apr
De mening van Bloemetjesjurk en Ruitjeshemd
Het gebeurde mij gistermiddag op de Hoofdstraat. Voor de zoveelste keer viel ik ongevraagd in een gesprek tussen een in bloemetjesjurk gestoken mevrouw van middelbare leeftijd en twee mannen in ruitjeshemd met korte mouw en schoenen met doorlopende zool en gevlochten wreef. Jawel, typische Apeldoorners maar stereotiep voor de gewone mens uit de gewone stad. De Drakenbootrace, daar ging het over. Intuïtief besloot ik quasi geïnteresseerd de etalage van Blokker te bekijken maar het ging mij natuurlijk om de mening van deze gewone Apeldoorners. Waar het vooral over ging was dat Bloemetjesjurk zich erg druk maakte over de vele mensen in haar toch doorgaans zo rustige buurt.
De heren Kortemouw deden daar een schepje bovenop dat het toch wel groots werd, veel lawaai veroorzaakte en het belachelijk was dat ‘niemand daar wat aan deed’. Want zo lispelden zij: ‘we zijn niet voor de herrie aan het kanaal komen wonen’. En mezelf steeds meer opwindend en speurend naar bruikbare slagwapens – ik ben niet intrinsiek gewelddadig- in de etalage van de Blokker, groeide mijn afkeer van dit soort kleinburgerlijkheid. Zijn dit nu de types die overal een mening over hebben? Het hardst roepen dat er nooit wat te doen is in Apeldoorn maar zeuren over werkelijk alles wat er wel te doen is? De kleinstedelijke azijnzeikers die elk initiatief bij voorbaat afserveren? Die bij elke passerende Harley Davidson de buitenlijn of de politie bellen wegens geluidsoverlast van de Harleydag. Ook al is die helemaal niet op die dag?
Ok, natuurlijk laat ik me er niet van weerhouden om leuke dingen voor de stad te doen, mijn nek uit te steken, te vallen en weer op te staan. En met mij vele anderen zoals Erik-Jan Westen en zijn Drakenbotenteam. Apeldoorn mag zich denk ik gelukkig prijzen met dit soort mensen. Want hoe meer deze mensen doen, hoe leuker het wordt en hoe kleiner de ruimte wordt voor de narrigen onder ons. Zolang ik dit soort gesprekjes nog hoor doen we kennelijk nog niet genoeg. Laat deze site daarom het podium worden van hen die het beste met de stad voor hebben.
Toen ze uitgeleuterd waren kon ik het toch niet laten. “Lekker spul hè Azijn, ga je zo fijn van pissen” zei ik in het voorbijgaan. Kan mij het schelen. Ze weten toch niet wie ik ben en Apeldoorn Direct kennen ze vast ook niet.
Loading ...
Ja dat soort dingen blijf je denk ik altijd houden. Zeker weten dat je daarom door moet blijven gaan want je hebt gewoon altijd mensen die blijven zeuren en zeuren. Ik ben dan ook bang dat we daar echt niets aan gaan veranderen!
(meld dit als ongepast!)
Ben ik nog wel benieuwd of die mensen nog reageerden, of bleef het bij een verbaasde blik?
(meld dit als ongepast!)
Ik ben wel blij met zeurende mensen. Geeft mij juist de motivatie om te onderscheiden. Op het moment dat er niemand meer zeurt, over een topevenement aan de kanaaloevers, een heideveldje in beekbergen, beveiliging op koninginnedag of ambtenaars in burka’s, dan leven we in een kleurloze maatschappij…
(meld dit als ongepast!)
Wel een mooi beeld van apeldoorners die komen rusten in Apeldoorn.
Van buiten Apeldoorn is dit wel een beeld wat zich handhaafd.
De stad van de bejaarden.
Gelukkig is dit maar een kleine waarheid.
Onze stad bruist en leeft.
Ik ben blij een Apeldoorner te zijn.
Ik ben trots op Apeldoorn.
(meld dit als ongepast!)
Het gebeurde ze gistermiddag in de Hoofdstraat. Voor de zoveelste keer luisterde ik ongevraagd in paarse broek, knal gele Cordwainers en niet nader te duiden designhemd een mevrouw en twee meneren uit mijn stad af. Jawel, typische Apeldoornse aristocraat maar stereotiep voor de beau monde uit de koninklijke stad. De Drakenbootrace, daar ging het over. Intuitief besloot ik voor- en zelfingenomen dat dit intermezzo stof was voor een archetypisch columnpje over gewone en buitengewone mensen.
