Het besluit heeft ook te maken met verantwoorde omstandigheden waarin de vrijwilligers hun werk moeten doen. De organisatie biedt deelnemers de garantie dat het parcours zondag goed begaanbaar is.

Tijd marathon ingekort
De tijd van de marathon wordt ingekort. Dit houdt in dat marathonlopers maximaal 4,5 uur over de afstand kunnen doen. In plaats van 17.00 uur sluit het evenement om 16.30 uur. Deelnemers aan de marathon die na 14.45 uur het punt bij de Naald passeren voor de eerste ronde worden direct doorgeleid naar de finish (27.5 km de afstand van de hele Asselronde).

Daarnaast geven wij aan alle andere lopers het advies om zonodig ook te besluiten na de eerste ronde te finishen als je merkt dat het niet meer goed gaat vanwege het op peil houden van je lichaamstemperatuur.

Verwarmde tenten
Op het parcours van de marathon komen op drie punten verwarmde tenten waar lopers en vrijwilligers zich eventueel kunnen opwarmen. Het gaat om de volgende locaties:

- het 5 en 30 km punt (ingang park Berg en Bos)
- het 20 en 35 kilometer punt (Amersfoortseweg/Kampsteeg)
- het 25 en 40 kilometer punt (Wildernislaan)

Ook deelnemers van de Mini-Marathon en Asselronde kunnen van deze verwarmde tenten gebruik maken.
Daarnaast is er bij elke verversingspost om de vijf kilometer een post van het Rode Kruis.

Meer informatie over de Midwinter Marathon vindt u HIER!

In het Bouwhuiscafé speciale aandacht voor het nieuwe uitbreidingsplan van stedenbouwkundige Rob Aben en landschapsarchitecte Jantine Schinkelshoek in opdracht van ontwikkelaar D & D Projecten BV te Klarenbeek.

Wat vinden we van dit plan? Is het een versterking van het dorpse karakter of juist niet? Hoe aantrekkelijk wordt het om in Klarenbeek te wonen?  Een debat over de invulling van het dorpshart en de vitaliteit van het dorp Klarenbeek, waarbij ook de sportclub SC Klarenbeek een belangrijke rol vervult.

Doe mee aan het debat over de uitbreiding van Klarenbeek 7 februari 20.00 uur in ACEC

Voor mij is het de eerste keer naar zo’n groot festival. Ik vond mezelf altijd te jong en ik had niet echt iemand om er mee naar toe te gaan. Nu wel, gelukkig. De spanning stijgt ondertussen ook bij mij. Zenuwachtig drink ik nog een paar slokken van mijn inmiddels koud geworden thee. Om de paar seconden kijk ik op de klok rechts onderin het scherm van mijn laptop. Elke minuut kijk ik voor de zekerheid ook maar op de klok van mijn telefoon. Steeds weer lijkt het verspilde moeite. Elke keer kom ik tot de conclusie dat er slechts enkele seconden voorbij zijn. Nog een kwartier, maar ik zit klaar. #LL12 daar gaan we.

Op 5 februari is het zover. Dan klinkt het startschot tijdens dit hardloopfeest. De Loolaan nabij Paleis het Loo zal dan weer het decor zijn van de hardloper! De Midwintermarathon zal dit jaar naar verluidt meer dan 10.000 deelnemers een warm welkom heten. Zoveel deelnemers is een nieuw record voor de organisatie en daarmee behoren ze tegenwoordig tot de grootste hardloopwedstrijden van Nederland. Voor het eerst zijn er startvakken.

Met prachtige heuvels en omringd door fantastische Veluwse bossen is het misschien niet de snelste, maar wel absoluut de mooiste hardloopwedstrijd van Nederland. Ik ben benieuwd wat het dit jaar voor een kiekjes zal opleveren.

De koude omstandigheden zorgen ervoor dat het evenement zijn naam eer aan doet! Nostalgie en historie gaan we dit weekend beleven. Fantastisch toch? Ik vraag me overigens af wat zwaarder is, een Utrecht marathon lopen in het voorjaar bij 27 graden Celsius met kans op oververhitting of de Midwintermarathon bij -5 graden Celsius en drinken uit een sportbidon met ijsklonten erin? Moeilijke discussie. We kunnen deze vraag enkel en alleen stellen aan een deelnemer die kan zeggen. ‘Ik heb beiden marathons overleeft.’ Dergelijke woorden zijn wel van toepassing.

