De Muur van Nicolette Klerk

Woensdag 14 januari 2015

Door Ben Eggermont

Peter Vroon e.a.

Op zondagmiddag 11 januari 2015 werd rond 15:00 uur het muurproject van Nicolette Klerk onthuld en gepresenteerd. Dit gebeurde in het kader van het langlopende kunstproject De Muur van Podium & Filmtheater Gigant.

Met dit initiatief levert Gigant een verrassende bijdrage aan de beeldende kunst in Apeldoorn. Iedere twee maanden  wordt een kunstenaar benaderd om de achtermuur van het Gigant Café te verrijken met een uniek, zij het tijdelijk kunstwerk. De kunstenaar geniet daarbij volledige vrijheid op welke manier hij of zij daaraan invulling wil geven.

De volgende kunstenaars gingen daarbij Nicolette Klerk voor, Guido Nieuwendijk beet in februari 2014 het spits af, hij gaf het stokje over aan Jasper van der Graaf, waarna het Deventer collectief ‘Bruisende Blikken’  een verrassende muurschildering realiseerde, in september vulde Eloi Koster de wand met een betoverend lijnenspel en in oktober maakte Bas Fontein een, zoals van hem te verwachten is, een wand waarbij tekst en vorm de basis vormde.

En nu in januari 2015 is het de beurt aan Nicolette Klerk om de muur voor de duur van twee maanden van een nieuw aanzicht te voorzien. Voorafgaand aan de onthulling speelde de Apeldoornse cellist Jan Roelofsen gedeelten uit de cello suites van Bach, waarbij Nicolette aangaf dat de cello een van haar favoriete instrumenten is. Na een korte introductie door Sandra Peters, de coördinator van het Muur project, werd de daadwerkelijke onthulling gedaan door Nicolette’s zoontje en Guido de Vries (directeur Gigant) door het lint door te knippen waarna een toast werd uitgebracht op Nicolette en het pas begonnen nieuwe jaar.

Ik mocht kort spreken met Nicolette over het werk wat zij heeft gemaakt. Als basis voor dit werk heeft ze gebruik gemaakt van foto’s die ze in Portugal heeft genomen van in dit geval een waterzuiveringsinstallatie. Nicolette heeft in mijn ogen een behoorlijk eigenzinnige manier van fotograferen, waarbij haar ongebruikelijke onderwerpkeuze opvalt, die altijd de vraag oproept: ‘Waarom fotografeer je dit nu?’. Vervreemdend en desolaat zijn voor mij vaak de termen waarmee ik haar foto’s zou typeren. Uit deze foto’s heeft zij beeldelementen gekozen en opnieuw vormgegeven om daarmee de muurschildering te maken. Op basis van een grove schets is ze aan het werk gegaan om op een speelse wijze de muurschildering aan te brengen. Ik vind het resultaat spannend en uitdagend om te bekijken.

Na een maand zal Nicolette nog een transformatie uitvoeren waarbij naar ik veronderstel feitelijk een nieuwe muurschildering zal ontstaan, deze zal dan vanaf 9 februari In Gigant te zien zijn, een reden om nog een keer terug te komen om onder het genot van een kop koffie of ander drankje de muur opnieuw te bekijken.

 

Te zien tot 13 maart gedurende openingstijden achterin Café Gigant voor je de trap af gaat naar de filmzalen. Wil je meer weten over de muur kijk dan op de Facebook pagina van De muur onder http://www.facebook.com/demuurapeldoorn .

Onze nieuwsbrief

Elke maandag ons nieuws in de mail?

Meer lezen over cultuur

REACTIES

Donderdag 23 september 2021

Door Dione Lam

Eigen foto

Na de paralympische spelen ben ik benieuwd geworden naar hoe de gehandicapte sporten in elkaar zitten. In deze serie ga ik 10 weken verschillende sporten bezoeken in Apeldoorn. Niet zomaar een sport, maar voor mensen die mindervalide zijn. Het verbaasde mij enorm dat er zo veel aanbod was in sport voor mensen met een beperking. Hoe voelt het voor de mensen om te kunnen sporten, en hoe denken zij erover? Daar ga ik naar op onderzoek. Vandaag neem ik een kijkje bij Karina.

Wie is ze?

Karina is 43 jaar oud en woont in Apeldoorn. Ze sport elke week 2 keer met haar buddy. Ze heeft deze buddy nodig, aangezien ze visueel blind is. Karina is blind geworden doordat ze, op 21-jarige leeftijd, van de trap op haar hoofd is gevallen.

Vreselijk gevoel

“Voordat ik blind werd, heb ik op verschillende sporten gezeten. Korfbal, tennis en ik deed ook aan wielrennen”, legt Karina uit. “Toen mijn ongeluk gebeurde, viel ik direct in een zwart gat. Ik voelde me vreselijk, wetende dat ik dit niet meer kon doen.” Wel komt ze regelmatig nog met haar oude teamgenoten aan de praat, maar echt op de club weer sporten wordt het niet.

 

“Sporten is voor mij heerlijk. Als ik zo naast mijn maatje loop, voelt het echt even als vanouds.”

 

Begeleiding

Bij Running Blind werken ze met buddy’s. Karina vormt een duo met een goede vriendin van haar. “Het werkt als volgt: Karina loopt aan mijn rechterkant, we houden allebei een rood touw vast en dan is het een kwestie van gaan lopen”, vertelt haar buddy, Noa. “Ik merkte dat zij het lastig begon te vinden om niet te kunnen sporten, het was echt haar ding. Vervolgens heb ik research gedaan en kwam ik op deze oplossing.”

Schaamte

Wedstrijden zitten er nog niet in voor het duo. “Dat durf ik nog niet”, zegt Karina. “Ik vind het al lastig om in de stad te gaan lopen, dan schaam ik me toch wel een beetje. Laat staan in een wedstrijd met alle mensen om me heen.” Na dit gehoord te hebben vroeg ik me toch een beetje af waar die schaamte vandaan kwam. “Ja, ik krijg dan toch het gevoel dat mensen je uit gaan lachen, dat ik voor gek sta”, bekent Karina.

Elke maandag ons nieuws in de mail?