Ik deed er nog een schepje bovenop dat ik toch wel groots was, ik veroorzaakte veel lawaai en hield me tegelijkertijd muisstil om niet herkend te worden. Want zo lispelde ik: ‘Apeldoorn is een leuke stad, er zouden alleen geen gewone mensen moeten wonen.’
En mezelf steeds meer opwindend en speurend naar bruikbare manieren om mijn frustratie over zoveel miskenning van mijn grootsheid te kanaliseren, kwam ik geen moment op de onzalige gedachte om mij te openbaren. Sterker, ik liet mijn getormenteerde, delicate ziel leiden door het principe van de balk en de splinter, de pot en de ketel. Dankbaar voor drie slechtgeschoeide schermen om mijn eigen tekortkomingen op te projecteren.
Want ik ben het type dat over alle mensen met bloemetjesjurken, ruitjeshemden en doorloopzoolschoenen een mening heeft. Ik ben het type dat het hardst roept dat gewone mensen er natuurlijk ook moeten zijn, maar zeurt als ik ze werkelijk tegenkom en hun mening in een keuvelpraatje op straat afluister en dat vervolgens eigenhandig promoveer tot universeel en maatgevend voor Apeldoorn, bloemetjesjurken, ruitjeshemden en doorloopzolen.
Ik, grootstedelijk besmuikte keur, die elk kledingstuk dat-ie zelf niet zou aantrekken associeert met een mentale staat en opinie die niet waard is nader te bevragen. Ik ben de smaakpolitie die bij iedere passerende bloemetjesjurk en ruitjeshemd met doorloopzolen een stukje op Apeldoorndirekt publiceert wegens opinieoverlast van niet ter zake doende types. Ook al heb ik geen idee wat er tot deze meningsvorming bij die mensen geleid kan hebben.
Omdat ik natuurlijk niet het volgende ga doen:
“Goh, mevrouw en meneren, ik hoor u toevallig zo praten over de Drakenbootrace. Nou ben ik daar tamelijk nauw bij betrokken en vind het een leuk evenement. Ik begrijp van u dat dat voor u toch wel anders ligt. Kun u mij eens nader vertellen wat er zoal speelt dat voor u toch minder aangenaam is op zo’n dag?” Van ‘stakeholders’ heb ik alleen als het in mijn straatje past wel eens gehoord.
Ok, ik laat me er natuurlijk niet van weerhouden om dingen te organiseren waarvan ik, door achterbaks de luistervink te zijn, dingen te organiseren waarvan ik inmiddels genoegzaam weet dat de buurtbewoners er kennelijk toch problemen mee hebben. Ik besluit dat die mensen er niet toe doen en hun mening al helemaal niet. Want samen met mijn companen mogen deze mensen zich zelfs gelukkig prijzen dat ik dingen organiseer waarbij zij zich niet prettig voelen: wij organisatoren scheppen er zelf genoegen en vooropgezet doel in om de ruimte voor mensen die zich niet kleden zoals wij zo klein mogelijk te maken.
Toen ik uitgespioneerd was, kon ik het toch niet laten. “Lekker spul he, Gal, daar kun je zo fijn mee spuwen,” schreef ik dapper op een forum waarvan ik zeker ben dat bloemetjesjurken en doorloopzolen het niet bezoeken zodat onbespied en onbetwist blijft: Ik, de bloem der natie en halve zool!
(meld dit als ongepast!)
Dag mevrouw Verlinde. Leuk, daar bent u weer. Misschien moeten we voordat we verder gaan elkaar, vanwege ons beider veelvuldige aanwezigheid op dit forum, maar eens bij de voornaam gaan noemen –tutoyeren heet dat in uw jargon- nietwaar? Als ik Sandra mag zeggen vind ik het goed als je mij Reinier noemt. Wel zo prettig en goed voor de herkenning. Welnu, terug naar de inhoud.
Laat ik voorop stellen dat ik mijzelf niet anders zie dan als een gewone Apeldoorner en mij, in de door jou aan mij toebedeelde grootsheid, in het geheel niet herken. O.k. het designshirt -Hans Ubbink- daarmee heb je een punt. Maar daarmee houdt het wel op. De vraag die ik zou willen stellen is of je bekend bent het fenomeen dat wel ‘het uitvergroten van de werkelijkheid’ wordt genoemd? Veel gebruikt door bekende columnisten. Met wie ik mij overigens , voordat je me daar van wellicht beschuldigd, nooit op gelijke voet zou willen stellen. Maar dit terzijde.
