jun
Wat is er mis met…hysterie in de wasstraat?
Mijn auto krijgt niet de royal treatment die het trouwe beestje misschien wel verdient. Zelf aan de slag met emmers, sopjes en sponzen? Wat een gedoe! Mijn zwarte bolide wordt gewoon af en toe door één der Apeldoornse wasstraten gejaagd. Hoewel dat laatste woord de werkelijkheid niet helemaal benadert…
Ik moet u iets bekennen. Ik ben bang voor de wasstraat. Sterker nog; ik vind de wasstraat doodgriezelig! Ik heb lang getwijfeld of het verstandig is om deze informatie met u te delen. Het doet mijn reputatie als stoere, zelfstandige vrouw beslist geen goed. Dat begrijp ik ook wel. Maar uitkomen voor je angst schijnt louterend te werken. Dus vooruit met de wasgeit….
Afgelopen zaterdag was het zover. Ik kon er niet langer omheen. Mijn auto was zo vies, dat zelfs ik me niet langer zonder gêne op straat durfde te vertonen. Dus puberzoon mee voor de broodnodige mentale ondersteuning en god zegene de greep. De vriendelijke jongen van de carwash stond ons reeds op te wachten. Alsof hij daar al jaren stond. Wachtend op ons.
Als rechtgeaarde weegschaal heb ik wat moeite met kiezen. Zelfs de keuze van een wasprogramma voor mijn auto vind ik pittig. Dus vraag ik elke keer om uitleg. En advies. Om het vervolgens prettig te vinden om gezamenlijk de pro’s en con’s nog even door te nemen. Een lichte irritatie maakte zich reeds van de wasjongen meester. Ik zag het aan hem. Terwijl het belangrijkste nog moest komen. De Uitleg. Die ik al minstens honderd keer gekregen had. Maar die ik mij ook deze keer niet door de neus liet boren. Gewoon. Voor alle zekerheid.
“Wasjongen?”, begon ik met mijn liefste stemmetje. Je moet jezelf een beetje klein maken in dit soort situaties. Daar groeien mannen van. Dan komt er een soort oerkracht naar boven. Zijn ze opeens te allen tijden bereid om hulpeloze vrouwtjes te redden. Maar de wasjongen was niet van het reddende soort. Die wilde in hoog tempo auto’s poetsen. Waar op zich ook iets voor te zeggen is.
Nadat hij me voor de derde keer had uitgelegd wat ik wel en vooral niet moest doen, was zijn geduld op. Mijn zoon zat ondertussen met rood hoofd naast me. Stoïcijns naar buiten kijkend, om goed te laten merken dat hij met dit alles niets van doen had.
Ook ik voelde nu op beide klompjes aan dat ik de wasjongen niet langer van zijn werk moest houden. Gedwee reed ik richting wasstraat. Om met ogen dicht, schietgebedjes prevelend en zweet in mijn handen de eindstreep te bereiken. Toegeroepen door mijn grote zoon dat ik in godsnaam van stuur, rem, gas en koppeling af moest blijven.
Moraal van het verhaal lieve mensen; mocht u ooit een klein, zwart en vooral heel vies autootje door Apeldoorn zien rijden, oordeelt u niet te snel. Niet alles is zo eenvoudig als het lijkt.
Foto: Peter Vroon
Loading ...
Wist je overigens dat onze fotograaf de heer Vroon, tijdens het maken van de foto’s de volledige wasstraat heeft ontregeld door in zijn enthousiastme een aantal beveiligingssensoren over het hoofd te zien. Jouw “wasjongen” was dus niet alleen niet zo blij met jouw gevraag.
(meld dit als ongepast!)
Dat is wel erg geestig. Had ik nog niet gehoord! Dacht dat het een ‘vrouwendingetje’ was en dat mannen met 2 vingers in de neus door de wasstraat razen. Maar misschien is dat helemaal niet waar…
Met zo’n betrokken fotograaf kun je als blogger toch alleen maar héél erg blij zijn?
(meld dit als ongepast!)
Was een spannende gebeurtenis. Moet mij weer overkomen. Ik dacht al waarom staat alles stil in de wasstraat. Ikzelf was de oorzaak . Ach een kleinigheidje kan gebeuren toch. Je moet er ook wat voor over hebben als fotograaf van APD.
