Weekboek College: “Dat ruimt de gemeente morgen wel op”
De foto's worden geladen.. 
De rommel in het Oranjepark. Ik heb het afgelopen dinsdag met eigen ogen gezien. Ik heb er over gelezen op ApeldoornDirect. Ik heb de foto’s in de Stentor met afgrijzen bekeken. Uitpuilende prullenbakken, etensresten, lege flessen, wegwerpbarbecues, luiers, tijdschriften, plastic zakken…….. ziehier de trieste opbrengst van twee zonnige paasdagen. Als buurtbewoner erger ik mij kapot, als wethouder breek ik mij het hoofd over de situatie. Moet ik hier wat mee, kan ik hier wat mee?
‘Dat ruimt de gemeente morgen wel op’, stond er boven een artikel in de Volkskrant van afgelopen dinsdag. Journalist Sander Heijne beschrijft in het artikel de verloedering van het Vondelpark. Volgens Heijne is er sprake van een veranderende moraal. Het wordt als de gewoonste zaak van de wereld beschouwd dat jij rommel maakt en dat de gemeente het later komt opruimen. “Want daar betalen wij toch voor.”
Apeldoorn is geen Amsterdam, het Oranjepark is het Vondelpark niet maar ik zie wel parallellen. Wat moet ik ermee, wat kan ik ermee? In onze opdracht leegt Circulus zeven dagen per week de prullenbakken in Oranjepark. Medewerkers van de gemeente ruimen het zwerfafval vijf dagen per week op. De dienst THOR en de politiemensen proberen toezicht te houden en spreken bezoekers van het park aan. Moet ik opplussen? Moet ik er voor zorgen dat Circulus op zomerse dagen de bakken in de parken 3 maal daags komt legen, moet ik medewerkers van de gemeente vragen om ook in het weekeinde het zwerfvuil te verwijderen. Moet ik de Buitenlijn in het weekeinde laten bezetten om bij iedere klacht onze handhavers richting het Oranjepark te sturen?
Natuurlijk, het kan allemaal. Het is echter niet zo dat de vervuiler betaalt. Dat doen wij, dat doet u. Andere optie is om de handhaving te intensiveren. Ook dat kost geld maar misschien dat wij door middel van een bonnenquotum de centen terug kunnen verdienen. Een echt sympathieke optie is het echter niet. Derde optie is om als overheid terug te treden, de boel de boel laten en daarmee het probleem terug te leggen bij de samenleving.
Ik ben benieuwd naar uw mening.
Rob Metz, wethouder gemeente Apeldoorn
Loading ...
Blijft een moeilijk dillemma, ik zou denken camera toezicht plaatsen en stadswacht laten lopen? Wat je ook doet blijft geld kosten, alleen die pubers willen niet anders, dus beboeten? Park afsluiten? Of alleen zonder consumpties park betreden? Voordeel van camera toezicht is dat je na weekendje band terug kunt kijken en de aso’tjes publiekelijk kunt aanspreken!
Mischien goed stukje in de krant?
Een sluitende oplossing die geen geld kost kan ik u niet bieden.
Feit is wel dat de openbare ruimte steeds meer gezien wordt als iets waarvoor je als individu geen verantwoordelijkheid voor hoeft te dragen, en in die constatering heeft u gewoonweg gelijk.
Heel eigenwijs plaats ik het in een bredere context van individualisering, een zogenaamde “eigen verantwoordelijkheid” die een ieder wordt opgedragen. Een eigen verantwoordelijkheid waarbij de overheid zich terugtrekt tot een nachtwakersstaat. Uiteindelijk leidend tot een maatschappij waar ieder voor zich zelf opkomt en geen verantwoordelijkheid hoeft te dragen voor een “algemeen maatschappelijk belang”. Heel flauw relateer ik even aan het NRC artikel (die krant leest u) van afgelopen zaterdag over de 30% loonsverhoging van top bestuurders.
