The Pretty Things – vandaag in het Bluescafe

10 oktober 2012, om 21:00 - Bluescafé

Door Redactie

prettythings.net
The Pretty Things worden in ’63 opgericht door Dick Taylor (eens basgitarist bij The Stones; bij The Things gepromoveerd tot leadgitarist) en zanger Phil May.
De rest van de groep bestaat uit Brian Pendleton (ritmegitaar), John Stax (basgitaar, mondharmonica) en Viv Prince (drums). Geafficheerd als de lelijkste groep ter wereld hebben The Pretty Things met hun vooral op Bo Diddley (haar naam is ook afkomstig van een Diddley-nummer) en Jimmy Reed geënte muziek kortstondige successen met Rosalyn, Don’t Bring Me Down – nr. 1 in Engeland (beide uit ’64) en Honey I Need (maart ’65). Hierna raakt ze, mede door gebrek aan sterke composities, wat op de achtergrond. Emotions en de single House In The Country (een nummer van Ray Davies) markeren de overgang naar een ander repertoire, dat in ’67 verder zijn beslag krijgt. Prince is dan in ’66 al vervangen door Skip Alan, terwijl Pendleton en Stax niet lang daarna plaatsmaken voor ex-Fenmen John Povey en Wally Allen. In ’68 neemt Twink (John Alder)de plaats in van Skip Alan. In hetzelfde jaar komt het voornamelijk door Taylor en May gecomponeerde S.F. Sorrow uit, de allereerste rock-opera (het is mogelijk dat deze opera Pete Townshend tot het schrijven van Tommy heeft geïnspireerd). Na dit album verlaat Dick Taylor de
groep, waarna eind ’69 het alom gewaardeerde Parachute uitkomt (door Rolling Stone verkozen tot elpee van het jaar). Commercieel succes blijft echter opnieuw uit en de motivatie voor de groep om door te gaan daalt aanzienlijk. Toch maken The Things in ’72 weer een plaat, ditmaal voor Warner Bros, in de bezetting: May, Povey, Tolson, bassist Stuart Brooks en de teruggekeerde Alan. In ’74 wordt de groep nog aangevuld met Jack Green (ex-T. Rex), die Brooks vervangt en Gordon Edwards, met wie voor Zeppelin’s Swan Song-label Silk Torpedo en Savage Eye worden opgenomen. Omdat de verkoopcijfers, ondanks goede kritieken, weer laag blijven, gooit het laatste lid van de originele Things, Phil May, er in ’76 het bijltje bij neer. Februari ’77 laten Green, Edwards, Tolson en Alan de naam Pretty Things vallen en gaan optreden als Metropolis. Op 8 juli ’78 geven Dick Taylor, Phil May, Skip Alan, John Povey en Wally Allen een reünieconcert in Alphen aan den Rijn. Als The Pretty Things natuurlijk. Op Cross Talk bestaat de groep uit Taylor, May, Alan, Povey en Wally Waller (basgitaar). In de jaren tachtig blijft de groep met een steeds veranderende bezetting regelmatig en met succes optreden. Dit resulteert in ’84 in een niet onverdienstelijke, door Phil May zelf geproduceerde live-elpee Live At The Heartbreak Hotel, waarbij naast May alleen Dick Taylor uit de oude bezetting is overgebleven. Joe Shaw (gitaar), Dave Wintour (bas), John Clark (drums), Dave Wilki (keyboards) en Kevin Flanagan (sax) zijn op dat moment de goede, maar inwisselbare krachten, ingehuurd om de oude droom van May en Taylor in stand te houden.
In april ’87 treedt het duo, ditmaal ondersteund door Shaw (gitaar), Roelof ter Veld (bas) en Hans Waterman (drums) samen met Demis Roussos, Dave Berry, The Shoes en andere oude coryfeeën aan op het Goud van Oud-festival in Rosmalen, dat door Veronica op tv uitgezonden wordt, en blijkt als een van de weinigen hun geloofwaardigheid te hebben behouden. In ’88 verschijnt Out Of The Island, een opnieuw opgenomen dwarsdoorsnede van oud materiaal aangevuld met twee
nieuwe songs. De bezetting is dan gelijk aan die van ’87 met uitzondering van de Hollandse drummer Waterman, wiens plaats ingenomen wordt door de Duitser Bertram Engel, bekend van zijn werk met onder meer Udo Lindenberg. Om het 25-jarig bestaan van de groep te vieren treedt men tachtig maal in Europa op en doet daarbij Nederland zelfs tweemaal aan. Om het jubileum kracht bij te zetten duikt de groep in mei ’89, weer met Waterman op drums en met echt nieuw songmateriaal in Engeland de studio in. Op twee songs werkt als gastgitarist David Gilmour van Pink Floyd mee. Na 25 jaar dus de zoveelste herstart voor May en Taylor onder het motto: Old rockers never die.
Aanvamng 21.00 uur entree 20,- voorverkoop

REACTIES