jul
Wat is er mis met…Wes en Yo?
Hebt u vorige week ook zo genoten van het huwelijk van little miss Golddigger en haar onnozele bruidegom? Geweldig vond ik het. Drie dagen dolle huwelijkspret waarvan wij ongegeneerd mee mochten genieten dankzij SBS6. Als één omroep goed is in het uitzenden van onbeduidende non-issues dan is het SBS natuurlijk. Het stralend bruidspaar begrijpt dat soort dingen als geen ander. Dat bleek wel weer.
Het bombastisch gebeuren zette me wel aan het denken over de menselijke neiging tot exibitionisme. Want ondanks de massale hoon die Wes en Yo ten deel viel, kunnen we niet ontkennen dat we zelf ook steeds minder vies zijn van een beetje aandacht. We bloggen, hyven, facebooken en twitteren ons suf. Ziel en zaligheid worden met de wereld gedeeld. Elke scheet wordt gemeld, elke foto geplaatst. Zelfs Bea is het niet ontgaan.
Op televisie zien we iedere dag meer dan ons lief is. Verbijsterd en met plaatsvervangende schaamte bekijk ik burenruzies, financieel wanbeleid en de meest ranzige liefdesdetails. Heel Nederland wil zijn 50 minutes of fame. Als goedschiks geen optie is, dan moet het maar kwaadschiks.
Het is alsof we de wereld willen laten zien dat we bestaan. Kijk mij eens leuk, gek, uniek en bijzonder zijn! Een soort collectieve grootheidswaan, waardoor we denken dat de wereld zit te wachten op wat wij te melden hebben. En net als je denkt dat het niet erger kan, dient het volgende dieptepunt zich aan. Smakeloosheid blijkt een onuitputtelijke overtreffende trap te hebben.
Afgelopen week werd ik met een nieuw internetfenomeen geconfronteerd. Mensen die beweren een liefdesrelatie te hebben, terwijl ze elkaar nog nooit hebben gezien. Maar het klikte al een paar maanden zo gezellig op hyves, dat ze toch vonden dat het tijd was om de vriendschap te verdiepen. En van mij mag het hoor, echt waar. Van mij mag iedereen zijn goddelijke gang gaan. Ik begrijp er alleen helemaal niets van.
Een interessante ontwikkeling is het natuurlijk ontegenzeggelijk wel. Het roept bij mij de vraag op hoe onze samenleving er over pakweg vijfentwintig jaar uitziet. Vinden we een seksuele internetrelatie dan bevredigender en veiliger dan ouderwetse seks? Discussiëren we over het nieuwe virtuele klaarkomen; een hoogtepunt te bereiken middels de zogenaamde V-spot? Of wordt de bruiloft van prinses Amalia twintig dagen groots gevierd en uitgezonden op internet en televisie? Waarbij het volk live getuige mag zijn van haar virtuele ontmaagding. Met gratis te downloaden bonus DVD die voor de liefhebber ook de anale variant bevat.
Wie zal het zeggen? Misschien komt er een tijd dat we terugverlangen naar de kneuterige en kleinschalige bruiloft van Wes en Yo. Omdat we moe zijn geworden van te veel digitaal gebakken lucht.
Foto: Peter Vroon
Loading ...
Goed geschreven Juut. Als een treintje. Daar moet je wat mee doen!
Dus. Verder zit ik hier nog even na te vibreren over die bonus DVD en de V-spot. Hebben we net de G- spot ontdekt, moeten we met de V -variant aan de slag, zo hebben we ook nooit rust;). Aan de andere kant, als het allemaal virtueel blijft is er eigenlijk geen man overboord. Sterker nog, dan hebben we die niet eens meer nodig!
Nee, das toch ook niet wat. Ik moet ineens denken aan mijn gedicht ‘De plaats der dingen’ waarvan de eerste zin luidt:
‘Vandaag hebben de vogels gesproken, hun vlucht genomen, en krijgt alles de plek die het verdient.’
Hopelijk geldt dit ook voor de virtuele wereld en krijgt het uiteindelijk de plek die het verdient.
(meld dit als ongepast!)
Later als ik groot ben…krijgt mijn schrijven de plek die het verdient;) Evenals de virtuele wereld. Daar ben ik van overtuigd.
Het blijft voor mij ook elke keer een spanningsveld. Gezegend met voldoende schaamteloosheid en een grote liefde voor taal, is het publiekelijk delen van lief en leed mij niet vreemd. Vraag blijft elke keer hoever ik daarin wil gaan…
(meld dit als ongepast!)
