Je kunt je afvragen of het Ministerie van Economische zaken (een sponsor) dit bedoeld heeft: niets Nationaals, geen nationaal thema, gewoon foto’s uit Frankrijk. Leuk hoor, maar een relatie met het thema van Grid2012: De Noordervleugel ontbreekt. Jammer, een gemiste kans.

In Amsterdam is het thema: “Urban Reality Check, Latin America”. Inzendingen moeten gerelateerd zijn aan het eerder genoemde thema en gemaakt in Latijns-Amerika. Maar welke Henk en Ingrid reizen nu speciaal naar het boeiende Latijns-Amerika om 3 foto’s te maken en deze in te zenden? Ben ik nu paranoia als ik stel dat de fotografen al bekend zijn, alleen een “drager” ontbrak nog.

Niet getreurd; wij in Apeldoorn doen ook wat met Grid2012, zonder dure woorden als “keywords: reflection, urban landscape, communities, politics, public spaces, behaviour, migration, changing street scene, globalization, urbanization, overpopulation, speed, worldwide communication, identity, social networks, diversity shift, image manipulation, alienation, (de)constructing a new reality, boundery between reality and fiction, impact of photography on the way we see the world, engagement, personal stories.” Gewoon lekker dorps, dicht bij huis, maar heel verrassend. Wordt dus vervolgd.

Het was trouwens een ontzettend gezellige bijeenkomst (zie de rinkelende kassa), met een heerlijk buffet van Adnan, wat je – om u voor te zijn – wel zelf moest betalen. Ja, we letten gelukkig op de centjes.

Het Stadsfeest in Gigant. Een feest voor het Apeldoornse volk. Gewoon om saamhorig te zijn en gezellig te doen. Toch?

Het programma begon in het theater, waar een zogenaamde flirtcoach de avond opende met een liedje. Ik vind mijzelf weinig kritisch als ik zeg dat de zangeres nogal eens naast de noot zong, maar dat mocht de pret niet drukken. Verheugd op dat wat ging komen, een heuse flirtles, zakte ik eens fijn achterover op de theaterstoel. Naast mij, althans aan de andere kant van het gangpad, zaten Max Dammers en Ingeborg Leerkes. Ingeborg was kennelijk blij mij te zien, getuige deze tweet. Anderen wat minder.

De flirtsessie begon. Er was een blikje wethouders open getrokken en er begon een heftige politieke discussie over voornamelijk het dossier grondzaken. Hoe zat dat ook alweer, vroeg flirtcoach Saskia Paulissen aan Wethouder Olaf Prinsen. Een duidelijk antwoord moet hij ons verschuldigd blijven. Wel werd er wat zenuwachtig gegiecheld onder de wethouders. Ik kreeg het nostalgische basisschoolgevoel weer terug.

Over het totale financiële tekort van het grondbedrijf was de wethouder een stuk duidelijker. ,,Het tekort op het grondbedrijf is enkele tientallen miljoenen”. ,,Hoeveel dan precies?” ,,ongeveer 70 miljoen, maar dit kan iets meer zijn” ,,Hoeveel meer dan?” ,,Het is zo’n 140 miljoen”. De wethouder deed een Mark Rutte-tje. Een klein rekenfoutje van slechts 70 miljoen. Hoe komt dit? Een poging tot bagatelliseren? U mag het zeggen. Er liepen wat mensen de zaal uit. Navraag leert dat ze het saai vonden en te lang vonden duren. Uiteindelijk was de discussie over het grondbedrijf ten einde. De andere wethouders mochten ook even aan het woord. Nu was Paul Blokhuis de sigaar. ,,Hoe is het om aan de knoppen te zitten?”, werd aan de goed Christen gevraagd. Zijn antwoord bevestigde ieder vooroordeel over de kerk: ,,Mijn broer is dominee. Die zit ook aan knoppen.”

Het spiet mien donders, maar hoe moeten wij met deze twee wethouders de Apeldoornse politiek nog serieus nemen? Een wethouder die er 70 miljoen naast zit en de andere wethouder die dit soort dubieuze uitspraken doet. Blokhuis sloot af met het betoog dat ,,Mensen sociale dieren zijn”. Het was mij persoonlijk niet bekend dat Christenen de Darwin theorie aanhangen, maar dit geheel terzijde.