Het uitvergroten van de werkelijkheid blijkt , zo zien we maar weer eens, een efficiënt middel te zijn om zaken die mij storen op een voor de lezer aantrekkelijke manier voor het voetlicht te brengen.
Nou is aantrekkelijkheid een subjectief begrip maar daarbij volg ik dan maar mijn intuïtie.
Ik bewonder je schrijfstijl en voel me gevleid dat mijn stijl tot kopiëren uitnodigt, maar vind het jammer dat je blijkbaar niet de essentie van mijn betoog vat en je vergrijpt aan de uiterlijkheden van mijn verhaal en niet aan de boodschap. Die, zo mag ik veronderstellen, bij een intelligent lezer wel duidelijk is. Natuurlijk snap ik jouw journalistieke honger naar hoor en wederhoor en jouw drang naar correctie en volmaaktheid. Maar laat ik je dit zeggen, perfectie is saai en volmaaktheid bestaat niet. Dus stop ermee om dat na te streven. Af en toe je gal spuwen is lekker. Het lucht op en het is niet erg om daarbij zo nu en dan wat stereotypes uit te vergroten en ze tot pispaal te verheffen.
Want het is toch zo dat de mensen zoals in mijn verhaal stereotiep beschreven, niet bepaald bijdragen aan het culturele klimaat in onze stad? Althans niet anders dan op de manier zoals door Martijn van Duivenboden in een eerdere reactie beschreven. En wellicht ten overvoede vind ik dat je met je laatste opmerkingen de welwillenden in deze stad toch wat te kort doet maar tegelijktijd uitnodigd om nog beter hun best te gaan doen. En daarmee is je bijdrage een zeer waardevolle.
(meld dit als ongepast!)
Heer Groenendijk (met uw voorwaarde voor het fiat te tutoyeren-als u Sandra mag zeggen vindt u het goed dat ik u palindroom-ben ik, ondanks uw premisse, niet akkoord. Uw argument van veelvuldige aanwezigheid mist validiteit om twee redenen. Ten eerste staat mijn aanwezigheidsfrequentie in geen verhouding tot de uwe. Ten tweede is er, tot u het met nadere onderbouwing aantoont, geen verband tussen de aanwezigheidsfrequentie en aanspreekvorm. Volgt voortzetting van vousvouyeren)
De stijlfiguur die u heeft ingezet voor het door u beschreven en nagestreefd effectbejag, werd om eenzelfde effectbejag omgekeerd. Het is tenslotte niet slechts uw prerogatief het vergrootglas te hanteren. Het is eveneens uw voorrecht eronder te belanden. Waarmee voor u het bewijs geleverd is dat uw columns en opinies niet ongelezen blijven. Dat de feed back u soms wat burleske is wanneer u persifleert, heet Oud-Hollandsch: wie kaatst kan de bal verwachten. Paskwil wordt PISkwal, uw pastiche PIStache. Gezien uw respectabele staat van (tekst)dienst, kunt u deze spotspiegel makkelijk hanteren.
Voorgaande geldt overigens ook onverkort voor de schrijver dezes. Van enig verlangen verborgen te blijven achter facades, is geen sprake. Uit het enkele feit dat Google en social media weinig te melden hebben ten aanzien van mijn naam, volgt niet automatisch denkbeeldigheid van mijn bestaan. Eerder is het bewijs van mijn marginaal zijn. Wie er belang aan hecht, verlate de virtuele vraagbaak. Raadpleeg deze of gene real life Apeldoorner uit onderhavig APD-circuit. (hoewel daarbij niet de garantie geleverd wordt dat de indruk van mij kwalitatief hoogwaardig genoeg was dat het lange termijn geheugen die opsloeg)
De suggestie en ad hoc ingestelde richtlijn dat ik reacties mijnerzijds voortaan minimaal vergezeld laat gaan van opinierende columns opdat de rollen dan ook eens voor mij en lezers/reageerders omgedraaid worden, heeft mijn sympatie: uitnodiging om nog meer tekstdiaree te produceren, is voor een gesjeesd redacteur een comebackkans. Be careful what you wish for.