Vandaag gaan we niet onder zeil, matig weer en hier op Terschelling is het prettig toeven. Een van de bekendste en wellicht beroemdste uitspraak van Andy Warhol is: ‘In the future everyone will be famous for fifteen minutes’, nadien door hem gewijzigd in: ‘In 15 minutes everybody will be famous’. Joseph Beuys deed er nadien nog een schepje bovenop met de uitspraak: ‘Jeder Mensch ist ein Künstler’, Klaarblijkelijk een vooruitziende blik van deze kunstenaars, inmiddels dankzij de suggestie van de media kennelijk werkelijkheid. Helaas het is niet voor iedereen weggelegd, niet iedereen kan binnen vijftien minuten beroemd worden en niet iedereen is kunstenaar, maar er over dromen en fantaseren kan wel. Daar moet het dan wel bij blijven.
(meld dit als ongepast!)
Daar zou het in het gunstigste geval bij moeten blijven, maar de 15 minuten van Warhol zijn inmiddels ongemerkt gedevalueerd tot 50 lange RTL4-minuten. Met minder nemen we geen genoegen. In less than no time bij voorkeur…
(meld dit als ongepast!)
“Een soort collectieve grootheidswaan, waardoor we denken dat de wereld zit te wachten op wat wij te melden hebben”, een citaat, mw. Velthuizen’ uit uw essay ‘Wat is er mis….’
Ik denk dat het omgekeerde meer het geval is, we zijn al blij als iemand wat te melden heeft, we wachten er op, al is het maar de burenruzie met dodelijke afloop van tweehonderd kilometer verderop, het dooddrukken van negentien bezoekers aan een festival en de geboorte van een Bonobo aapje in Artis. Het is de hunkering naar het collectieve verdriet en de blijdschap allen te samen, de kaarsjes die nooit meer uitgaan, de bloemen die niet verwelken en de kaarten met attentie. We stellen de vraag ‘waarom’ aan het bekende antwoord, want het gaat niet om het antwoord, het gaat om de vraag. Het gaat om ‘het is toch wat’ en ‘hoe heeft het kunnen gebeuren’ laten anderen het onderzoek doen en hebben geen belang bij de uitslag. Op naar het volgende, het incident, het sprookjesachtige huwelijk, de ontrouw van Willem Alexander, meldt het ons, laat ons genieten en vraag ons verder niets.
(meld dit als ongepast!)
Tuurlijk, vermaakt worden wij maar al te graag. Het leidt ons af van onszelf. Even een moment om zelf niet te hoeven denken. Denkbeeldig rustpunt in een hectisch bestaan.
Maar kijk eens naar al die zielige programma’s waarin relaties moeten worden gered, schulden moeten weggepoetst en hobby’s voorgoed worden overwonnen. Los dat gewoon even lekker thuis op, denk ik dan. Of zoek een echte hulpverlener in plaats van Natasja Froger. Ik wil het allemaal niet weten in ieder geval…
En ook op twitter, facebook of hyves heeft iedereen genoeg te melden, dat zal je niet ontgaan zijn. Ik maak me daar zelf ook buitengewoon en graag schuldig aan. Dat zal ik niet ontkennen. Maar het is wel bijzonder dat je je gedachten en rare ingevingen met de wereld deelt. Dat je denkt dat de wereld het bijzonder op prijs stelt om te lezen wat jij nu weer voor gezelligs aan het doen bent. Zelfs mijn ouders hebben hyves en twitter ontdekt als middel om hun dochter te traceren. En ze kijken er niet eens meer van op. Het is zoals het is, zullen ze wel denken…
Voor ik het vergeet in de drukte van alledag; goed om te merken dat je afwezigheid slechts van korte duur was Mehnit. Terschelling is geweldig overigens en geeft rust en dromen. Ik zou er gewoon nog even blijven…
(meld dit als ongepast!)
U heeft gelijk mw. Velthuizen als het om twitteren gaat, een tijdje terug heb ik fanatiek getwitterd, was daar veel tijd aan kwijt en ben er niet veel wijzer van geworden. Ik twitterde niet alleen maar maar dacht ook doorlopend ‘wat zal ik nu weer twitteren’. Op een bepaald moment twitterde ik dat koffie had ingeschonken en na deze twitter, twitterde ik dat de koffiemelk nu ook in het kopje zat, daarna de twitters ‘nu ook de suiker’ en het ‘slokje voor slokje’ drinken van de koffie. Bij het lezen van de krant ging het niet anders, bladzijde een, bladzijde twee, enz. en dan op zaterdag nog de bijlagen. Zelden werd er door anderen gereageerd op deze schokkende berichten, om moedeloos en doodmoe van te worden, maar verslavend is het wel. Ik ben gestopt omdat ik niet kon twitteren dat ik sliep.