Uiteindelijk had ik het gevoel dat het Stadsfeest eigenlijk een soort politieke markt was. Een echt ‘feest van de Apeldoornse burger’ vond ik het niet. Wat vond jij van het stadsfeest?

Toch vind ik de komst van social media een uitkomst. Ik heb 4 jaar van mijn leven in een magisch pretpark gewerkt in Parijs en met mensen gewerkt van over de hele wereld: China, Zweden, Canada, Zuid-Afrika, USA… je kan het zo gek niet bedenken. Vroeger – toen ik jong was – zou ik via een postkaart of brief fanatiek zijn gaan schrijven. Dat doe je eerst naar 10 mensen, dan blijf je nog even doorgaan met de 2 mensen die fanatiek terugschrijven, totdat factor tijd ervoor zorgt dat uit het oog, toch (figuurlijk) uit het hart is. Dat was nu eenmaal de communicatie van toen. Brief schrijven, herschrijven, werkweek wachten op foto’s, alles in een envelop doen – wat niet zoveel moeite kost – en vervolgens het hondenweer in voor een postzegel en brievenbus. Een brief met foto’s was soms een weekproces. Een goede mail met foto’s tegenwoordig hooguit een half uur.

Dankzij de komst van Facebook echter ben ik nu nog steeds intensief in contact met diezelfde vrienden over de hele wereld. Soms met een lange mail, dan weer met een kort bericht. Ik kan nu elke dag vragen hoe het met iedereen gaat als ik zou willen en vaak heb ik ook snel antwoord. Ik kan snel iemands leed delen, kan gemakkelijk iemand steunen en ontvang via diezelfde weg ook de nodige steun, vriendschap en liefde in retour. De vriendschap is ooit in persoon gelegd met fysiek oogcontact en goede persoonlijke gesprekken. Het fundament is daarmee gelegd en zal op die manier ook altijd blijven bestaan, social media zorgt ervoor – in elk geval voor mij – dat de vriendschappen niet verwateren. Ik heb inmiddels gereisd naar steden als Venetië, Kopenhagen, London, Göteborg, Malmö, Oslo, New York en meer. Heb kunnen profiteren van ideale slaapplekken, goedkope restaurants, bijzondere culturele feesten bij vrienden en mijn huis en zelfs Apeldoorn dienen als perfect betaalmiddel in retour. Ik heb inmiddels veel buitenlandse vrienden kunnen inspireren met een mooi apenpark, de prachtige natuurlijke omgeving met monumenten als Radio Kootwijk, een leuke winkelstraat, heerlijk eten en een uurtje reizen naar de grote stad Amsterdam.

Nog nooit was het zo makkelijk om via social media zoveel te kunnen doen en delen. Het is natuurlijk maar net hoe je er mee om gaat en wat je te melden hebt. Ook ik zit op Twitter en vanuit mijn persoonlijke account deel ik mijn gevoel, mijn geest, mijn ideeën. Voor honderden mensen schijnbaar boeiend, maar ook voor genoeg mensen niet. Je mag kiezen om mij te volgen, zoals ik kies om anderen te volgen. Ik selecteer graag interessante mensen die ik ken, die mij inspireren, die mij vakmatig interessante dingen kunnen vertellen. Met diegenen die mij volgen deel ik over en weer mooie gedachten, waarvan ik blij en geïnspireerd word. Nog nooit was contact zo eenvoudig.

De uitvinding Skype is natuurlijk ook fantastisch. Zo zie en spreek ik familie in Indonesië, vrienden in Quebec, Canada of een vriendin die net moeder is geworden uit Zweden. Je kan vol emoties en gemeende expressies praten met de ander, terwijl je elkaar ziet en hoort en dat voor € 0,-. Een half uurtje bellen naar Indonesië kost je al minstens € 18,-. Lang leve het internet.

Mensen die nu een beeld krijgen dat ik alleen maar achter mijn PC zit, hebben het mis. Ik zit alleen continue met mijn telefoon in de hand. En ook dat laatste is verre van waar. Dankzij social media spreek ik via Twitter, Facebook, Whatsapp en iMessage steeds simpeler af met vrienden en kennissen. Ik zet die moderne middelen in om heerlijk sociaal af te spreken en elkaar live te ontmoeten in Finnegans of lekker een filmpje te pakken in de bioscoop. En zijn mijn vrienden een keer verhinderd, dan is het ouderwetse bellen nog altijd een optie om elkaar even goed bij te praten. Nog nooit was mijn sociale leven zo actief.