Ik heb tweemaal deelgenomen aan de Mini-marathon en beide edities in 2008 en 2009 gewonnen met dezelfde koude omstandigheden als dit jaar. Ik kan je vertellen, de combinaties van heuvels, wind en kou gaat je niet in de ‘warme’ kleren zitten. Op het einde voel je je knieën niet meer.

In 2009 weet ik nog precies wat ik dacht toen de Amersfoortseweg op stormde. Waar ben ik in hemelsnaam aan begonnen. Dan kijk ik even in de rondte en denk ik; ‘Wat mag ik toch in een prachtig natuurgebied deze wedstrijd lopen.’ De natuur leidt heel even af en voor je het weet is de finish op de Loolaan al weer inzicht, waar een erehaag aan mensen in de ijzige kou urenlang staan te wachten op papa, mama, zoon, dochterlief of collega. En zij denken dan, had ik maar meegelopen, dan had ik het ook lekker warm.

Allen hebben, zij de Midwinterhelden, zondagmiddag afgezien. Het publiek wat hopelijk rijendik aanwezig zal zijn, kan dan alleen maar met een hartverwarmende applaus respectvol toekijken hoe wij de zwaarste, maar mooiste wedstrijd van Nederland hebben gefinisht.

Eenmaal gefinisht staan er tientallen vrijwilligers klaar met een prachtige medaille en een warme deken om jou, die Midwinterheld op te vangen. Want helden zullen jullie allemaal zijn. Overleven is dus de enige gedachte die telt, de tijd is totaal onbelangrijk!

Tekst: Dennis Licht

Of toch? Het woordje bewust in combinatie met verzwijgen van de dreigende verliezen op de aangekochte grond, was volgens velen niet terecht. We zijn onbewust niet geinformeerd. Men wist het wel, maar was het zeg maar vergeten. En daarom zijn we min of meer per ongeluk niet geinformeerd, dat we een enorme schadepost – die kan oplopen naar € 200.000.000,- – zouden kunnen krijgen. Kan gebeuren. We vergeten allemaal wel eens iets te melden in onze onderbewustzijn.

Harry Voss van de Partij voor de Dieren formuleerde grappig dat Rob Metz nu het hazenpad koos. Vele partijen vonden het een moedig besluit van Metz, dat hij zijn portefeuille neerlegden. Mensen die alleen de rode cijfers zien, geen gesubsidieerd loon hebben en elke dag strijden om met hun bedrijf met zwarte cijfers te schrijven, noemen dat eerder een logisch besluit.

De avond zelf duurde enorm lang en eigenlijk gebeurde er weinig schokkends. Onder het toeziend oog van oud-burgemeester Fred de Graaf bood het college hun portefeuilles aan, maar daar werd nauwelijk over gerept. Van buitenaf gezien ook best een aanbod met vraagtekens. Jonge honden Olaf Prinsen en Nathan Stukker staan uit het niets voor een enorme uitdaging, terwijl Metz zijn spullen heeft gepakt en zijn shit laat opruimen door anderen. Paul Blokhuis zit er een beetje tussen. Hoewel hij mede-verantwoordelijk is in de breedte van het bestuur, kan hem toch ook niet het echte falen van Metz en Spoelstra worden aangerekend. Hij had Metz wat strakker moeten houden. Vele bronnen vertellen ons trouwens dat Metz nogal dwingende trekjes had op de afdeling, maar ook richting zijn medebestuurders. Dat mensen ook wel een soort van angst hadden m.b.t. zijn bewind. Wat overigens her en der ook in het rapport aan de orde komt. Hoe heet zo’n type politcus ook alweer?

Op het einde van de avond zaten ze er allemaal nog. Conclussieloos. Met een inspiratieloze en veel zuchtende burgemeester als voorzitter van de vergadering, leek ook al snel dat niemand echt zin had om de zaak helder te maken voor de burger. De vele onderbrekingen waren daar eveneens debet aan. Zelf de lokale gesubsidieerde omroep gaf de pijp aan Maarten. Er viel niks meer te beleven.

