mei
Wat is er mis met…helden van de groene grond?
Zal ik u iets leuks vertellen? Amsterdam heeft sinds vorige week een nieuwe stadsdichter! Alleraardigst, denkt u ongetwijfeld. Maar wat heeft dat met ons, gelukkige inwoners van de parel van de Veluwe, te maken? Hoogstwaarschijnlijk meer dan u vermoedt. De Amsterdamse stadsdichter is namelijk een Apeldoorner! Oud-Apeldoorner om precies te zijn, want F. Starik woont en werkt al jaren in Amsterdam. Maar de poëtische basis is wel degelijk op groene leest geschoeid. Ik moest een beetje glimlachen toen ik het nieuws in de krant las. Omdat het van alle franje ontdane berichtje zo duidelijk het gebrek aan trots op prestaties met een Apeldoorns randje laat zien.
Ik neem u ter lering ende vermaak even mee terug naar vorig jaar. Voor het beste Nederlandstalige poëziedebuut, de C. Buddingh’-prijs , waren twee Apeldoornse dichters genomineerd. Johanna Geels en Mischa Andriessen. Laatstgenoemde woont tegenwoordig ergens in Den Haag geloof ik en heeft de dichtcup uiteindelijk voor Johanna’s bevallige neusje weggekaapt. Maar nondeju, we hebben het hier wel over een bijzonder prestigieuze prijs. Ik vind het nogal wat. En heeft u wel eens van één van beide dichters gehoord? In De Stentor is er bij mijn weten nauwelijks aandacht aan besteedt. Misschien ligt het aan mij maar ik begrijp dat niet.
Er zijn vast oneindig veel soortgelijke voorbeelden te bedenken. Ik ben ervan overtuigd dat u het rijtje nog onbekende helden zonder moeite aanvult. Wellicht een leuke manier om iets meer te weten te komen over stadsgenoten die mooie dingen maken, zeggen, doen of beleven. Vangen we zomaar twee vliegen in één klap. Een klein beetje meer erkenning voor ‘zij die het verdienen’ en een heleboel nieuwe informatie en kennis voor ons. Wie weet wat er allemaal te ontdekken valt!
Want geloof me. Onwetendheid kan je lelijk opbreken. Zo kwam ik er laatst pas achter dat God ooit één van de beter gelukte exemplaren uit zijn schepping naar Apeldoorn heeft gezonden. Arie Boomsma bedoel ik natuurlijk. Hij schijnt zelfs als barkeeper in het Röntgencafe te hebben gewerkt. Nou ja zeg! Als ik dat eerder had geweten…
(foto: Peter Vroon)
Loading ...
Jaha, de F Punt komt idd uit Apeldoorn. En hij is niet alleen de verse stadsdichter van A’dam, hij heeft ook het project Eenzame Uitvaarten opgericht. Dit houdt in dat (professionele) dichters een laatste groet/ode brengen aan een overledene die niemand aan zijn graf heeft staan, denk aan daklozen e.d. Een mooi initiatief dat inmiddels door vele gemeenten is overgenomen die ook het honorarium van de dienstdoende dichters betalen. Twee jaar geleden vroeg de F Punt mij of ik het in Apeldoorn wilde doen. Hij moest nog wel goedkeuring krijgen van de gemeente en Monuta. Dat liep op niets uit. Jammer, ik had het graag gedaan.
Ik dacht toevallig gisteren nog aan het oude Gigant en vroeg mij af waar de letters ook alweer voor stonden. Ooit was het een alternatieve (gekraakte)tent, geboren uit onvrede omdat hier niets van waarde op cultureel gebied gebeurde en waar al snel juweeltjes optraden. Later zelfs bands als Nirvana, U2, Simple Minds. Enniewee, de letters van Gigant stonden voor Goede Ideeën Gaan AlsNog Teloor, en dan tussen haakjes (daar zorgt het bestuur wel voor). Het lijkt wel of er weinig verandert, of Apeldoorn bang is voor kunst uit de Grote Mensen Wereld. Alsof het zich veiliger voelt als we op het creabea niveau blijven van wat geklieder met verf of rijmsels waar niemand buiten de dorpsgrens van heeft gehoord en wat vaak enkel een herhaling is op wat anderen eerder en beter gedaan hebben. ( In de categorie: De één zijn dood is de ander zijn Brood) Want daar staan de kranten en hangen de huis- tuin en keuken galeries mee vol. Allemaal goedbedoeld hoor en ik vind het best maar het zet Apeldoorn cultureel niet op de kaart en heeft zelden iets met kwaliteit te maken.