Social media kent niet voor niets het woordje social. De media verbindt ons op sociaal vlak. De essentie voor mij zit hem niet in de term, maar in de combinatie van de werkelijke woorden. Nog nooit heb ik zulke leuke mensen om mij heen gehad en nog nooit had ik zoveel sociaal contact met dierbaren, vrienden en kennissen. Zelfs via dit leuke medium Apeldoorn Direct bereiken we toch weer elkaar.

Ik heb 2012 uitgeroepen als jaar van verbinden. Privé en zakelijk. Met mezelf, maar ook met een platform als Apeldoorn Direct. Om maar eens kracht te geven aan het sociale, aan die verbinding: Misschien moeten we maar eens een social media borrel organiseren in Apeldoorn. Wie is in?

Gelukkig was de paniek van korte duur. Er bestaat namelijk in Apeldoorn een stichting die zich ontfermt over dergelijke monumenten. Op de site van Stichting Apeldoornse Monumenten – die vanaf 2012 geen subsidie meer krijgt van onze gemeente – was te achterhalen dat deze naoorlogse vitrines slechts verplaatst worden.

Op de vitrines zitten in beeld gehouwen en geschilderde kunstwerken. Ze zijn er tijdens een verbouwing van Witteveen geplaatst in de jaren ’60. Het pand zelf komt nog uit de 19e eeuw. Momenteel verbouwt Witteveen weer en moeten de vitrines plaatsmaken voor uitbreiding. De vitrines verhuizen naar de entree van de Oranjerie aan de kant van de Mariastraat.

De winkeliersvereniging van de Oranjerie wilde de vitrines – die genomineerd zijn om opgenomen te worden op de Monumentenlijst – overigens niet binnen hebben? Waarom niet? Onpraktisch of lelijk? Wat vindt u er eigenlijk van? En wie heeft de vitrines ooit ontworpen?

Roept u maar! U kunt ze in elk geval nog lang bekijken!

Het zijn natuurlijk maar geruchten, al liet de keten eerder al eens doorschemeren dat in deze kant van het land een bekende winkelstraat als die van Apeldoorn wel een geschikte locatie lijkt voor het verder door ontwikkelen van haar keten. Tijd zal het uitwijzen.

Een Starbucks lijkt nog op zich te wachten. Steden als Amsterdam, Utrecht, Leiden, Nijmegen en sinds kort Arnhem zijn toch steden met een studentenkarakter en ondanks de pittige koffieprijzen, lijken zij de grootste sponsor van deze koffieketen. En juist die doelgroep ontbreekt in Apeldoorn. Het lijkt zo dichtbij….

En de vraag is natuurlijk… wat vindt de rest van de winkeliers van dit soort ketens? Ze stressen al als een malle als MediaMarkt zijn zinnen heeft gezet op een plekje in Apeldoorn. Moeten we naast Zara, H&M, Hema, McDonald’s, Subway, V&D nog meer ketens erbij? Wanneer krijgen wij een Bijenkorf of liever nog… een Ikea?

Als jij mocht kiezen… Welke winkelketen zie jij graag komen?

Zingeving 1.0 Religie: laat ons geloven in de slechte versie van onszelf. Één waarvan we blijkbaar verlost moeten worden. Ons lijden nu, dient een doel later. De hemel. Brengt je onbedoeld op het idee: meer lijden nu, is meer hemel straks. Maakt dat we ons best doen braaf te zijn. En ruzie maken, over wie dat op de beste manier doet.
Zingeving 2.0 Spiritualiteit: laat ons geloven in de betere versie van onszelf. Deelt de wereld in tweeën, zodat we kunnen werken aan eenheid. Maakt dat we als aards mens ons best doen, een hemelse engel te worden. En dat ook van anderen verlangen. Degradeert onze menselijkheid per ongeluk tot een weeffout.
Zingeving 3.O Non-dualiteit: laat ons geloven, in geen versie van onszelf. Tegenstellingen, “ik” en de vrije wil, het bestaat allemaal niet. Maakt van onze aard, iets wat niet ter zake doet. Waardoor we daar bij stil blijven staan. In plaats van gewoon weer verder te gaan. Relativeert eigenlijk alles, behalve het relativeren zelf.

