek het of hij zacht knikte. Dat het goed was.
Flink werd niet oud. Op een dag ging hij gewoon, schaamteloos dood. Daar was weinig filosofisch aan, en daarom juist ook wel weer veel. We begrepen het best, Flink had het wel gezien. Toch, het verdriet was groot en lag dof en zwaar op onze maag. Totdat mijn dochter eens tijdens een fietstocht in het park riep: ‘Mama, niet zo snel, zo kan Flink ons toch niet bijhouden!’ Het bleek dat Flink bij alles wat wij ondernamen gezellig mee was, ook als wij gingen fietsen in het park. Sindsdien passen wij ons tempo aan en kijken altijd naast ons of achterom, of onze Flink het nog kan bijhouden.
Ik wou maar zeggen, een cavia is niet altijd zomaar een cavia en er kan een hoop geestelijke rijkdom schuilgaan achter het uiterlijk van een caviabezitter. Werelden achter werelden achter werelden Juut. Het is maar dat je het weet…
(meld dit als ongepast!)
Je hebt het prachtig verpakt, maar ik begrijp wat je wilt zeggen meisje Geels. Ik heb daar zelf ook over nagedacht. Misschien ben ik te streng geweest ten aanzien van caviabezit. Ik heb een aantal mailtjes ontvangen (laat ik mezelf niet populairder maken dan ik ben, het waren er twee) van mannen die overwogen hun cavia in te ruilen voor een hond. En dat wil ik natuurlijk niet op mijn geweten hebben. Als het erop aankomt heb ik best een warm kloppend caviahart.
Je hebt groot gelijk. Het is hoog tijd dat ik de caviabezitter een kans geef. Het is in ieder geval niet handig om hem rücksichtslos uit te sluiten. Daar doe ik mezelf te kort mee. Al ben ik er wel heilig van overtuigd dat niet in elke cavia een Flink schuilt…
(meld dit als ongepast!)
Daar heb jij weer gelijk in. Na de dood van Flink kochten wij al snel een nieuw caviapaartje om het leed wat te verzachten: Fien en Fatjewol. Dommere dieren zag ik zelden. Flink lachtte vanuit het cavianirwana zijn gele tanden bloot. Vol compassie uiteraard. Na een jaar tandenknarsen (Fien en Fatjewol deden niets dan drammen, ruziemaken en gillen) waren we het zat en hebben we ze ergens in een Gelders gehucht bij een particuliere cavia-opvang ondergebracht.
(meld dit als ongepast!)
Ach gos ja dat zijn bekende verhalen. In die particuliere opvoedingsgestichten weten ze over het algemeen wel raad met die beestjes. Die ken je na een jaar waarschijnlijk niet meer terug. Maar een beetje intelligentie en inzicht is iets wat je er niet in kunt pompen. Hoe graag je ook zou willen.
Het verhaal zet me wel weer met twee benen op de grond. Voorzichtigheid is geboden. Laat ik voorlopig kritisch en selectief blijven waar het caviabezitters betreft.
(meld dit als ongepast!)
Ik heb platjes, denk niet dat ik meedoe!
(meld dit als ongepast!)
Beestjes genoeg in dat geval zou ik zeggen. Maar doen het idd niet zo leuk op een button vrees ik. Bijkomend voordeel: altijd voldoende ruimte aan de bar!
(meld dit als ongepast!)