Eén keer heb ik trouwens in de Stentor gestaan. N.a.v mijn debuutbundel ‘Tuig’. In een tranentrekkend artikel, waarin mijn naam verkeerd werd geschreven, mijn gedichten verkeerd werden geciteerd én het verhaal vol onwaarheden stond. Men was duidelijk uit op goedkoop effectbejag. De volgende dag belde mijn uitgever al, wat dit nou weer te betekenen had. Ik ben nogal eens aangesproken op dat artikel en het heeft mij weinig goed gedaan. Terwijl iemand als Tim Pardijs van het Stadsblad prima artikelen schrijft en werkelijk geïnteresseerd is in de materie. En die zit dan bij het Stadsblad godbetert. Toen ik vorig jaar een reisbeurs van het Nederlandse Fonds voor de Letteren kreeg voor een verblijf in het Literarische Colloquium Berlin was hij de eerste die er over berichtte. De enige ook in Apeldoorn;)Moet ik wel eerlijk zeggen dat ik laatst gevraagd ben door de gemeente of ik interesse had in het stadsdichterschap. Dat had ik niet maar het tij begint zich misschien te keren. Ik hoop het want bij een gemeente die zich graag Stad noemt horen ook kunstenaars en schrijvers die het elders in de wereld goed doen maar waar in eigen plaats zelden van ‘eheurd’ werd. Er moeten eigenlijk gewoon studenten deze kant op komen, dat is het hele eieren eten. Naar mijn bescheiden mening.
En over Arie, shit, gemiste kans maar gelukkig hoeven wij nu niet te duelleren Vrouwe Velthuizen;)
(meld dit als ongepast!)
Poeh poeh nou nou, u durft!
Vind het getuigen van bijzonder veel lef om zo duidelijk stelling te nemen. En al zou ik het misschien niet zo snel op deze manier durven verwoorden 
ik begrijp wat je bedoelt.
Wat mij betreft mogen zo veel mogelijk creatieve uitingen naast elkaar bestaan. Graag zelfs! Maar het is op zijn minst verbazingwekkend dat juist Cultuur met de grote C (hoewel kunst uit de Grote Mensen Wereld veel mooier klinkt
)vaak het ondergeschoven kindje is. Jammer ook. Gemiste kans. De komst van studenten zal zeker helpen. Maar zover zijn wij nog niet. Dus toch maar roeien met de riemen die we hebben vrees ik…
En hadden wij Arie niet gewoon kunnen delen mevrouw Geels?
(meld dit als ongepast!)
Wij? Arie delen? Arme Arie, we zouden niets van hem overlaten…
(meld dit als ongepast!)
Och germ dat is ook weer waar. Daar komt ie dan weer goed mee weg!:)
(meld dit als ongepast!)
Arie verbleekt….
(meld dit als ongepast!)
En zo kon het gebeuren dat mij door een hoestende man in een donkere steeg werd ingefluisterd dat vandaag, waarschijnlijk niet geheel toevallig, dit artikel in de Stentor verscheen.
http://www.destentor.nl/regio/apeldoorn/6765049/Ons-Huis-steekt-wel-geld-in-kunst.ece
Waarmee maar weer eens is bewezen dat niet een ieder bang is voor kunst uit de grote mensen wereld. Daar waar de gemeente nu even niets doet is het prijzenswaardig dat Ons Huis, gesteund door een deskundige jury, de handschoen oppakt.
(meld dit als ongepast!)
Tsja, Reinier, nogmaals tsja…… meer valt er niet te zeggen over dit geweldige initiatief en dit magistrale resultaat of toch wel….. Ik heb ze namelijk zien staan tijdens de onthulling, nippend aan een glaasje, een hapje nemend van een bitterbal, drukdoende met elkaar en vol begrip glimlachend naar de bewoners. Je zult er maar wonen, regelmatig geconfronteerd worden met deze wanordelijke in fel contrasterende kleuren vervaardigde kloon van het beeld van Henk Vis, het Canada monument bij de Naald. Beelden die de hemel willen pakken, met hoed of met tuingereedschap, het maakt niet uit. De juryleden waren het snel eens met elkaar, dit beeld kan. Zelfgenoegzaam zag ik ze huppen van de een naar de ander, aan het schouderkloppen kwam geen eind en gezellig dat het was.