(meld dit als ongepast!)
Wat heerlijk om te lezen! Ik voel me niet meer alleen ……… met mijn wasstraatangst. Zelfstandig vrouw, ik ook, behalve als het om ‘de auto door de wasstraat halen’ gaat. Dus hulde Judith want je doet het toch maar mooi. Ik zet mijn man in!
Misschien moet we eens samen gaan en samen hysterisch gillend de wasbeurt ondergaan. Of wat te denken van een belangenvereniging voor mensen met wasstraatangst …….. want wij zijn vast niet alleen.
By the way, altijd leuk om je blog te lezen.
(meld dit als ongepast!)
Fijn om te horen Marga!
Ik vind het nog niet zo’n gek idee; een club voor wasstraatangstigen. Nog gezellig ook vermoedelijk. Vooral dat hysterisch gillen spreekt me aan.;)Vreemd eigenlijk dat we onszelf wijsmaken dat stoere, zelfstandige vrouwen geen ieniemienie-angstje(s) mogen hebben. Alsof dat ons minder stoer zou maken. Dat vinden we vast en zeker alleen zelf. Wat dat betreft hebben mannen met wasstraatangst pas echt een probleem. Of zouden die niet bestaan?
(meld dit als ongepast!)
Ik voel een training aan komen
(meld dit als ongepast!)
Zodra de toegang tot de wasstraat mij wordt ontzegd, neem ik contact met je op…;)
(meld dit als ongepast!)
Ik durf ook nooit. Kom maar gewoon met je karretje deez kant op, sturen we de Beum de wasstraat in. Die vindt het leuk, doet die van mij ook altijd;)
(meld dit als ongepast!)
Doet ie ook stofzuigen dan na afloop?;) Ik vind het een groots aanbod. Het idee alleen dat ik de telkens terugkerende gruwel kan uitbesteden geeft al heel veel rust.:)
(meld dit als ongepast!)
Staubzaugen duttie ook. Enthousiast doch onbenullig, dus eerst auto vrij maken van spullen van stofzuigermondformaat;)
(meld dit als ongepast!)
Wat het toch ook allemaal niet oplevert hè zo’n bloggie schrijven. Ik kan het iedereen aanraden!
(meld dit als ongepast!)
hahahaaaaaa…..neem desnoods mijn hond mee in de wasstraat……die gaat als een gek te keer…. dar heb je het waanzinnig druk mee om hem te kalmeren t/m het einde v. d. wasstraat, voor je het weet staat het stoplichtje op groen…karren maar!!!!
(meld dit als ongepast!)
Nou Liesbeth, ik weet het niet hoor. Een hieperdepieper hond in de auto klinkt mij als hogere wasstraatkunde in de oren. Maar het is een idee natuurlijk!;)
(meld dit als ongepast!)
ik ken iemand die naar een begrafenis moest. nog even door de wasstraat. en op de een of andere manier ging het raampje open. kwamen die lange slierten naar binnen… juist ja, alles doorweekt etc. nog meer hilarische wasstraatavonturen?
(meld dit als ongepast!)
Had laatst zelf een ‘aangename’ verrassing in de wasstraat. De achtbaanwaardige rit zat er weer op en ik stond, met het zweet nog op mijn rug, mijn auto te stofzuigen. Opeens stond de grote, sterke wasbaas naast me. Hij bekeek mijn autootje eens goed en sprak streng: ‘die is nog niet schoon mevrouwtje.’ Ik voelde de bui al hangen en zei met een klein stemmetje: ‘nou, best wel een ietsiepietsie beetje toch?’ Maar hij liet zich niet vermurwen en zei ruimhartig dat ik nog een keer mocht gaan. ‘Het is gratis hoor,’ voegde hij er aan toe bij het zien van mijn aarzeling. Hij dacht me echt en oprecht een plezier te doen. Dus daar ging ik weer. Nog een rondje….Pfff zul je altijd zien!:)
(meld dit als ongepast!)
aaaahhhhhh Judith ….hahahaaawwwhaaa wat een “skattie ” van een wasbaas……sorry dat ik moet lachen….maar kzie je al staan, helemaal beteuterd en bbbbijna in shock!!!
Tsja Jeannette…..ik ken die persoon, ze zat helemaal onder de wax en schuim……triest!!!
(meld dit als ongepast!)