(meld dit als ongepast!)
Het is de loomheid, het trage, het doffe gevoel, het voortslepen van de dag, ik kom tot niets. Niets is er dat me op gang brengt, geen spetterend nieuws of stormachtig weer, geen dubbele moord of achterbaks overspel. De groetende buurvrouw op vakantie, de enige supermarkt dicht en de markt onvindbaar verderop naar achteren. Er groeit niets meer in de tuin, het is te droog en dan te nat. De opwinding heeft verloren, doet niets meer, ook niet op bevel. Ik heb alleen nog twitter, drassig brood en geen beleg. Ik denk dat ik me maar bezat.
(meld dit als ongepast!)
Terschelling lijkt je nauwelijks goed te doen Mehnit. Misschien is het tijd om verder te varen…
De kunst van het twitteren, hyven, facebooken is natuurlijk om op internet te doen alsof je je zaakjes bijzonder leuk voor elkaar hebt. Op neerslachtigheid zit niemand te wachten. Sterker nog; stralend laten zien hoe geweldig hip en gezellig jouw leven is, trekt mensen aan. Waardoor je op een bepaalde manier je eigen leven glans geeft. Het is zo simpel eigenlijk. Gewoon meegaan met de stroom.
(meld dit als ongepast!)
Mehnit,
ga lekker met je haren in, de wind langs het strand, je kunt ook nog naar het wrakkenmuseum, zwemmen in de Dobe, fietsen van links naar rechts door bos en duinen,een huifkartocht doen, een zeehonden expeditie, met de boot naar Vlieland, of 300 rondjes om de Brandaris rennen. Genoeg te doen op Terschelling! Je hoeft je echt niet te bezatten daar…;-) Veel plezier en geniet van het prachtige eiland!
(meld dit als ongepast!)
Dat is nu eenmaal de consequentie van alleen maar twitteren.
(meld dit als ongepast!)
Hè, wat klinkt dat verbitterd en eenzaam…..jammer!!
(meld dit als ongepast!)
Wat klinkt verbitterd en eenzaam Liesbeth? Begreep het even niet. (Nu overkomt dat me wel vaker hoor!;)
(meld dit als ongepast!)
de opmerking van Mehnit…..
” dat is nu eenmaal de consequentie van alleen maar twitteren”
ik vind het ook triest klinken buiten eenzaam en verbitterd….maar Judith het kan ook aan mij liggen dat ik het niet begreep/begrijp…..
(meld dit als ongepast!)
Spijtig, dat je de ironie niet begrepen hebt. Ik twitter namelijk niet.
(meld dit als ongepast!)
ja, zie je…..zoals ik al schreef:
“het kan ook aan mij liggen dat ik het niet begreep/begrijp”
(meld dit als ongepast!)
Ach. mw. Rommers, ik word ogenblikkelijk depressief als ik alleen maar zou twitteren, een volstrekt nutteloze en niet creatieve wijze van omgaan met wat zich zoal voordoet. Ik had wat scherper en puntiger moeten zijn.
(meld dit als ongepast!)
grinnik…….iniedergeval wens ik je een creatief en mooi weekend toe!!!
(meld dit als ongepast!)
Waarom had hij verteld op een Lemsteraak onderweg te zijn, het is was waar, daar niet van, maar zo verdomd openhartig. Het was volstrekt overbodig, een particuliere opmerking waar vermoedelijk anderen niets mee konden en wat moest zij er mee.
Het schrijven lukte niet meer, onder de indruk als ze was van de vele reacties, veelal boosaardige en voornamelijk van mannen. Ze keek op de klok, kwart over vier, de nacht halverwege en het miezerde. De komende dag, ze zag er tegen op, boodschappen bij de Albert Heijn en misschien even naar de kroeg. Niet veel anders dan gisteren en daarvoor en dan dat verdomde schrijven. Ze nam nog een kop thee en ging voor het raam staan, het was stil op straat, ze wilde dat de dag niet kwam en het onophoudelijk geluidloos bleef. Wat had de lichtelijk beschonken man gisteravond in het café ook al weer gezegd en het als een mantra herhaald. Oh ja, ze wist het weer: ‘als het zo is dat wij slechts een klein deel kunnen leven van wat er in ons zit, wat gebeurt er dan met de rest’? Ze opende het raam, leunde voorover, keek omhoog, druppels vielen op haar gezicht en ademde diep.
(meld dit als ongepast!)