Maar goed, mijn verdere leven besteed ik echt niet aan het bestrijden van het geloof van een ander. Hoe kan ik dat doen, terwijl het onderwerp mij zo na aan het hart ligt? Bovendien heeft het geen zin, omdat geloof geen rationele keuze is. Wat ik wel kan doen, is een vorm van zingeving toevoegen. Één waarin alle andere ook passen. Omdat in deze vorm van zingeving, niet de ideeën over de mens centraal staan. Wel de mens zelf. Dat komt goed uit! Mens zijn, daar ben ik nou echt een expert in. Zeker in de volmaakt onvolmaakte kanten ervan. Ervaring: check. Inzicht: check. Zin: check. Dus aan bovenstaand rijtje voeg ik iets toe:

Zingeving 0.0 Menselijkheid: laat ons mens zijn. Met alles erop en eraan. Voor religie, spiritualiteit en non-dualiteit of welke vorm van zingeving dan ook, zijn wij mens. Dat is wat wij delen, wat we ook geloven. Dat is wat mij inspireert en waar ik anderen mee inspireer. Niet omdat ik weet, hoe het moet. Wel omdat ik herken, hoe het soms gaat. Daar schrijf ik over, daar spreek ik over. Mijn mens zijn, neem ik daarin mee. Dus ben ik soms zoetsappig, soms rauw. Soms dichtbij, soms op afstand. Soms krachtig, soms kwetsbaar. Over God, engelen, geesten, Boeddha en het Zelf wordt al zoveel gesproken. Laten we het hebben over mensen. Jou en mij. Twee ogen met een neus ertussen: 0.0

Nee! Niet op mijn charmante hoofd letten. Het gaat om dat wat erop staat… Een heuse borrelnood kerstmuts!!! Dit moest wel een topfeest worden, dus snel doorlopen naar de Borrelnood tent. Na zo’n 20 minuten lopen kwam ik aan. Een soort Afrikaanse trommelmuziek bereikte mijn gehoor. Het idee van een kerstfeest ontging mij even, maar dat mocht de pret niet drukken. De kerstmuts maakte deze onthematische muziekstijl helemaal goed.

Nu komt het… Anders dan dat jullie gewend zijn ga ik het festijn niet afkraken. Ik vond het zowaar een keer leuk. Ik kwam wat bekenden tegen. (Sorry Ingeborg en Max, van jullie heb ik geen foto)

Een vermoedelijk dronken zeeman zong valse liedjes, terwijl hij pingelde op een keyboard.

Ik vond het een geslaagde avond. Waarom kan iedere culturele netwerkbijeenkomst niet zo zijn? In ieder geval dank aan Borrelnood-meisje Tamara voor de kerstmuts.

Wat vond jij/u van de Borrelnood?

De slachtoffers en omstanders wachtten geduldig op de gealarmeerde hulpdiensten. Om 20:00 uur arriveerde er, zonder spoed, een pliesiewagen, maar liefst 25 minuten na de P2000 melding en een klein uur na de melding van één van de slachtoffers aan de meldkamer van de pliesie. Achteraf bleek er geen sprake te zijn van enig ernstig letsel, maar wat had er in deze tussentijd allemaal mis kunnen gaan? De meldkamer van de pliesie was immers doorgegeven dat er sprake was van een aanrijding met letsel. Je moeder had wel doodbloedend in de goot kunnen liggen! Of misschien wel je hond of kat. Of erger nog, de pizzaboer waar je net pizza hebt besteld. Die is koud, kan ik je vertellen. Wat vind jij als Apeldoorn Direct bezoeker hiervan?

In 2009 is door de gemeente een bedrag van ruim € 185.000,- uitgetrokken voor de aanpak van zwerfvuil. Opvallend aan deze aanpak was dat niet volgens een vast ritme werd gepoetst maar dat werd bepaald welke delen van de stad aan een bepaalde beeldkwaliteit moesten voldoen. Alleen die plekken werden aangepakt waar die beeldkwaliteit nodig was. Je kunt op je vingers natellen dat dit de plekken zijn die in het oog springen. Invalswegen, pleinen, de binnenstad, openbare ruimtes waar veel mensen komen. Daar is niks mis mee, het systeem werkt en het levert schone invalswegen en natuur op. Een gestructureerde aanpak van het overige zwerfvuil bereiken we daar echter niet mee.

Er zijn ondernemers die zich dat aantrekken. Misschien zelfs wel uit onverwachte hoek. Zoals Tomra, een bedrijf dat weinig mensen kennen maar waar iedereen mee te maken heeft als hij zijn lege statiegeldflessen inlevert. Tomra zorgt via de statiegeldautomaten voor inname van lege flessen in de supermarkt en biedt deze ter verdere verwerking aan bij diverse sorteerbedrijven. Een onderneming die veel investeert in milieu en duurzaamheid.