Wat hebben wij Apeldoorners toch met beelden, er staan er genoeg, nooit zie ik iemand er naar kijken, behalve dan naar het recent onthulde herdenkingsmonument bij de Naald.
Maar ja dat ligt ook op het maaiveld, weinig naar de hemel reikend en daar passen bloemen ook zo mooi bij. Tsja, Reinier, we hebben heus wel wat met beelden, maar niet met de echt magistrale, die pakken we in. http://www.destentor.nl/regio/apeldoorn/6782645/Lezersfoto-Maagden-WKproof.ece
(meld dit als ongepast!)
Fijn dat Ons Huis een kunstfonds in het leven roept. Heus, en ik wil niet zeuren maar moet wel;-) Mijn oog viel nl op deze regels:
Ons Huis: ,,We willen kunst dat een breed publiek aanspreekt. Het mag niet al te abstract zijn, het moet mensen ook plezieren. Het kunstwerk moet ook geen weerstand oproepen, want we willen dat de plek door dit initiatief ook uitgroeit tot een ontmoetingsplek”.
Ja maar, ja maar, kunst ís er nu toch juist voor om mensen te prikkelen, op andere gedachten te zetten, te shockeren, reuring te veroorzaken of om iig iets te dóen. ‘Neem’ nou ‘Kabouter Buttplug’ in Rotterdam van Paul McCarthy: http://nl.wikipedia.org/wiki/Santa_Claus_(beeld)
Is een extreem voorbeeld misschien maar toch, hier zou het als het aan Ons Huis lag dus nooit komen te staan. Dus komt er weer van allerlei liefs vrolijks en fijns waar we allemaal blij mee kunnen zijn. Nogmaals, ik vind het niet zo erg hoor, Nederland is klein en je bent zo in de grote stad voor de benodigde cultuurbehoeftes maar soms word ik gewoon wat opstandig van al dat getoddel en getuttel hier.
(meld dit als ongepast!)
Je moet altijd oppassen voor hoestende mannen in donkere steegjes…..
(meld dit als ongepast!)
Volgens mij is Arie door het oog van de naald gekropen…
(meld dit als ongepast!)
Hee Henk, kun jij wel gelijk reageren, ik plaatste net een reactie op Reinier, maar die staat in de wacht voor moderatie(?)
(meld dit als ongepast!)
Oh, nu kan het wel, plaats ik hem alsnog:
Fijn dat Ons Huis een kunstfonds in het leven roept. Heus, en ik wil niet zeuren maar moet wel;-) Mijn oog viel nl op deze regels:
Ons Huis: ,,We willen kunst dat een breed publiek aanspreekt. Het mag niet al te abstract zijn, het moet mensen ook plezieren. Het kunstwerk moet ook geen weerstand oproepen, want we willen dat de plek door dit initiatief ook uitgroeit tot een ontmoetingsplek”.
Ja maar, ja maar, kunst ís er nu toch juist voor om mensen te prikkelen, op andere gedachten te zetten, te shockeren, reuring te veroorzaken of om iig iets te dóen. ‘Neem’ nou ‘Kabouter Buttplug’ in Rotterdam van Paul McCarthy: http://nl.wikipedia.org/wiki/Santa_Claus_(beeld)
Is een extreem voorbeeld misschien maar toch, hier zou het als het aan Ons Huis lag dus nooit komen te staan. Dus komt er weer van allerlei liefs vrolijks en fijns waar we allemaal blij mee kunnen zijn. Nogmaals, ik vind het niet zo erg hoor, Nederland is klein en je bent zo in de grote stad voor de benodigde cultuurbehoeftes maar soms word ik gewoon wat opstandig van al dat getoddel en getuttel.
(meld dit als ongepast!)
@ van Geels> Censuur?
(meld dit als ongepast!)
Neeeee, ik had een link bijgevoegd, daar zal het aan liggen;) Ik heet Geels hoor, haha, in de Stentor was ik ook al van Geel, ik kom er nooit meer vanaf!
(meld dit als ongepast!)
Ik wilde het je net uitleggen Geels.:) Komt het allemaal toch nog op de pootje terecht!
(meld dit als ongepast!)