Ter zake: wat heeft dit heen en weer-gepersifleer nu eigenlijk bijgedragen aan het antwoord op de grote vraag hoe voorkomen kan worden dat na 9 juni het rijk, provincies, gemeenten, instellingen, cultuurminnenden onder democratische druk van 6 op 10 Nederlanders (NOVA uitzending 19 april 2010)de kunst- en cultuurbudgetten moeten decimeren. En van hetgeen overblijft zoveel mogelijk aan musea moet worden besteed en stukken minder aan films en (Drakenboot)festivals.
Uw noch mijn parodie heeft iets veranderd aan de mening van die 6 op 10. U signaleert en noteert in zoverre terecht een tendens. En ik signaleer en noteer dat u signaleert en noteert maar niets onderneemt om tot opiniewijziging te komen bij de mensen die straks potentieel met het rode potlood uw, mijn, ons Drakenbootfestival torpederen.
En mijn boodschap was dus: u had een uitgelezen kans om in plaats van al dan niet terecht verontwaardigd zijn, deze mensen aan een andere overtuiging te helpen. Nu u dat, onder op zich begrijpelijke emoties, niet gelukt is staat de schone taak overeind: u als communicatieman heeft de kennis, kunde en instrumenten om opinies (specifiek rondom het Drakenbootfestival maar ook algemeen rondom cultuur) van andere argumenten te voorzien. Neem de door u afgeluisterde mening mee in uw communicatiestrategie en kies tekst en kanaal om de boze burger te verzachten in diens overtuiging. Overtuig van nut en noodzaak van de Drakenboot: sociaal, economisch, financeel, zonder enige twijfel opwegend tegen een paar uur onrust in de buurt.
Enfin, uw staat van (tekst)dienst heeft verder niet mijn aanwijzingen nodig om u van die taak te kwijten. Ik ben er zeker van dat het ook nog eens uw negatieve Hoofdstraatervaring omzet in positief-creatieve (schrijf)energie.
(meld dit als ongepast!)
Haha geweldig!!!
(meld dit als ongepast!)
Jij moet wel een heel bijzondere en bloemetjesdragende schrijfster zijn niet niet van Dodo’s houd maar wel van jurkjes van Devereaux.
Ik snap niet dat jij zelf opiniestukken gaat schrijven op APD. Je kunt het .
Lekker gaan bloggen Albertina Verlinde
(meld dit als ongepast!)
Dit is nu de tweede keer (voor mij althans) dat mevrouw Verlinde een niet mis te verstane mening ventileert over ‘de manier waarop’ in plaats van ‘de inhoud’, als reactie op een verschenen blog op Apeldoorn Direct. Het valt mij daarbij direct op dat mevr. Verlinde per direct de aanval kiest alsof er per definitie iets te verdedigen valt. Een aanval die gekleed wordt in mooi taalgebruik en een uitermate irritante vorm van correctheid, die daardoor alleen al niet bijdraagt aan de daadwerkelijke discussie zoals hij dit keer gepoogd wordt met dhr. Groenendijk te voeren, maar ik kan mij herinneren eerder ook met dhr. Verrips.
Wilt u misschien niet zelf eens een keer een blog schrijven op Apeldoorn Direct? Ik ben namelijk erg benieuwd. U schijnt het -zo lijkt het- allemaal beter te weten en heeft -gezien uw manier van schrijven- heel wat facades om u achter te verbergen, en ben daarom erg benieuwd of u ook zelf een mening kunt vormen en vormgeven. Of bent u wellicht alleen in staat om dat te doen waar u zelf anderen van beschuldigd: Azijnpissen en of Gal spuwen als reactie op anderen?
(meld dit als ongepast!)
Ah joh Reinier,
Zonde van je energie om je af te laten leiden door bloemetjesjurken of andere dessins die jou minder aanspreken. Als je dat doet ben je dan niet een beetje net zoals zij? Er zijn altijd voor- en tegenstanders. Volgens mij is het de kunst om je los te maken van waardering van buitenaf. Ben zelf ook druk met oefenen en af en toe lukt het aardig.
Monique
(meld dit als ongepast!)
Briljant…en ook spannend: wie gaat er schuil achter ‘Sandra Verlinde’…?
Of is dit wellicht jouw Alterego Reinier?
(meld dit als ongepast!)