Met de actie “lege berm, volle portemonnee” startte in Apeldoorn een unieke inzamelingsactie van lege blikjes en kleine plastic flessen. Het doel was om dit zwerfafval – meer dan 50 miljoen worden er daarvan op straat achtergelaten – direct te verminderen. Elke ingeleverde verpakking leverde € 0,10 op. Degene die de meeste verpakkingen inleverde kreeg ook nog een mooie prijs, de eerste prijs zelfs € 1.000,-.

Tomra wilde op deze manier laten zien dat een kleine vergoeding mensen wel degelijk motiveert hun blik en flessen gewoon in te leveren in plaats van ‘van zich af te gooien.’ Hoezeer zij het gelijk aan hun kant hadden bleek wel uit het feit dat al vroeg in de ochtend veel meer dan de verwachte honderdduizend flessen waren ingeleverd. Een mooie opsteker voor Tomra dat hiermee bevestigd ziet dat statiegeld nog lang niet passé is daadwerkelijk bijdraagt aan het terugdringen van zwerfvuil.

De actie was goed voorbereid en werd uitgevoerd in samenwerking met de gemeente en afvalverwerker Circulus. Samenwerking tussen overheid en bedrijfsleven lijkt dus ook hier de toekomst. Een goede zaak die voor veel meer initiatieven zou kunnen gelden.

Tekst: C-Wordz
Bron: De ZakenCourant

Hieronder de verwijzing naar het artikel:

http://www.nu.nl/economie/2682423/woningen-in-apeldoorn-meest-in-prijs-gedaald.html

Ik maak me -ondanks het feit dat ik gewoon meer dan 10% van mijn (fictieve) vermogen in rook op zie gaan- er vooral zorgen om, omdat de huizenprijs in mijn beleving sterk gerelateerd is aan de vraag naar huizen. De vraag naar huizen wordt -met mijn niet met studies onderbouwde economiekennis- volgens mij gestuurd door een aantal belangrijke factoren:

1. Bereikbaarheid (infrastructuur)
2. Werkgelegenheid (binnen aanvaardbare afstand)
3. Type beschikbare huizen (verhouding is soorten woningen)
4. Aantrekkelijke recreatie (sport, natuur, cultuur)
5. Persoonlijke ontwikkelingen mogelijkheden (studie)
6. Belastingklimaat
7. Sociale houding bestaande inwoners.

Met de consument als graadmeter kunnen we dus gerust stellen dat Apeldoorn helaas op de belangrijkste factoren faalt. En ja, er is een economische crisis, maar daar hebben alle steden last van, dus ook de steden die vlak onder Apeldoorn zijn geëindigd in deze dubieuze ranglijst. Nee, er is echt iets fundamenteels mis met het beleid van de afgelopen jaren, waardoor Apeldoorn blijkbaar minder aantrekkelijk is om te gaan wonen dan andere steden.

Ik doe maar eens een paar schoten voor de boeg:

1. Bereikbaarheid

Ik denk dat Apeldoorn hierin niet veel te verwijten valt. Althans de weg naar en van Apeldoorn. Per trein hebben we oost- en westwaarts goede verbiningen, naar noord en zuid wat minder. Qua snelwegen zitten we denk ik super. In Apeldoorn zelf hebben we nog wel wat zware dobbers qua bereikbaarheid. Zo breken we aan de ene kant van Apeldoorn (europaweg) de tweebaansweg af vanwege de vermeende veiligheid, leggen we rustig een tweebaans corridor in Apeldoorn-Noord aan en overwegen we sterk dit ook aan de oostkant (Zutpensestraat) te gaan realiseren. De tweespalt in beleid is hiermee in een alinea aangetoond. Gevolg: lange files ‘s ochtends op de Europaweg en in de stad, kortom: waar Apeldoorn niet aantrekkelijker op wordt.