Pootjes bedoel ik natuurlijk! Laten we het taalkundig wel even juist houden…
En Arie is zo blij dat ie uit Apeldoorn weg is Maarten. Die dankt God nog elke dag op zijn blote knietjes!
Ben inmiddels wel erg benieuwd naar je reactie Johanna. Wordt vervolgd neem ik aan…
(meld dit als ongepast!)
Is al vervolgd inmiddels zie ik, twee keer zelfs. Jantje ongeduld hier had nog een plaatspoging gedaan;)
(meld dit als ongepast!)
tja. kunst. voor de massa. het blijft in een polonaise over een touw heen lopen…
Als je op een feestje hapjes rond deelt kun je voor de culinaire hoogstandjes zoals kaviaar en kwarteleitjes met in samubco gedrenkte citroengrasblaadjes gaan, en er aan het eind van het feest achter komen dat niet alles is opgegeten, of je gaat voor de hoogst ordinaire bitterbal en kaasstengeltjes, maar komt te kort. :-/
Ik snap de woningbouw wel; ze zijn er voor veel mensen en worden ook door veel mensen betaald, en dus moeten ze ook uitingen doen en aanschaffen die zoveel mogelijk mensen in de smaak valt. Anders krijgen ze daar weer ‘gezeik’ over. Gevolg: middle of the road kunst.
Goede kant van de zaak: ook middle of the road kunst is kunst!. Want het is niet alleen de maker die bepaald of iets kunst is; de kijker/luisteraar/beoordeler heeft daar ook een stem in! En het mooie is: ze hebben vanuit hun eigen perspectief allebei gelijk!
Mooi hé.. kunst…
(meld dit als ongepast!)
Tuurlijk! Niets mis met creativiteit in welke vorm dan ook…
Maar als je mensen altijd bitterballen en kaasstengeltjes voorschotelt, zullen ze ook nooit iets anders blieven. Hoewel over smaak te twisten valt, is het wel degelijk iets wat je kunt ontwikkelen. Sommige dingen moet je leren eten, omdat ze iets minder toegankelijk zijn. Niet om bitterballen voortaan te laten staan, maar om ook af en toe eens een kwarteleitje te proberen…
(meld dit als ongepast!)
Volgens mij betekende GIGANT: Goede Ideeen Gaan Alsnog Nooit Teloor! Of heb ik het mis??
Oud-Wethouder Eppo Gutteling was een van de voortrekkers.
(meld dit als ongepast!)
Mijn toenmalige vriendje woonde begin jaren ’80 bij Eppo in huis, ik zag bij hem die Gigant kraakactie-poster altijd hangen, mijn herinnering kan me in de steek laten maar ‘alsnog nooit’ zou betekenen dat de goede ideeën niet teloor gingen en dat zal men toch niet bedoeld hebben?
(meld dit als ongepast!)
De oud-wethouder wil het graag ook zelf zo herinneren, maar helaas. Slechts marginaal heeft deze voormalig PSP-er, zoals hij zelf ooit beweerde om de macht voor de PvdA wethouder geworden, gehad bij dit voor die tijd geweldige initiatief. Gutteling mocht de koffie zetten en kijken of de politie er aan kwam. Een enigszins voor de historie overschatte figuur.
(meld dit als ongepast!)
En…..jongelui, het beeld al aanschouwd? Ik wel, hartstikke TOP, HELEMAAL goed, jammer dat we elkaar niet hebben mogen zien onder het genot van de zon , wijntje , hapjes en Jazzmusic…
(meld dit als ongepast!)
Helaas, helaas…zon, wijn, hapjes, jazz en kunst waren mij niet gegund vanmiddag. Ik moest werken. Ik ga natuurlijk wel even kijken binnenkort. Ben erg benieuwd.
(meld dit als ongepast!)
Apeldoorn een bitterbal, een kaasstengel, ik denk dat Martin de spijker op zijn kop slaat. Apeldoorn als gezellige Sjalalie-gemeente waar vader Abraham met zijn Sieneke op een willekeurige zomeravond niet zou misstaan op het Leienplein tussen de andere middle of the road muzak. Waar de enige filosofische vraag van belang is hoeveel smurfen er door een waterkraan kunnen. Men het liefst vaart op zijn Troskompas. Waar men elkaar op de altijd winderige terrassen bejubelt bij elke creatieve uitspatting,hoe marginaal ook, als het maar gezellig is en op een bitterbal lijkt. Of vooruit, doe eens gek, op een kaasstengel. Als het maar niks doet, als het maar niet schrijnt, geen pijn doet, niks op de kop zet, niets teweeg brengt, niet beweegt, niets van de zorgvuldig opgebouwde gezelligheid verstoort. Kwak wat verf op een doek, zet wat gezellige akkoordjes achter elkaar en vind het allemaal vooral heel prachtig wat we doen. Kijk mama, met losse handen! Apeldoorn als één groot buurthuis. Ons Honk.
