H5N8

2 december 2014

Door Elly Bosma

© Foter

In het kader van de Cursus Bloggen die momenteel wordt gehouden bij Markant presenteert Apeldoorn Direct een aantal blogs die zijn geschreven door de deelnemers. Vandaag de blog van de hand van Elly Bosma over de vogelgriep.

 

Terwijl ik onderweg ben naar huis, hoor ik op de radio dat er op een kippenbedrijf in Kamperveen vogelgriep geconstateerd is en dat het bedrijf is geruimd. Voor veel luisteraars een bericht tussen veel meer berichten dat ter kennisneming gehoord wordt. Bij menig ander item in het nieuws geldt dit voor mij ook. Dit keer niet, dit keer raakt het nieuwsbericht me tot in mijn vezels. Het gaat nu over het bedrijf van mijn ouders, over de plaats waar ik ben geboren en opgegroeid. Het gaat over het bedrijf waar we ons als gezin verantwoordelijk voor voelen en waar we onze kost mee verdienen. In het bericht wordt melding gemaakt van het specifieke virus in dat in Nederland is geconstateerd, genaamd H5N8. Het is zeer besmettelijk voor vogels en ook voor onze kippen. Zo besmettelijk dat onze kippen vandaag gedood zijn.

Toen de mannen kwamen om onze dieren te ruimen ben ik weggegaan. Weg van de gebeurtenissen waar ik machteloos moet toekijken hoe onze stallen leger worden. Ik wilde even alleen zijn om mijn
gedachten te ordenen. Soms helpt het me om de ruimte te zoeken en daardoor afstand te nemen. Vandaag helpt het mij niet. Het lijkt wel alsof mijn verdriet groter wordt, naarmate ik verder van huis ga. Ik heb onrust in mijn lijf en in mijn hoofd en voel me een wegloper.

H5N8 blijft hangen in mijn gedachten. Het klinkt als MH17. Beide rampen gevat in letters en cijfers en allebei omgeven door dood, verdriet en het gevoel van machteloosheid. Onwillekeurig komt ook de “waarom ” vraag in mijn gedachten. Eerlijk gezegd weet ik niet goed aan wie of wat ik deze vraag moet stellen.

Thuis voel ik het vacuüm van de lege stallen en de leegte van het heden. Op een boerderij is altijd iets te doen en ik ben groot geworden met meehelpen en handen uit de mouwen steken. Het coöperatieve gedachtengoed is onderdeel van mijn leven: samenwerken en meewerken is onderdeel van het boeren bestaan. Als dat wegvalt is het oorverdovend stil.

Deze stilte ervaar ik wanneer ik mijn ouders aantref, terwijl ze koffie drinken met een aantal vrienden. Ja, de ruiming is netjes verlopen en nee, er is geen kip meer op het bedrijf. Waarschijnlijk is er een schadevergoeding beschikbaar . Tussen de regels door is de stilte hoorbaar. Brussel laat zich van de goeie kant zien, denk ik en bedenk nog net op tijd dat het niemand helpt om dit nu uit te spreken. Mijn ouders zijn veerkrachtige mensen en hebben vaker voor hete vuren gestaan.

We moeten door en gaan voorwaarts. Niet te lang stil blijven staan, maar de schouders eronder. Zo ging het in onze familie en zo gaat het nu ook. Boerentrots? Boerenslimheid? Ik heb geen pasklaar antwoord.

Moedig vind ik het wel.

Onze nieuwsbrief

Elke maandag ons nieuws in de mail?

REACTIES

Elke maandag ons nieuws in de mail?