2. Werkgelegenheid

Apeldoorn is van oudsher naast wat wasserijen voornamelijk een diensten- of witte boorden stad. Kadaster, Belastingdienst, TNO, Centraal Beheer en Philips zijn -of beter gezegd waren- hiervan goede voorbeelden. Als je iemand vroeg: “Wat doe je,” had je 70% kans dat iemand vertelde werkzaam te zijn bij een van bovengenoemde bedrijven. Maar van bovenstaande lijst zijn zo al twee bedrijven niet of nauwelijks meer binnen onze stadsgrenzen te vinden. Philips verdween al in de jaren 90 en TNO heeft ook zijn belangrijkste instituten verhuisd naar blijkbaar aantrekkelijkere vestigingsplaatsen (Eindhoven en Delft). De overige 4 genoemde bedrijven betreft -op Centraal Beheer- na overheid, waarvan we op onze klompen kunnen aanvoelen dat deze ingekrompen gaat worden. Hetzij door uiteindelijk efficiënte automatisering van processen, hetzij omdat we nou eenmaal minder overheid wensen i.v.m. de kosten en overbodige regelgeving. Centraal Beheer groeit. Een klein lichtpuntje in een verder behoorlijk wenkbrauw fronsend tafereel.

Apeldoorn blijkt dus beleidstechnisch niet in staat geweest om dergelijke bedrijven te houden binnen onze stadsgrenzen. En als je hier niet kan werken, dan moeten de andere factoren wel heel goed zijn, wil je overwegen hier ook te gaan wonen.

3. Type huizen

Apeldoorn heeft als unieke wijk Berg en Bos. Prachtig. Maar niet voor de gewone man. Sterker nog: de dubbel modaal ‘gewone man’ heeft er niets te zoeken, anders dan een fietsritje naar Park Berg en Bos of het Bosch- of Kristalbad. Hoewel dat laatste binnenkort ook al niet meer hoeft. Ik denk dat huizen in dat segment ook wel een groot stempel drukken op de aangehaalde statistiek. Een tonnetje meer of minder voor een kapitale villa van een paar miljoen is van een heel andere orde dan de waardedaling van 10 duizend euro op een appartement van in totaal 2 ton.

Appartementen hebben we in overvloed. Vaak te klein voor een gezin. Sterker nog: een alleenstaande moeder met twee kinderen heeft niets aan een 2- of zelfs 3-kamerappartement. Maar daar zijn er wel het meeste van. (Een)gezinswoningen zijn echter schaars en in de nieuwbouw worden toch voornamelijk huizen opgeleverd in het hogere segment, zeg maar de betere twee-onder-een-kapjes, of duurdere rijtjeswoningen.

Het beleid wat dus blijkbaar heeft geleid tot de huidige situatie, maakt dus dat gezinnen -die überhaupt al overwegen om in Apeldoorn te komen wonen- simpelweg niet een woning kunnen vinden dat aansluit op hun behoefte. En mensen die wel wel weten aan te trekken met een overschot aan appartementen zijn bevolkingsgroepen die de kar niet kunnen en dus ook niet gaan trekken.

4. Aantrekkelijke recreatie

Gelukkig. Een punt waar ik wel positief over kan zijn. Apeldoorn doet veel aan recreatiefaciliteiten. Dat heb ik in de afgelopen jaren echt sterk zien verbeteren. Waar we op sportief vlak konden bogen op een vruchtbare wielerclub (Adelaar) en Volleybalclub (Dynamo) zijn er ook prachtige faciliteiten gekomen om hieraan ondersteuning te bieden. Met Park Berg-en-Bos en de Apenheul, Paleis het Loo en de Julianatoren hebben we attracties van landelijk formaat. Helaas moet een landelijk bekende attractie als het eerder genoemde Boschbad dan weer wijken. Eeuwig zonde. Maar er moeten ook keuzen gemaakt worden. Met een zwembad meer of minder alleen, laat je de waarde van huizen niet stijgen. Overal denk ik dat het beleid op recreatie maar ook cultuur (uitgaan, festivals, de nieuwe bioscoop, etc.) gewoon op goede koers ligt.

Als winkelstad echter niet meer. Lange tijd vierde Apeldoorn een goede plek in de ranglijsten. Ooit was het stukje straat tussen V&D en C&A in het drukst belopen stukje winkelstraat van Nederland, nog voor de Amsterdamse Kalverstraat. Dat is denk al tijden niet meer zo. Grote ketens nieuwe ketens als MediaMarkt willen of mogen zich niet vestigen in Apeldoorn. Parkeerbeleid maakt de stad onbetaalbaar om per auto heen te gaan. Maar ondanks het winkelstadgedeelte doet Apeldoorn het goed.