Gelukkig heeft elk dorp zijn eigen dorpsgek. De chagrijnig murmelende outsider die immer mompelend op een straathoek met zijn handen in de zakken onwillig het gedoe bekijkt. Die rol neem ik dan wel op me. Zodat het allemaal fijn overzichtelijk blijft. Iedereen door kan gaan met bitterballen eten zonder het gevoel te hebben dat er aan zijn gezellige stoelpoten wordt gezaagd. Want het is die dichter maar. Die van die rare versjes schrijft. Die niet eens rijmen. Die altijd zeurt. Ook niet gezellig.
(meld dit als ongepast!)
Ik vind het een geweldig beeld. Een afgeladen Leienplein waar de Apeldoornse goegemeente shalalieënd rondhupst. Gadegeslagen door Grumpy Geels die er de pret met de beste wil van de wereld niet van in kan en wil zien. En verbijsterd het moede en onwillige hoofd schudt…
In de hoedanigheid van dorpsgek vind ik overigens dat je zou moeten gaan bloggen voor Apeldoorn Direct. Om ons deelgenoot te maken van de grote-mensen-wereld-kunst. En om ons scherp te houden. Opdat wij af en toe even ons gezang staken…
Als je zin hebt om vanavond te komen shalalieën op het Leienplein ben je natuurlijk van harte welkom. Heus erg gezellig op z’n tijd!
(meld dit als ongepast!)
Shalaliën? Ik heb er geen talent voor vrees ik. Maar ik waardeer je onvermoeibare pogingen mij uit mijn schrijfhol te trekken zeer;) Wie weet, ooit. Tot die tijd heb ik tienduizend gedichten die af moeten, kinderen die voor elke scheet hun moeder aanroepen, een boek en een cd die af willen, een hoofd als rariteitenkabinet dat uit zijn voegen barst als ik niet regelmatig door heidevelden struin, een verslaving aan Berlijn, de stad waar mijn hart ligt, een blik op oneindige verten en een lastig dwingend stemmetje in mijn hoofd die graag roept dat alles hem zijn reet kan roesten en dat ik in een hutje op de hei moet gaan wonen. Je begrijpt, shalaliën zou voor hevige conflicten in mijn toch al door tegenstellingen geteisterd hoofd zorgen. Ik ben liever de Einzelgänger aan de zijlijn. Daarom hou ik zo van Berlijn. Joseph Beuys zei het mooi: ‘Berlin ist allein, ich auch…’
Je kijkt de stad recht in zijn smoel. Geen opsmuk, geen tierelantijnen, het is zoals het is. Een geteisterde stad die ondanks zijn armoede en schizofrene last van de fantoommuur die immer door de straten loopt zijn kop fier overeind houdt, altijd positief blijft, het wantrouwen dat nog altijd zwaar in de oostduitse mosterdvale gordijnen hangt ten spijt, maar ach, ik dwaal vreselijk af zo, als ik over Berlijn begin hou ik nooit meer op. Ik ga maar even prettig in oneindige verten staren;)
(meld dit als ongepast!)
Ach, mw. Geels begint u nu ook al over studenten, HBO instellingen en universiteiten, alsof daar het Apeldoornse wereldje door zal veranderen. Het is het bekende riedeltje, gratis af te halen, af te stoffen, opnieuw te gebruiken en ten alle tijde inzetbaar. Een schijnbaar hedendaagse en indrukwekkende visie bij gebrek aan beter.
(meld dit als ongepast!)