Ogenschijnlijk heeft zoiets niets met “vuil in het Oranjepak” te maken maar het is wel een tendens die overeenkomt met de gedachte “wat kan mij de mening van anderen en de maatschappij”schelen.
Het voorgaande is geen oplossing, terug naar het Oranje Park
Lik op stuk beleid, dus meer controle en handhaving is een deel van de oplossing, schijnt ook te helpen bij snelheidscontroles -:)
Ben het met StrangeArt eens. Meer controle en handhaving als deel van de oplossing. Zelf gooi ik geen zooi op straat en als de prullenbakken vol zijn, neem ik mijn zooi mee naar huis om het daar te deponeren in de kliko. Daar betaal ik dan zelf voor en niet mijn plaatsgenoten.
Ik heb dan ook geen zin om via de gemeentelijke belastingen mee te betalen aan de zooi die een ander achterlaat.
En lik-op-stuk is inderdaad maar een deel van de oplossing. Het veranderen van een mentaliteit … daar zou ik zo gauw ook geen oplossing voor weten.
“Want daar betalen wij toch voor.”
Daar zit hem precies de angel.
StrangeArt zegt het ook, maar hij vergeet een belangrijk (misschien wel psychisch) aspect: De overheid haalt bij iedereen en overal verantwoordelijkheden weg, en moet -om die verworven verantwoordelijkheid uit te kunnen voeren- meer geld vragen aan de burger. Hierdoor denkt de burger: Mooi. In plaats van doen, betaal ik. Dus ik ga met de armen over elkaar kijken hoe de overheid het doet. En ik ga er bovendien achteraf over klagen.
En nu zie je dat de overheid ineens zegt: “ja, maar zoveel rommel hadden we nie op gerekend nie!” “Dus ruim het ook zelf maar op!” “en nee, wij verlagen uw belasting bijdrage aan ons om het te doen niet!”. “U heeft uw eigen verantwoordelijkheid!”. Maar die hebben we toch zojuist (de afgelopen 30 jaar) verplicht moeten afkopen bij de overheid, die verantwoordelijkheid?
De overheid heeft in de laatste 30 jaar luie en onverantwoordelijke burgers gekweekt. Want verantwoordelijkheid moet namelijk aan regeltjes voldoen. Regeltjes die dezelfde overheid weer heeft ingevoerd. In dit geval bijvoorbeeld gescheiden afval. Want vind de overheid wel dat je als burger wel in staat bent om het juiste afval in de juiste bak te doen? En als je het per ongeluk verkeerd doet, dan moet je daar wel voor verbaliseerd worden. Weer een regel er bij. En als ik mij verwond aan een prullebak bij het opruimen, dan zijn er regels die ik mag hanteren om de (gevolg)schade te verhalen op (jawel) diezelfde overheid. En gebeurt het opruimen door een ambtenaar: tja, dat moet ook weer binnen de arbowet vanwege diezelfde risico’s.
Vroeger gooide je iets in (en soms ook net naast) de prullebak. En die werd ook gewoon geleegd. Door een man op een bakfiets en een roede. Die pikte ook en passent de er naast gegooide blikjes mee. Die man is allang verdwenen uit het straatbeeld. Door regeltjes. Want het kon echt niet zo langer, het moest efficienter: De man met de roede kreeg een quotum: 50 prullebakken per dag legen, en kreeg volgens de arbowet ook pijn in zijn rug. En daarom zit die man nu niet meer op een bakfiets want daar haal je die 50 niet mee en heeft hij geen roede meer; nee, hij rijd rond in een hele dure elektrieke auto om zoveel mogelijk bakken op een dag te kunnen legen en heeft een benzinemotor aangedreven bladblazer op zijn rug, en grijpertjes om maar niet te hoeven bukken. De man in kwestie heeft geen pijn in zijn rug meer. Dat we ondertussen een investering van € 25000,- aan apparatuur verder zijn, en dat de hele halve omgeving met een gehoorbeschadiging van de bladblazer (of veegwagen, nog erger.. wat een takkeherrie zeg) achterblijft en dat er geen tijd meer is om ook naast de prullebak op te ruimen schijnt niet van belang te zijn.
