Muziekcafé Gigant: Rob Klerkx & the Secret

Woensdag 14 januari 2015

Door Pedro Waldenaar

Diana en Rob Ulrich

Het is zondagmiddag 12 januari 2015. Een week vol onvermogen en handelingsverlegenheid achter de rug; ondanks en dankzij de media. Toch op weg naar Gigant; naar het muziekcafé van Gigant; het is 16.15 uur en zoals elke zondag: een muziekoptreden: en voor deze middag: Rob Klerkx & The Secret.

Het café is stampvol; zojuist is er weer nieuwe muurschildering in het café aan de openbaarheid prijsgegeven. Daarnaast zijn er ook veel fans op Rob Klerkx afgekomen; en nà het eerste nummer is dit te begrijpen: Rob zingt met een mooie, zuidelijke, wat nasale stem die goed in het gehoor blijft hangen. Een gedreven artiest die zingt om het publiek te plezieren. Een drietal bandleden die volledig in dienst staan van de stem van Rob; goed op elkaar ingespeeld en met een passie die het aanwezige publiek doet genieten. Het is een prima samenspel.

Rob heeft onlangs zijn 5de CD uitgebracht: Magnolia. Neem nu het prachtige eerste nummer van deze CD: Virginia: een parel van een nummer: teder gebracht, subtiel ondersteund door gitaar en bekrachtigd door een drum. De stem van Rob is fragiel; ingetogen, de tekst goed verstaanbaar: om kippenvel van te krijgen.

En dan het 2de nummer van deze CD: Love Light: alsof de troepen optrekken naar het front; de vrede lijkt voorbij; we gaan er tegenaan. En dat zien we ook terug in het optreden van Rob: we gaan er tegenaan; we maken er een feestje van…..niemand en niets hindert mij; we zingen en spelen tot we erbij neer vallen: dit is onze enige manier om door te gaan.

Wait for me is een smachtend nummer: Wait for me: you are my best friend; wacht op me; wacht op mij…..Hier is Rob en de band op zijn best….wait for me; de woorden kunnen niet genoeg herhaald worden;

En dan nog zo’n nummer: Come Home: ook daar weer dat verlangen; dat bijna smekende: kom toch naar huis; alsjeblieft……groots gebracht; verpletterend; je zou zo de bus of het vliegtuig pakken om naar huis te gaan.

Rob droomt in Americana en is in staat dat in zijn woorden en muziek tot leven te brengen en neemt in zijn nummers én in zijn optreden de tijd om ons deelgenoot te maken van zijn zielenroerselen. Het zijn langgerekte nummers; elke nummer is een compositie op zich; is een feestje op zich om naar te luisteren.

Met Rob Klerkx & The Secret wordt een week afgesloten van onvermogen; van handelingsverlegenheid en gaan we een week in van herstellen; van recupereren: van herpakken en muziek…..muziek heeft ook hier een helende werking: Come Home!

Setlist: virginia, wait for me; carry my love; i’ll come over; finale disere; black wave; pale blue hand; my evening; she said; california rain; magnolia; dna love; shadows; burning heart; america in me; come home.

Onze nieuwsbrief

Elke maandag ons nieuws in de mail?

Meer lezen over cultuur

REACTIES

Zondag 7 oktober 2012

Door bazbo

Rob Feber

‘Kent iemand ons?’ vraagt de zanger. ‘Kent iemand mij?’
Het is stil in Gigant Café. Niet gek, het is zondagmiddag 7 oktober, buiten schijnt de zon en slechts weinig mensen zijn naar dit gratis optreden gekomen.
Iemand verbreekt de stilte en zegt: ‘Van Moke, toch?’

We zijn al een liedje of wat in het concert. ‘Gaaf,’ denk ik. ‘Nummers in de beste Jeff Buckley-traditie.’ Gedragen songs, intense teksten, meeslepende melodieën en een atmosferische begeleiding. Vooral de gitarist vind ik intrigerend. Hij leukt de stukken op met aanzwellende gitaartonen, soundscapes, snerpende lijnen en vervormde chaos. Prachtig. Ik blijf naar hem kijken.

Rob Klerkx is de drummer van Moke en heeft met The Secrets een interessant collectief opgezet. Hij speelt akoestische gitaar en zingt. Zijn stem is warm en toch scherp. De muziek doet Amerikaans aan; ik hoor vooral de Californische invloeden van de rock. Hij vertelt dat hij meestal met een voltallige band speelt. Vanmiddag heeft hij een gitarist en een bassist meegenomen. Ademloos beluister ik het eerste gedeelte van het optreden.

Maar na een minuut of twintig slaat de verveling toe. Alle nummers kennen een soortgelijke opbouw: we beginnen verstild en lieflijk, vervolgens klinkt het lied en dan komt een instrumentaal intermezzo met een gitaareruptie en het eindigt weer rustig. Als je niet oplet, lijkt het wel of het bandje slechts één nummer steeds weer opnieuw speelt. Het is goed, beregoed zelfs, maar op een gegeven moment begint alles op elkaar te lijken. Misschien komt het omdat de voltallige band er niet bij is, misschien komt het vanwege de ‘akoestische’ setting, misschien komt het omdat het zondagmiddag is.

Aan het eind van het concert vind ik de kernwoorden. Het is geweldig goed, het zijn zeer begaafde muzikanten, maar het is volstrekt humorloos. Alle ingrediënten voor goede smaken zijn zeker aanwezig; over de houdbaarheid ervan kunnen we twisten.
Graag.


Apeldoorn, oktober 2012

Filmpjes van het optreden ziet u als u hier en hier klikt.
De foto’s zijn gemaakt door Rob Feber.


REACTIES

Elke maandag ons nieuws in de mail?