Morgan Davis

20 mei 2012, van 16:00 tot 19:00 - Bluescafé

Door Nataliefde

De veteraan Morgan Davis, een uit Detroit afkomstige zanger-gitarist, die nadien via Californië in 1968 in Canada belandde, heeft met "Drive My
Blues Away" zijn negende album afgeleverd en dit is meteen de opvolger van "Painkiller" uit 2003 en "At Home in Nova Scotia" uit 2007. Wat hier aan
vooraf gaat is dan ook wel een beetje blanke bluesgeschiedenis. In de loop van de jaren speelde Morgan in een heleboel bands, zoals the Rhythm
Rockets, The Knights of The Mystic Sea, en speelde zelfs ook mee in David Wilcox's eerste band, maar de laatste jaren kerft hij zich een eigen
reputatie als country bluesman met zijn gitaren, waaronder ook een zelfgemaakte sigarenbox gitaar.
 
In 1982 verscheen zijn debuutalbum "Ready to Play", dat kan bogen op originele, vaak humoristische lyrics, en energieke muziek met invloeden
van Jimmy Reed, Ike and Tina Turner, Chuck Berry en Fats Domino, de muziek waarmee hij opgroeide. Later volgden nog tal van albums, en nu is er dus
het album "Drive My Blues Away " dat hij opnam met een beetje harmonica van Seymour Townes, en een vleugje percussie in het nummer "Sure As You
Live", maar voor het grootste deel is het gewoon Davis en zijn diverse gitaren. Morgan's vriend en bandlid Colin Linden, die dertig jaar geleden
ook op zijn debuutalbum meespeelde, komt op dit album ook even gitaar spelen op een remake van "Happy Song", een nummer dat verscheen op dat
debuut.
 
Elementen uit blues, folk en country leggen op dit nieuwe album een rijke
muzikale traditie bloot. Hij weet zijn nostalgisch aandoend songmateriaal eerder fris dan stoffig te laten klinken. Het moet dan ook gezegd worden
dat Morgan Davis een meer dan begenadigd muzikant is, maar zich desondanks nooit laat verleiden tot oubollige gitaarcapriolen. Het liedje staat
voorop. Davis kiest voor het vertrouwde geluid van countryblues en gevoelige ballads en plakt daar eveneens vertrouwde onderwerpen aan vast. Dat biedt voldoende stof voor dertien songs waarbij we het gevoel krijgen
dat alles live werd opgenomen, zoals zijn enige live-cd die in 1994 verscheen.
 
Davis heeft zijn intieme liedjes voorzien van een sobere akoestische begeleiding waardoor er soms wel een aantal zwakke momenten te vinden zijn
- waarschijnlijk een gevaar van een snelle tevredenheid - waardoor nummers als "Anticipation" en "The Money Men" sneller afgezaagd klinken en
uiteindelijk weinig inspirerend, hoe goed ze ook uitgevoerd zijn. Maar er zijn op deze plaat meer dan genoeg pareltjes om een juiste balans te
vinden. Zo bevat het openende "Sure As You Live" een eenvoudig maar effectief hypnotische groove en "Thank You Mr. Reed" dat hij brengt -
zoals deze legende zelf zijn muziek bracht - als een luie Jimmy Reed-achtige shuffle. In zijn aantekeningen op deze cd wijst hij erop dat
elke set steeds werd geopend met een Jimmy Reed nummer als opwarmer en wil hiermee zijn dank tonen met "Thank You Mr Reed", waarin hij met behulp van
niet minder dan 27 titels van Reed’s songs deze in de lyriek van dit nummer weet te verwerken. "Re-Break My Heart" en "Love Puzzle" zijn slim
geschreven en de titeltrack kunnen we best omschrijven als een aardige road song.
 
Covers zijn er van o.a. Lightnin 'Hopkins, het relatief zeldzame "Arlene", Rice Miller, ook bekend als de eerste Sonny Boy Williamson en een paar van
Robert Johnson: "When You Got A Good Friend" en een versie van "Ramblin’ On My Mind", een track van de toen nog veel jongere Davis opgenomen in
diens appartement in Rochdale in 1973. Pracht van een cover om deze plaat mooi mee uit te zingen. Ook mogen we het nummer "Look Down The Road" van
Skip James niet vergeten te vermelden want hier horen we Davis op zijn sigarenbox gitaar. Morgan Davis laat zich niet makkelijk vastpinnen. Zo is
hij naast singer songwriter met een uitgesproken talent voor het schrijven ook een veelzijdig snarenplukker. Davis heeft zich door de jaren ontwikkeld tot een begeesterd verteller en klasse gitarist, en met dit
aangename album "Drive My Blues Away", opgenomen vorig jaar in de Echo Chamber Audio van Halifax, N.S., blijkt dat hij geen zuivere bluesy wegen
bewandelt, maar ook folk en country verwerkt, waarbij Davis geen nieuw geluid laat horen, maar wel een overtuigend. Van zulke platen verschijnen
er ieder jaar een paar, ik mag ze graag tot me nemen.

Aanvang 16.00 uur vrij toegang.

REACTIES