Het lijkt mij logisch dat universiteiten en HBO instellingen het klimaat zullen veranderen. Neem Nijmegen, waar vanuit de universiteit enorm veel voor de poëzie gedaan wordt. Er verschijnt daar elk kwartaal een literair blad voor opkomend talent: ‘Op ruwe planken’. De Culturele Studentenvereniging Diogenes organiseert al jaren het geweldige festival ‘Onbederflijk Vers’ waar heel wat grote namen naast opkomend talent uit de poëzie twee maal per jaar komen voordragen in Den Bosch of Nijmegen. Ik mocht daar een paar maal optreden en het valt me elke keer weer op hoe afgeladen druk het is tijdens die lezingen, en hoeveel jongeren daar op af komen. Daar zie je dat de poëzie nog wel degelijk leeft. Sowieso gebeurt er in de grote steden veel op poëziegebied. Meestal door studenten georganiseerd. wat dat betreft heeft de praktijk mijn stelling allang bewezen, beste Mehnit.
(meld dit als ongepast!)
Laat Apeldoorn voor u nooit Nijmegen worden, mw. Geels. Voorbij is de verwachtingsvolle heenreis, de warme begroeting, het niet te evenaren optreden, het weemoedige afscheid en de voldane terugreis. U zult niet meer reizen, mw. Geels. Apeldoorn heeft het, u pakt de fiets en neemt een abonnement bij de stalling. U begroet nu warm de andere reislustige dichters, luistert en geniet aandachtig van alles om u heen. Verder dan het Raadhuisplein hoeft u niet meer, u bent van landelijke bekendheid een plaatselijke geworden.
(meld dit als ongepast!)
Apeldoorn beschikt wel degelijk over een literaire traditie, mw. Veldhuizen. De Apeldoornse literaire kring bespreekt maandelijks het werk of de werken van o.a. Theun de Vries (ooit woonachtig in de Rembrandtlaan 20, nu Groenoordlaan 20), Athur van Schijndel (woonde bij zijn zuster aan de Korte Nieuwstraat 13), Harriet Freezer (woonachtig in Wenum), Jan Greshoff (woonde aan de Bosweg), Nescio, A. Alberts (woonachtig Tweede Beukenlaan 5), Jan van Nijlen (Bosweg 6), Jacob Winkler Prins (Lieren), Wilma Vermaat (Oosterhuizen), A. Den Doolaard, (Hoenderloo), Annie Oosterbroek (trouwde een groenteboer en woonde aan de Molendwarsstraat 15), Bert Jansen (verliet Apeldoorn al snel en vertrok naar Amsterdam) en als laatste Jonny van Doorn, geboren in Beekbergen.
(meld dit als ongepast!)
Dat is nu juist wat ik in mijn blog probeer duidelijk te maken. Ik noem drie Apeldoornse dichters en verbaas mij over het feit dat Apeldoorn zo weinig trots is op deze mensen. Sterker nog, ik denk dat het overgrote deel van de Apeldoornse bevolking nog nooit van deze dichtende plaatsgenoten heeft gehoord. Laat staan iets heeft gelezen van één van hen. Datzelfde geldt voor de door u genoemde schrijvers. En dat is toch bijzonder spijtig te noemen?
Overigens, om Annie Oosterbroek tussen neus en lippen onder de literaire auteurs te scharen gaat wel erg ver. Zij schrijft aardige streekromans. Niets mis mee, maar dat is toch een andere tak van sport. Categorie bitterbal zou ik bijna zeggen…
(meld dit als ongepast!)
Voornamelijk om haar groenteboer lijkt zij mij literair de moeite waard.
(meld dit als ongepast!)
Maar goed dan, Apeldoorn, de plaats of de stad, het dorp aan het niet meer bevaarbare kanaal van Dieren naar de Hanzestad Hattum. De plaats waar ik geboren en gedeeltelijk getogen ben.
Apeldoorn de plaats met immer weinig of geen cultureel zelfvertrouwen, de stad waar een kleine groep mensen zichzelf ‘bekende Apeldoorner’ noemt en daar dan weer een foto van laat maken.
Apeldoorn de stad waar de Oranje voetbalvlaggetjes al aan de gevel hangen nog voordat bekend is dat Nederland deel mag nemen aan het wereldkampioenschap. De stad waar men driftig op zoek is naar dat ene geweldige idee, Apeldoorn op de kaart, alsof het in Nieuwe Pekela anders is.
Maar goed dan, Apeldoorn, waar ik beroepsmatig enkele weken terug een producer van Eyeworks sprak op zoek naar het gemiddelde gezin, de niet opvallende auto en de smerigste marktkraam.
Apeldoorn de stad van de Apenheul, Paleis het Loo en het zieltogende museum CODA, daar waar de enkeling met weemoed mijmert over een versleten schoolgebouw als middelpunt van het culturele, alsof het in Olst anders is.