En zo lieten we ons allemaal in slaap sukkelen. Maar dat was toch écht wel bewust.

Op dit moment is dé raadvergadering van 2012 aan de gang in het gemeentehuis van Apeldoorn. En wat is het spannend…

Nadat Olaf Prinsen aangaf dat het hele college haar portefeuilles aan de raad aanbiedt, geeft hij ook aan dat vooral conclusie 16 en 18 het hele college diep heeft geraakt. Daarin staat dat het college bewust informatie heeft achtergehouden voor de raad. Hij haalt de dikke van Dale erbij; bewust betekent ‘dus dat het op dat moment bekend was’. Het hele college deelt deze mening niet…

Daarna krijgen Spoelstra en Metz nog het woord. Wat ons vooral opviel aan de woorden van Metz zijn; hij vertrekt met opgeheven hoofd, nooit aan zichzelf gedacht, hij is in het diepste van zijn ziel geraakt, 18 jaar vol toewijding zich ingezet voor de stad en hij heeft zijn doel niet bereikt (!). Hij kreeg een laf applausje van ongeveer tien mensen in de zaal…

Daarna is de beurt aan de partijen en de PVDA mag aftrappen.

PVDA voelt zich mede verantwoordelijk, en ze vragen zich af hoe het nu verder moet. De klokkenluiders hebben het nog steeds moeilijk en dat blijft dus lastig. Maar ze willen hier graag verandering in. PVDA respecteert de keuze van Metz om af te treden.

PSA vindt dit hele gebeuren volstrekt onaanvaardbaar. En wat de PSA betreft mag wethouder Spoelstra vertrekken.

Gemeentebelangen vindt de conclusies uit het rapport onthutsend. Vakmanschap is uit de wind geslagen. Het lijkt wel een piramidespel. Het college heeft altijd voor het maximale gekozen in plaats van het gemiddelde. Er zijn in den lande colleges voor minder gevallen. Gemeentebelangen vindt dan ook dat het hele college moet opstappen.

Deze mening deelt D66 niet. Dit is een zwarte dag voor Apeldoorn. D66 steekt de hand in eigen boezem en hoopt dat er lering wordt getrokken uit dit rapport. D66 wil naar de toekomst kijken en vindt dat dit college moet aanblijven om Apeldoorn erboven op te helpen. Ze benadrukt dat toen in 2010 wethouder Prinsen de portefeuille grondzaken kreeg, zij niet wisten dat dit zo’n grote beerput was (!). “D66 kreeg een beerput met deksel doorgeschoven en daar zat geen briefje op.”

Het CDA vindt dat wethouder Spoelstra een grotere rol had in het geheel dan in dit rapport naar voren komt. In de aanbevelingen van het rapport kunnen zij zich vinden. Wel heeft het CDA een motie opgesteld om aan de verbeteringen te gaan werken, “we moeten door deze zure appel heen.”

Het SGP is geschokt dat de raad niet tijdig en goed is geïnformeerd. Zelfs na de Reesink affaire. De raad heeft een te groot vertrouwen in het college gehad en dus moet de controlerende rol van de raad beter. De dienst RO moet ook beter.

Leefbaar Apeldoorn onderstreept de conclusies uit het rapport. Maar vragen zich af, is het college nu wel of niet goed geïnformeerd? wie was er nu precies verantwoordelijk? Staatsrechtelijk is het hele college verantwoordelijk, maar moreel?
“Er moet nooit meer fouten worden gemaakt met gemeenschapsgeld”.

Bij Groen Links nam oud wethouder Boddeke het woord. Hij voelt zich mede verantwoordelijk voor de cultuur die heerst op de 5e verdieping van het gemeentehuis. Hij geeft aan de geschiedenis zich op meerdere terreinen herhaalt. Door gebrek aan tegenspraak en tunnelvisie; “dat er verlies geleden zou worden door de crisis, dat is duidelijk, maar dat had nooit zoveel mogen zijn.”