Ik ben alleen bang dat recreatie van mijn genoemde lijstje niet de hoogste prioriteit heeft als het gaat om woonplaatskeuze gaat. Het staat in dienst van de andere beleidspunten.

5. Persoonlijke ontwikkeling

Wat is hier al niet in veel andere blogs benoemd. Apeldoorn krijgt of wil gewoon geen studenten in haar stad. Het beleid jaagt (hoge) scholen weg of werpt zoveel barricades op, dat initiatieven op dat vlak al bij indiening 1 een schone dood lijken te sterven. Ik weet er het fijne niet van, maar ik weet wel dat we het al zolang ik hier woon naast de standaard middelbare opleidingen moeten doen met een HBO niveau Hotel en een Autotechniek school moeten doen. Oh ja, en Theologie geloof ik. Wie me wil corrigeren moet het maar doen, maar ik blijf het vreemd vinden dat we er niet in kunnen slagen om een fatsoenlijke HBO of Universiteit van kaliber in onze stad gevestigd krijgen.

En hoe je het ook went of keert: Als dochter- of zoonlief kan studeren in de stad waar je woont, heeft dat absoluut een pré. En de kans dat die studenten in Apeldoorn willen blijven wonen is ook aanwezig. En dat betekent meer vraag naar woningen en dus een positieve invloed op het prijsniveau.

6. Belastingklimaat.

Hoe je het ook went of keert, als je veel belastingen heft als gemeente ten opzichte van andere steden, dan verhoog je niet de aantrekkelijkheid om er te gaan wonen. Wat dat aangaat is het net SimCity (spelletje). Verhoog daarin de belastingen en de bedrijven, winkels en de burgeraantallen in je stad verdwijnen als sneeuw voor de zon. Tenzij je er veel voor terug biedt! Simpel!

Maar helaas. Apeldoorn komt helaas veel te vaak in de landelijke pers met verhalen zoals over Reesink, nu onlangs weer het grondbedrijf en lijkt dus helemaal niet veel te kunnen bieden. Voor een buitenstaander is de indruk dus dat we hier voornamelijk belasting betalen om de stommiteiten van voormalig bestuurders recht te breien.

Niet echt aantrekkelijk. Maar ik ben bang dat dit idee niet alleen voor buitenstaanders zo heerst. Ook een belastingheffing als parkeertarieven maken Apeldoorn in combinatie met de eigenlijk in punt 1 thuishorende eenrichtingswegen niet echt aantrekkelijk. Pleit ik nu voor belastingverlaging? Nee, niet direct. Maar de balans met wat je er voor terug krijgt moet wel in orde blijven, zeker richting (potentiële) burger of werkgever.

7. Sociale houding burgers

Hier kan beleidstechnisch gezien niet zoveel direct aan worden gedaan. Indirect wel. De klaagcultuur is voor westerlingen niet aantrekkelijk. Overal beren op de weg zien ook niet. Het is vooral het beleid op de andere genoemde punten dat hier stap voor stap verandering in kan brengen. Ik denk dan ook dat het inzetten op recreatie en cultuur hierin een goede weg zijn. We hebben behoefte aan meer jongeren. Om vooral tegenwicht te bieden aan de steeds groter wordende groep ouderen, die nou eenmaal minder ondernemend zijn en meer en/of veel vaker last hebben van het ‘vroeger was alles beter’ en ‘niet in mijn achtertuin’ syndroom.

Al met al dus heel wat om over na te denken. Ik deel dit dan ook met jullie om te horen of ik nou de enige ben die zich zorgen maakt over de waarde van mijn huis (en die van jullie), waar de schoen wringt en hoe we (als gemeenschap) er wat aan kunnen doen, met de beleidsmakers en uitvoerders voorop. Ik ben namelijk erg gesteld op Apeldoorn en op de mensen die ik er ken. Ik hoop dat we er ook allemaal gezellig zonder toestanden kunnen blijven wonen. Het artikel dat aanleiding gaf tot dit relaas gaf mij even de angst er te aan moeten gaan twijfelen en dat wil ik voorkomen.

Ik ben daarom erg benieuwd naar jullie visie, commentaar, standpunt(en). Oh, ja. Ik schrijf niet om Nederlandse les te krijgen. Als je een taalfout ziet of hebt gevonden, verwittig de redactie even, en ga niet in de commentaren de betweter uit lopen hangen. Daar heb ik dit artikel niet voor geschreven.