Geachte mevrouw Verlinde,
U ziet, ik respecteer volgzaam en zonder zuur, uw weigering tot tutoyeren. Ach, het geeft, u heeft gelijk, zoveel meer cachet aan deze discussie. Uw stelling over de manier van opinievorming is een interessante. Daarover straks meer. Een andere interessante waarneming is dat lezers van dit forum zich beginnen te roeren en gissen naar de (ware) identiteit van Sandra Verlinde. Dat u gezocht dient te worden buiten de in een eerder door mij beschreven doelgroep lijkt evident. Ik zal u een paar suggesties – er waren er meer- die mij bereikten via de buitenkant van dit forum, niet onthouden. U bent volgens sommige stedelijke connaisseurs Willem Bierman, stadsdichter, bierdrinker en zelfbenoemd filosoof. Ook bent u David Levie, cultuurredacteur van de Stentor, levensgenieter en aanjager van deze discussie omdat er wellicht in de toekomst voor hem anders weinig meer te schrijven valt. Ook zou u zijn Peter Eemsing, uitgever. Maar dat geloof ik niet. Die schrijft eh ..anders. Zelfs de heer Pieter van Vollenhoven werd, om mij onduidelijke redenen, genoemd. Kortom de lezers zijn er meer mee bezig dan u en ik maar desondanks kan ik, en daarvan verdenk ik u evenzeer, wel genieten van deze literaire vossenjacht.
Goed, terug naar de uiteindelijke reden van dit epos. Het siert u dat u het Hoofdstraatse Drakenboot incident in een breder en maatschappelijk perspectief plaatst. Maar ondanks de verholen complimenten aan mijn adres in uw reactie – waarvoor veel dank- acht ik mijzelf, in ieder geval via dit medium, niet direct in staat de mening van 60% van het Nederlandse volk te beïnvloeden. Ook acht ik mij mijzelf niet invloedrijk genoeg om met deze primair locaal ontstane frustratie te beklijven bij de landelijke media. Zelfs ik, mevrouw Verlinde ken mijn beperkingen. Deze strategie, hoe groots het effect ook zou kunnen zijn, valt daarmee af. Voorts, u heeft gelijk, mijn vooringenomenheid ten aanzien van de door mij geluistervinkte lieden, heeft mij ervan weerhouden om verder te vragen. U kent dat verhaal van die parels en die zwijnen nietwaar? Ook dat zou strategisch energetisch gezien door weinig communicatietrainers als zinvol geadviseerd zijn. Maar wat dan wel? Helpen mijn persoonlijke felicitaties aan het adres van onze nieuwbakken cultuurwethouder, de heer Mr.Prinsen?
Wellicht. Maar mijn keuze, strategie zo u wilt, is dat er locaal vooral veel gepraat, geschreven en nagedacht wordt. Zoals u en ik dat doen in het hier en nu op deze plek. En mijn persoonlijke mening? Laat ik afsluiten met de volgende gedachte: Apeldoorn heeft een cultuur van organiseren, nu nog het organiseren van cultuur. Zodra we een beetje loskomen van het imago dat alles hier min of meer toevallig gebeurt, komt het met de verdeling van gelden ook wel goed. Evenementen zoals het Drakenbootfestival helpen een stad een eigen cultureel gezicht te krijgen, een gezicht waar bewoners niet alleen bij betrokken, maar ook trots op zijn. En ja, waar een enkeling zich soms ook aan ergert.
(meld dit als ongepast!)
Ha heerlijk, dit is zoals apeldoorndirect bedoeld is. Gesprekken om van te smullen volgens het scherpe maar respectvolle degens kruisen, via de dialoog
(meld dit als ongepast!)
Geachte heer Groenendijk,
Omdat ik, way past my bedtime, zojuist mijn tijd en virtuele inkt heb gegeven aan een poging een politica gerust te stellen, rest mij voor nu nog slechts dit kort woord voor u:
Ruiterlijkheid, uw naam is Reinier.
Inhoudelijke reactie volgt later. Wegens omstandigheden tot 7 mei slechts draaggolf op de frequentie van deze zender (!).
PS: het is geen compliment voor genoemde mensen verdacht te worden mij te zijn, maar vise versa niet te versmaden. De meest intrigerende suggestie is wel die van Debbie, grijns.
(meld dit als ongepast!)
Mmmm ….. en als mevrouw Verlinde het alterego is van Reinier ….. en hij in deze rol weer een stukje tekst publiceert ….. dan heeft ie vast een bloemetjesjurk aan.
(meld dit als ongepast!)