De VVD begint met de woorden; “wat hebben wij er met z’n allen een potje van gemaakt!” Er is niet gebruik gemaakt van de belangrijkste functie van de raad, namelijk de controlerende functie.
Het bewust en onjuist informeren roept bij de VVD de woorden ‘belazeren’ op. Zij leveren een aantal amendementen in.
“Als dit Den Haag zou zijn, dan zouden er in maart nieuwe verkiezingen komen”. Uiteraard heeft de VVD respect voor het aftreden van Metz.

Hierna is er pauze en zal de commissie die het rapport heeft opgesteld reageren op de vragen en zullen de amendementen en moties worden behandeld.
Tot zover voor nu!

Op het moment dat je iets nieuws toevoegt aan je leven, onderscheid je ook het oude nog. Je ziet wat er, met de samenvoeging, komt en gaat. Als ik met Twitter begin, ongeveer een jaar geleden, merk ik direct een verandering op in mijn manier van waarnemen. Opeens kijk ik naar dingen, niet langer vanuit mezelf maar vanuit Twitter. Is dit geschikt voor publicatie? En zo ja: hoe doe ik dat een beetje leuk? Een verschuiving van kijken, naar vormgeven. Van mij naar zij. Het schudt creativiteit wakker, leuk! Tegelijk voelt het als een verlies van aanwezigheid. Het doet me denken aan mensen die op vakantie alles vastleggen op foto’s. Zodat ze later kunnen terugkijken, op iets wat ze zelf niet hebben beleefd. Een andere verandering is dat er opeens iets trekt. Momenten van “even niets” zijn opeens momenten van “even Twitter”. Met als gevolg dat ik altijd op de hoogte ben. Waarvan eigenlijk? Van herhalende nieuwsfeiten, de selffulfilling prophecy van deze wereld. Van de levens van anderen, ter lering en vermaak. Of ter afleiding, van mijn eigen leven?

Waar we eerder ’s avonds met z’n vieren op de bank zitten, blijken er opeens hele TL’s aangeschoven. Allemaal mensen die een mening hebben, over het programma waar ik naar kijk. Vermakelijk is het zeker, ten koste van mijn eigen onbevangenheid. Ze liggen opeens ook tussen ons in, ’s avonds in bed. Het ziet eruit als lezen, maar dat is het niet. Het is interactie waar degene die naast je ligt, geen deel van uitmaakt. Weg intimiteit. Liggen we opeens naast elkaar, in plaats van bij elkaar. Het gaat me dan ook snel vervelen. Na de eerste weken van intens samenzijn, vergeet ik Tweet-bird steeds vaker. Het is een zelfverzorgend huisdier geworden: aangenaam gezelschap, op zijn tijd. Dat is het leuke van je ergens even in onderdompelen: het verliest zijn magie. Je uitleveren aan de dynamiek van social media, leidt in de realiteit tot een nogal statisch leven.

Social media nodigen uit tot het versnipperen van ons “echte” leven. Daar waar we een mens zijn, van vlees en bloed. Daar waar het gebeurt, of niet. Iets virtueel delen is soms makkelijker, dan het zelf beleven. Het meest zichtbaar is dat misschien wel in mensen die rouwen op Twitter. Van hun stervende geliefde trending topic willen maken. Genoeg mensen die daar aan meewerken en daarmee getuigen van de beperkingen van social media. Als je iemand continu naar zijn smartphone ziet staren, aan het bed van iemand die overgaat zou je zeggen: steek je energie in jullie levende momenten samen. Dat is wat telt, nu en later. Niet het beantwoorden en updaten van relatieve vreemden. Als je zelf ook naar je smartphone kijkt, zie je dat echter niet.

Social media vormen een leuke aanvulling op het dagelijks leven en een slechte vervanger ervan. Wat we op podia als Twitter, Linked In en Facebook laten zien, zijn gemanipuleerde versies van onszelf. Avatars. We kiezen wat we laten zien en weglaten. Als we dit spel verwarren met de werkelijkheid, zoeken we er een voldoening die ze niet kan geven. Hoeveel volgers en vrienden we ook hebben, hun waardering betreft een door onszelf gecreëerd beeld. Input=output. In levend contact laten we veel meer van onszelf zien. Ook dat, waar we onszelf niet bewust van zijn. Hoe zorgvuldig ik mezelf ook presenteer, in real life ervaar jij mij met al je zintuigen. En ik jou. Juist dat geeft een voldoening die we nergens anders vinden. Gezien worden, als mens.