Bovenstaand relaas is natuurlijk een beetje schertsend, maar ik denk dat we hier echt van het verleden kunnen leren. Schaf al die regeltjes nou eens af. En ga gewoon leven. Met zijn allen. En iedereen zijn verantwoordelijkheid. En een terughoudende maar wel faciliterende overheid. Dan komt het vast wel weer een keer goed.
“De overheid heeft in de laatste 30 jaar luie en onverantwoordelijke burgers gekweekt.”
Is het niet eerder andersom? Burgers hebben de afgelopen 30 jaren steeds meer verantwoordelijkheid bij de overheid gelegd.
In plaats van zelf onze problemen op te lossen, gingen we van de overheid verwachten dat die ze wel voor ons zou oplossen. Dus kwamen er regels. Dat beviel veel mensen wel en we vroegen de overheid nog meer voor ons te regelen. Politici, die maar al te graag hun achterban tevreden houden, beloofden dat vervolgens te doen. Af en toe gingen er wel geluiden op dat we het aantal regels zouden moeten verminderen, maar dan bedoelden we eigenlijk alleen de regels waar we zelf last van hadden. Degenen die juist voordeel hadden van die regels kwamen daartegen natuurlijk in het geweer. Per saldo verdwenen er nauwelijks regels en kamen er alleen maar regels bij.
We vonden ook dat de overheid niet paternalistisch moest zijn. De overheid is er voor ons en moet ons ten dienste staan. En dus doet de overheid al jaren alle moeite om vooral klantgericht te zijn.
En zo hebben we ons gevormd tot burgers die veel rechten menen te hebben – die we ook luid en met kracht opeisen – maar niet willen weten dat we ook plichten hebben. Ja, we betalen belasting. En daarmee menen we alle plichten die we hebben in één keer af te kunnen kopen. Maar niet alles valt af te kopen. Dat geldt ten aanzien van onze verplichtingen thuis, op ons werk, op de sportclub en ook ten aanzien van onze verplichtingen ten aanzien van onze gezamenlijkheid: de overheid.
Als we niet tevreden zijn over de manier waarop de overheid functioneert, dan hebben we de afgelopen jaren iets niet goed gedaan. Dat kunnen we alleen onszelf aanrekenen. Elk land, elke provincie en elke gemeente krijgt tenslotte de overheid die het verdient.
Ik hoor wat je zegt, maar het is toch echt de overheid die het beleid bepaald, en niet de burger. Het lui worden van burgers is het gevolg van een foute strategie, of het ontbreken van een lange termijnvisie.
“In plaats van zelf onze problemen op te lossen, gingen we van de overheid verwachten dat die ze wel voor ons zou oplossen. Dus kwamen er regels.”
Precies! ‘Dus kwamen er regels’. Hoezo ‘dus’? De overheid had wijs moeten zijn en had de verantwoordelijkheid terug moeten geven. Maar in plaats daarvan kwamen er inderdaad regels. Regels die gehandhaaft moeten worden en dus ambtenaren kosten en dus geld, dat weer bij de burger wordt verhaald, die vervolgens weer meer verwachtingen hebben vanwege dat betaalde geld.
Nee, Roelof, Ik snap je wel, maar ben het pertinent met je oneens dat dit bij de burgers ligt.
Als kinderen continue om snoep zeuren, doen ze dat omdat de opvoeders geen grenzen hebben gesteld, en ze weten dat als ze doorzeuren ze uiteindelijk toch wel snoep krijgen. Als je grenzen trekt, schep je duidelijkheid. En die duidelijkheid voorkomt een hoop gezeur, verwachtingen en inefficientie. Ook in de relatie tussen burgers en overheid….
Helemaal mee eens.