Maar goed dan, Apeldoorn het dorp, waar Zadkine verbleef, decennium lang, fietsend door Hoog Soeren.
Apeldoorn is gewoon, de stad of nog zo wat, waar je al snel iemand bent en het verdomd lang kan blijven.
(meld dit als ongepast!)
Dat van Zadkine en Hoog Soeren wist ik niet, dat is leuk om te weten, helemaal omdat ik veel tijd in de bossen van Hoog Soeren en de achterliggende hei doorbreng. Dat is ook de reden waarom ik Apeldoorn nooit zal kunnen verlaten. Het natuurschoon om de stad heen is fenomenaal en verveelt nooit, daar kan geen grote stad tegenop. Binnen tien minuten sta ik als ik wil in het bos, dat geeft zo’n gevoel van vrijheid. Herten en zwijnen kijken bij Radio Kootwijk, in Assel over de zingende weg zoeven, wat dat aangaat is de Veluwe een unieke plek.
En met Apeldoorn zal het altijd wel zo blijven en misschien is dat goed zo. Want je hebt gelijk, wat is het verschil met Olst of Nieuwe Pekela. Allemaal kleine broertjes en zusjes van nabij gelegen steden die al te lang en te vaak op hun tenen hebben moeten staan. Ik capituleer. Compassie zal ons redden.
(meld dit als ongepast!)
Anton Ent hebben we trouwens ook nog als A’doornse schrijver.
(meld dit als ongepast!)
Vergeet dan ook niet, Wilem van Haren (1710-1768, Willem die in hoogdravende taal een lofdicht wijdde aan het Loo, dat naar de mening van de dichter zijn weerga in ons land niet kende. Met als titel “Schets van een ode op ‘t Loo. Ook de dominee-dichter J.P. Hasebroek liet zich een eeuw later door het Loo inspireren. Titel, Op het Loo. Na een onweder.
Prinses Wilhelmina schreef op het Loo haar boek, ‘Eenzaam maar niet alleen’. Aan de Vlijtseweg 7, het pand bestaat niet meer, woonde een van de bekendste vertalers van Shakespeare, Dr. L.A.J. Burgersdijk, hij was directeur geweest van de H.B.S. in Deventer en na zijn pensionering in Apeldoorn gaan wonen, waar hij in 1900 overleed. In de zomer van het jaar 1900 woonden twee natuuronderzoekers, Heijmans en Thijsse tegenover elkaar aan de Burglaan om het boek van tekst te voorzien van het door de schilder Voerman geïllustreerde Verkadealbum ‘In het het bos’. Zo kan nog wel even doorgaan, mw. Geels.
(meld dit als ongepast!)
Ik vermoed dat uw vermoedens ‘met Apeldoorn zal het wel zo blijven’ in de tijd waar blijken te zijn. Ik vermoed hetzelfde en evenzeer als u waardeer ik deze stad, op klompen naar het Veluwemassief en op laarzen richting het dal van de IJssel, U hoeft van mij niet te capituleren, alsof het om een gevecht gaat, degens gekruist en kanonnen in de aanslag. Voor mij is het meer mijn ergernis over het geleuter over Apeldoorn, dat het anders moet en dat het elders beter is. Apeldoorn kent een relatief rijke historie, we kijken er alleen niet naar en letten er niet op, als Kootwijks zand laten we het door onze vingers glippen, het verdwijnt als sneeuw voor de zon. We laten ons meenemen door zichzelf benoemde cultuur-managers, overmoedige horeca bazen, door vlijtige ondernemers en door grootheidswaan gedreven politieke lieden. Maar, dat is niet uniek voor Apeldoorn, je ziet het overal, zelfs in Oude Pekela en Olst. Door de idee van vooruitgang gedreven, overmoedig en geen weg meer terug, klaarblijkelijk voor hen de enige weg. Ik voel in tegenstelling met u geen compassie voor Apeldoorn, laat het maar een lange tijd hetzelfde blijven.
(meld dit als ongepast!)
De einzelgänger aan de zijlijn. Ik zou het niet willen veranderen Johanna. Zolang ik af en toe maar even aan de zijlijn mag aanschuiven…
(meld dit als ongepast!)
Graag! Zonder jou is die zijlijn niks aan;)
(meld dit als ongepast!)