Zaterdag gebeuren ook in de Gigant wederom de leukste gigs. Van ‘s middags tot ‘s avonds heeft STA in het theater maar liefst 4 voorstellen voor verschillende leeftijdsgroepen. Een mooie gelegenheid om te gaan kijken naar de uitvoeringen. In het Plato Muziekcafé van Gigant zullen in de middag de Tall Ships hun opwachtig maken een flinke dosis postrock. Houd de energie vast, want ‘s avonds gaat hier het feest keihard los met het Urban-feest Back & Forth 3.0. Deze avond heeft de harde beat en de zwoele tonen van diverse hiphop stijlen, terwijl Kleine Viezerik de avond verder op zal zwepen. Geen zin in muziek, dan kan je bij de buurman terecht voor een filmpje.

Zonder gaan we sportief doen. De jaarlijke traditionele Midwinter Marathon wederom van start gaan. Gedurende de hele dag door zullen er lopers van start gaan die diverse afstanden zullen afleggen met de maximale 42 kilometer als uitdaging. De creatievelingen onder u kunnen zich zondag melden bij de Americahal, waar de KreaVak Voorjaarbeurs plaats heeft.

Dan zit het weekend er al weer op. Niet gebruikelijk maar voor de liefhebbers doen we het toch. Als we namelijk net over het weekend kijken, zien we dat dinsdag de 3J’s en vanaf donderdag André van Duin te zien in Orpheus.

Naast de leuke en gezellige avonden in de vele cafés op het Caterplein, Leienplein en in de Kapelstraat, is er dus ook dit weekend weer voldoende te beleven. Houd het netjes, houd het leuk. Volgens het KNMI wordt het overigens fantastisch maar ijskoud weer. Misschien mogen wij u uitdagen om mooie ijzige winterfoto’s in het zomerzonnetje te maken en deze in te sturen voor een mooi weekendverslag na het weekend.

Prettig weekend allemaal!

Meer informatie: www.apeldoorndirect.nl/agenda

Je kan heel veel vragen stellen over subsidies. Vele ondernemers irriteren zich aan het woord, omdat zij zelf voor elke euro risico dragen en veelal de verantwoordelijkheid hebben over diezelfde euro’s die moeten voortvloeien naar het personeel en hun gezinnen. Een subsidietrekkende zal veelal op zijn beurt met man en macht zijn hagje beschermen en het belang van de subsidie als noodzaak blijven zien. “Zonder subsidie geen cultuur,” wordt er geroepen. Waarop een ander zich weer afvraagt waarom we iets met subsidie in stand houden, als het geen bestaansrecht heeft voor de brede burgerbevolking. Subsidies roept continue vragen op. Moeten we er niet gewoon mee stoppen?

Zonder zelf conclusies te trekken zetten we een aantal bekende of opvallende gesubsidieerde instellingen op een rij. Bij conclusies horen immers nauwkeurige onderzoeken. Onderstaande bedragen zijn daarom louter constateringen uit het begrotingsoverzicht van de gemeente Apeldoorn dat u HIER kunt vinden in vergelijking met het begrotingsoverzicht dat we in onze archieven hadden staan.

Onderstaande bedragen vergen dan ook enige nuance. Sommige instellingen krijgen meer subsidie in verband met hogere lasten, hogere prioriteiten in de samenleving enz. Andere dalers worden mogelijk de dupe van landelijke bepalingen, door mindere prestaties of door de komst van meer externe geldbronnen. Zo lijkt Accres een enorme ontvanger, maar moet daarbij niet vergeten worden dat ze dag in dag uit een park als Berg en Bos beheren, waar vervolgens honderdduizenden mensen gratis van kunnen genieten. En zo had ook het echec rond het grondbedrijf nog geen invloed op de subsidie begroting van 2012. Soms moeten we even iets dieper nadenken, voordat we een werkelijke conclusie vormen.

Subsidies… wat vindt u ervan en waarom moeten we er wel of niet mee doorgaan? En als we het wel doen, waarop zou u bezuiniginen en waarom? Kunt u met uw ideeën instellingen voorzien van andere oplossingen? Hoe kan het anders? Graag uw oplossing bij uw mening.