Beste Martin,
Een wat laat weerwoord, maar ik hoop dat je het toch nog (eens) leest. Twee punten:
Je praat makkelijk over ‘de’ overheid, maar ‘de’ overheid bestaat niet, niet zomin ‘de’ burger bestaat. We hebben tal van overheden op allerlei niveau’s. Praten over ‘de’ overheid is ook heerlijk anoniem. Je kunt er lekker tegenaan schoppen zonder dat je iemand bezeert. Maar wat of wie is die overheid? Als we over de gemeente Apeldoorn praten dan hebben we het over de gemeenteraadsleden – door burgers gekozen – die doorgaans naast hun normale werk zich willen inzetten voor de publieke zaak, we hebben het over de burgemeester en de wethouders en we hebben het over de ambtenaren. De vormen samen de gemeente Apeldoorn. Wat ‘de’ gemeente doet is resultaat van wat zich binnen die organisatie afspeelt en van invloeden van buitenaf. Dan is het wel een erg grote versimpeling door te spreken over ‘de’ overheid die iets wil of doet. Maar wel makkelijk.
Je trekt een vergelijking tussen ‘de’ overheid en het opvoeden van kinderen door hun ouders. Op zich spreekt die me wel aan als het gaat om het stellen van grenzen en het handhaven daarvan. Op één punt gaat je vergelijking echter mank en dat is kinderen niet hun ouders kunnen kiezen, maar burgers wel hun gemeenteraad, en indirect daarmee hun gemeentebestuur. En die burgers hebben de onhebbelijke gewoonte om eerder gemeenteraadsleden te kiezen die snoepjes beloven dan gemeenteraadsleden die grenzen stellen en handhaven. De eindverantwoordelijkheid ligt dus toch bij de burgers.
Ik vind dat u als wethouder met uw riante salaris het Oranjepark mag schoonmaken. Het is immers min of meer uw voortuin. Met die 8k die u per maand vind ik dat u zich daar wel voor mag inzetten. U heeft geen reistijd, dus om 5 uur gaat u nog even een uurtje met de vuilniszak door het park. Krijgt u ook nog een beetje beweging.
Je hebt gelijk, Arie.
‘t Is van dat geneuzel in de marge waar oude mensen vaak blijk van geven.
Als je een beetje rommel zo af en toe nou werkelijk zo erg vindt, moet je koninginnedag ook afschaffen, en samenscholingsverboden instellen, of in ontwikkelingslanden de zooi opruimen.
Die zeurpieten zijn een groter probleem dan dat beetje troep zo nu en dan.
Nou, broeder. Ik kom morgen mijn kliko even legen in jouw voortuin
‘t Is gewoon logisch dat met mooi weer de mensen een plek als het Oranjepark opzoeken.
En tja, dan zitten die prullebakken al snel vol.
Plaats er dan een paar bij, of wat grotere, scheelt wellicht in het aantal keer legen.
Om de handhaving te intensiveren als alle prullebakken al uitpuilen is op zijn zachtst gezegd nogal flauw,
vooral omdat de gemeente de verantwoordelijkheid voor het legen draagt..
Misschien een idee om op een zonnige dag in het park gratis rakketijs weg te geven aan een ieder die zwerfvuil inlevert bij de ijscokar. Waarbij tevens kans wordt gemaakt op vrijkaarten voor een festival of ed. Beetje soort van fiets en win.
Een troep achterlaten is asociaal. Laat dat duidelijk zijn. Maar zijn we ook niet een beetje (erg) asociaal en lui gemaakt? In Nederland moet je tot vervelens toe voor alles betalen maar, zo is ons jarenlang voorgehouden, de overheid regelt dan alles voor u. We zijn al zo ver dat we onze ouders onderbrengen in een soort opvang want “daar hebben we jaren lang voor betaald.” Van deze linkse manier van doen, namelijk de overheid regelt alles, krijgen we nu de rekening gepresenteerd. We zijn helemaal verleerd zelf verantwoordelijkheid te nemen. Het zal minimaal een hele generatie duren voordat het begrip “echt sociaal” weer herontdekt is.
Ton Jesse.
Helemaal mee eens.
Ton, kan ik mijn moeder bij jou onderbrengen als ze oud en hulpbehoevend is? Ik moet zelf namelijk fulltime blijven werken tot mijn 67e of 68e dus ik heb die mogelijkheid niet.
En wat een gelul “Linkse manier van doen”. Alsof afval achterlaten in de openbare ruimte iets van linkse mensen is! En je scheert met “we zijn helemaal verleerd zelf verantwoordelijkheid te nemen” wel iedereen over één kam.
Misschien heb je het over jezelf of over een handjevol mensen dat hun zooi achterlaat? Ik geloof namelijk dat de meerderheid van de mensen dat beslist niet doet!
Hoi Agnes,
Phoe, je lijkt wel behoorlijk op je tenen getrapt. Ik geloof niet dat Ton op enig moment in zijn reactie jou persoonlijk op je verantwoordelijkheden aanspreekt, maar ik snap je emotie wel.
Wat hij wel doet is de vinger op een zere plek leggen. Zie mijn reactie hierover eerder in deze draad.
De afgelopen regeringen en ook gemeenteraden waren nou eenmaal links van het politieke spectrum georiënteerd. Zelfs de perioden waarin de VVD meeregeerde was het nog altijd Centrum Democratisch. Prima hoor. Ik ben geen principeel rechts persoon, maar ik ben wel een liberaal. En ik vertrouw op de verantwoordelijkheid van het individu. Mits dat individu in waarde gelaten wordt en ook verantwoordelijkheden MAG nemen. Want dat schort er aan.
Wat Ton zegt is dat deze beleidsmakers alle verantwoordelijkheden bij de burger hebben weggehaald en daar in ruil een rekening voor neer leggen bij de burgers, die vervolgens ook eisen (gaan) stellen aan de daarvoor geleverde diensten. En niet zo onvoorspelbaar mechanisme.
Het feit dat jij -zoals je zelf aanhaalt- je moeder niet meer kan helpen heeft alles te maken met de linkse oplossingen en vooral visie van de afgelopen decennia: het neer leggen (of binnenhalen -het is maar net hoe je het bekijkt-) van al die verantwoordelijkheden bij de overheid zorgt zicht- en merkbaar voor luie en onverantwoordelijke burgers en kost zoveel geld dat er heel veel belasting geheven moet worden. En omdat er mede daardoor zo weinig overblijft van het geld dat je verdient moet jij tot je 67 of 68 doorwerken om überhaupt je maandelijkse lasten te kunnen blijven betalen. En is er inderdaad geen tijd meer over om je moeder in een aanleunwoning zelf te verzorgen. En al had je die mogelijkheid wel, dan zou je volgens die zelfde overheid die aanleunwoning zo moeten inrichten dat het qua veiligheid en hygiëne net zoals in een gemiddeld verzorgingste- en ziekenhuis is, wat je simpelweg niet op kunt brengen. Want de overheid acht de burger (lees: jij en ik) nou eenmaal niet in staat om zelf verantwoording op dat vlak te kunnen nemen en dus zijn er regels verzonnen. Regels op het gebied van.. nou ja, noem maar op. Een keer rechts of links af, en je komt er zo weer twaalf tegen. Want dan lijkt het allemaal een stuk veiliger en kan er niets meer fout gaan… maar gek genoeg gaat het ondanks al die regels toch fout. Want er LIGT vuil naast de prullenmand. En met ouderen WORDT inmiddels respectloos omgegaan door hen in asociale verzorgingstehuizen te stoppen. Of vind je het een fijn idee, dat je later zelf ook zo je laatste dagen moet slijten? Ik in ieder geval niet.