Een klein overzicht:

Accres: (sport, spel, verhuur)
Toen: € 11.394.098,-
Nu: € 11.728.008,-
Meer: € 333.910

Orpheus: (cultuur)
Toen: € 3.752.756,-
Nu: € 4.658.116,-
Meer: € 905.360,-

NJO: (cultuur)
Toen: € 19.660,-
Nu: € 130.005,-
Meer: € 110.345,-

Gigant: (cultuur)
Toen: € 594.260,-
Nu: € 605.770,-
Meer: € 11.510,-

Markant: (cultuur/jongeren)
Toen: € 1.839.633,-
Nu: € 1.790.881,-
Minder: € 48.752,-

CODA: (cultuur)
Toen: € 7.161.366,-
Nu: € 7.125.932,-
Minder: € 35.434,-

Vérian: (zorg)
Toen: € 3.294.183,-
Nu: € 2.437.595,-
Minder: € 856.585,-

Wisselwerk: (zorg/welzijn)
Toen: € 4.271.487,-
Nu: € 3.781.294,-
Minder: € 490.193,-

Dierenasiel: (zorg/dier)
Toen: € 133.070,-
Nu: € 120.074,-
Minder: € 12.996,-

Don Bosco: (jongeren)
Toen: € 181.495,-
Nu: € 283.000,-
Meer: € 101.505,-

Real-X: (jongeren)
Toen: € 65.699,-
Nu € 75.000,-
Meer: € 9.031,-

STA: (jongeren/cultuur):
Toen: € 55.823,-
Nu € 57.232,-
Meer: € 1.409,-

De opmerkingen dat het nooit echte vrienden zijn vind ik deels te begrijpen, maar minstens zo loos. Dat Facebook iedereen over één kam scheert en al je volgers vrienden noemt, is geen verzinsel van mij en dus enigszins onnodig om mij tegen die terminologie te verdedigen. Mijn moeder en neef zijn inderdaad niet mijn vrienden, maar familie. Toch zijn ze enorm dierbaar en horen ze thuis in de lijst zoals Facebook ze noemt. Verdorie, verdedig ik me alsnog.

Naast een aantal vage kennissen die ik uit interesse accepteer (zelfde muziekstijl, zelfde films die we leuke vinden enz.) als vriend, heb ik in mijn vriendenlijst enorm veel mensen van wie ik graag wil blijven weten, hoe het met ze gaat. Soms in 100 tekens, dan weer met een mailtje. Waarneer ik zin heb en voor sommigen – eerlijk is eerlijk – voor wie ik tijd maak. Iedereen in mijn vriendenlijst die een glimlach op mijn gezicht weet te toveren, is een vriend. Een ieder in zijn soort.

Dat met name oudere mensen het allemaal maar raar en onpersoonlijk vinden, begrijp ik dan ook niet. En dat dat de generatie-NU is, daar leg ik me absoluut niet bij neer. Gelukkig maakte ik onlangs via Whatsapp een afspraak met mijn echt goede vriend Sander. We besloten de vriendschap kracht bij te zetten met een hapje bij het #lekkergezellig @Martinspaslaan, terwijl we de enerverende week met elkaar deelden. Live en tegen over elkaar. Naast ons nam een stelletje plaats die zonder mobiele telefoon niets anders kon doen dan klagen. Onkruid verwijder je makkelijk. Al snel maakten ze plaats voor een nog ouder stelletje. Toen herinnerde ik me dat onkruid echter nooit vergaat. Het saaie stel bekrachtigde de saaiheid door in een gezellige brasserie de kranten open te vouwen en minutenlang niets tegen elkaar te zeggen.

Je kan dan zeggen dat de jonge generatie anders communiceert, maar wat ze met elkaar communiceren is vaak treffend en to the point. In mijn eigen ogen toch een heel stuk eerlijker en oprecht, dan wanneer je niets meer tegen je beste vriend te zeggen hebt en je de echte waarheid verstopt achter een krant. Daarom bestaan er iPads! Je kan je er nooit achter verschuilen.

En terwijl ik me dit bedenk, pak ik gauw mijn iPhone voor een foto. Klik…en Tweet.
Naar al mijn vrienden.