En ik ben met je eens dat met de zin “we zijn helemaal verleerd zelf verantwoordelijkheid te nemen” iedereen over een kam geschoren wordt, maar wat Ton eigenlijk zegt is dat we allemaal te dom worden geacht om zelf verantwoordelijkheid te nemen. Ik kan daar voorbeelden te over van geven maar de meest in het oog springende is toch wel de laatste regelingen rond de kinderopvang: Als Opa en Oma (die toch echt bewezen hebben mensen groot te kunnen brengen anders wordt je dat niet) om op te mogen passen voor hun kleinkind volgens de regels betaald kunnen worden door de overheid, maar daarvoor wel moeten bewijzen dat hun huis conform de kinderopvang regels is ingericht, dan zijn we als maatschappij volgens mij een beetje kierewiet geworden…
De meerderheid laat zoals je stelt inderdaad geen troep achter. Maar de meerderheid ruimt het ook niet op als ze het tegenkomen. En omdat je zelf al aangeeft helemaal geen tijd over te hebben om je moeder te verzorgen, ga ik even -kort door de bocht, ik geef het toe- er ook maar gemakshalve van uit dat jij bij zo’n prullebak ook gewoon doorloopt. De meest voor de hand liggende reactie bij het vinden van vuil naast de prullenbak is in deze maatschappij namelijk: “tsk. Belachelijk dat de gemeente het niet opruimt of heeft opgeruimd” of “hadden ze dat nou niet even op kunnen ruimen?” waarbij met ‘ze’ echt niet altijd de groep vervuilers bedoeld wordt. En daar wringt nou net de schoen.
just my 10p
Het gaat helemaal niet over mijn persoonlijke verhaal (overigens Martin, als je wilt dat je reacties worden gelezen, zou ik ze iets korter laten … is niet vervelend bedoeld, maar zulke lange reacties worden niet in z’n geheel gelezen). Als Ton had geschreven dat “het ook altijd die allochtonen zijn die …” dan had ik ook gereageerd.
Overigens is mijn moeder niet hulpbehoevend. Zij werkt ook gewoon nog in loondienst voor haar centjes. Dus wees niet bang … ik ben nog niet de hele dag haar luiers aan het verschonen. Ik noemde het slechts als voorbeeld.
@agnes. Ja, mijn reacties zijn wat lang. Maar ik wil graag volledig zijn in mijn reactie omdat ik mijn mening graag ventileer, maar ook onderbouw. Dat is dan namelijk weer iets wat ik vaak mis in de korte reacties. Wel roeptoeteren maar niet onderbouwen, daar heb ik een broertje aan dood. Maar dan voor nu: een korte reactie. (want ik kan het wel hoor…
)
“het neer leggen (of binnenhalen -het is maar net hoe je het bekijkt-) van al die verantwoordelijkheden bij de overheid zorgt zicht- en merkbaar voor luie en onverantwoordelijke burgers en kost zoveel geld dat er heel veel belasting geheven moet worden.”
Het is geen kwestie van ‘neerleggen’ bij de overheid. Je hebt daar geen keus in. Belasting moet je betalen. Je moet doorwerken tot je 67e. Verzorging/verpleging is geprofessionaliseerd, dat kunnen ze veel beter dan jij en ik. En omdat je belasting betaalt, moet de overheid er gewoon voor zorgen dat die zorg ook werkelijk naar behoren is. En dat is momenteel helaas niet zo, zoals je zou kunnen weten.
Maar ik mag uit jouw woorden opmaken dat jij wel je familie zult verzorgen zoveel en zolang je kunt? Anders ben jij ook lui en onverantwoordelijk toch?
Ik neem aan dat je het tegen mij hebt.
Je hebt gelijk dat je daar geen keus (meer) in hebt: belasting zul je moeten betalen, en (dus) doorwerken tot je 67e of misschien wel nog langer. Het is namelijk een beleidsprobleem dat maakt dat het heel langzaam zo gegroeid is, en ook weer heel langzaam zal (terug)veranderen. Als eenling tegen de stroom inzwemmen kost ongelofelijk veel effort, en daarom is het het individu (mij incluis) niet aan te rekenen dat ze zich onverantwoordelijk gedragen. Onverantwoordelijkheid is immers het mantra dat heerst bij de bevolking wat -hoe je het ook wend of keert- echt door op dit vlak falend beleid is onstaan. Dit geeft tevens het antwoord op je laatste vraag: Onze maatschappij is zo ingericht (geraakt) dat mijn ouders -omdat ze tot hun laatste snik moeten (maar ook willen, eerlijk is eerlijk) blijven werken- zijn mee verhuisd met een semi overheidsinstelling naar Eindhoven (waar meer dan 40 trouwe dienstjaren aan vooraf zijn gegaan). Daarbij heb ik de keus gemaakt -mede omwille van het willen blijven zien van mijn kinderen zonder oeverloze kilometers te moeten maken- om niet mee te verhuizen. Als zij verzorgd moeten worden, en dat moment is daar, dan is het irronisch genoeg diezelfde overheid die mij (ons, jij en en ik) met zoveel regels en geboden om de oren slaat, dat je die verantwoordelijkheid niet eens kunt nemen. Neem bijvoorbeeld het voordeurdeelprincipe: Als mijn vader en moeder bij mij in trekken heb ik ineens twee extra monden te voeden. Maar mijn partner heeft ook een vader en moeder, dus die komen er ook nog bij: 4 extra monden te voeden. Nog afgezien van medische aspecten een behoorlijke wissel op het maandelijkse budget. Maar omdat mijn ouders tzt een uitkering in de vorm van een pensioentje, AOW’tje of soortgelijke inkomsten genieten, zal de overheid mij fiscaal straffen! Er zijn meer inkomens op het adres! En dat mag natuurlijk niet. Het is ongeoorloofd om voordeel ergens van te genieten. De boodschap die daar in ieder geval van uitstraalt is: U zorgt voor u ouders en dat is een schande! Wij straffen u met een hogere belasting of minder aftrekposten. “Wie denken wij als burgers nou wel helemaal dat we zijn? ” zou een niet misplaatste slogan van de overheid zijn op dit moment.
Ik ben mij bewust dat ik nu wel een beetje als een azijnpisser overkom, en dat is allerminst wat ik uit wil stralen. Maar ik ben wel van mening dat dingen niet zo gemakkelijk zijn als ze lijken, en dat de mensen die daar menen een verantwoordelijkheid voor te moeten nemen (lees: de overheid) achteraf gezien en gebleken helemaal niet zo in staat zijn om de gevolgen van hun beleid te overzien. En daarom moet iedereen (dus ook jij en ik) op de blaren zitten en de periode van herstel moeten overbruggen, door te slikken en te accepteren dat veranderingen langzaam gaan. Zeker in tijde van vrede. Ik wil dan ook niet personen lui of ontverantwoordelijk noemen, maar de bevolking in het algemeen wel. Daar hoeft niemand zich door persoonlijk door aangesproken te voelen, maar daar moeten we collectief wat mee doen als we de volgende keer weer stemmen.
“Onverantwoordelijkheid is immers het mantra dat heerst bij de bevolking”
Hoe moet ik me dat voorstellen? Dat ze onverantwoordelijk willen zijn? Dat lijkt me erg stug.
Of doel je ermee op de mensen die niet werken?
Dat “voordeurdeelprincipe” is er niet voor niks natuurlijk, he. Je hebt veel minder vaste lasten, dus mag je iets inleveren, maar jullie zullen er altesaam niet op achteruitgaan..
Ook dat je dan gelijk de ouders van je partner erbij krijgt zal nooit zo snel opgaan, want daar zijn meestal ook wel meer gegadigden voor aan te merken.
“Derde optie is om als overheid terug te treden, de boel de boel laten en daarmee het probleem terug te leggen bij de samenleving.” (Rob Metz)
Ik vind dit nogal hautain. ‘Het gepeupel wil niet luisteren, dus moeten ze maar voelen.’ zoiets proef ik daaruit.
Wie nooit ergens es iets buiten de prullebak heeft geworpen, werpe de eerste steen!