The Scene overtuigt na decennium sabbatical

Vrijdagavond was de fraai gerenoveerde popzaal van Gigant afgeladen met voornamelijk oudere jongeren en dat was niet voor niets. Een van Neerlands bekendste bands sinds het bestaan van de Nederpop, The Scene, maakte na een sabbatical van tien jaar zijn opwachting. 

De aftrap van de avond was echter voorbestemd aan support act “Vos”. Bij de bandnaam “Vos” zal niet bij iedereen direct een belletje gaan rinkelen, maar het kwartet muzikanten bewees in Gigant dat dit slechts een kwestie van tijd is. De band is ontstaan als soloproject van frontman en toetsenist René Geelhoed die eerder deel uitmaakte van o.a. “The Stones Sessions”. Geelhoed heeft, met zijn mede-muzikanten Hubert Eggen op gitaar, Laura Nijhuis op gitaar en Nienke Overmars op drums, een creatieve draai gemaakt naar de taal achter de duinen, ofwel zang in moerstaal. De teksten gaan onder andere over de liefde voor Zeeland, buiten slapen en feestjes op de maan. De band is muzikaal lastig onder een noemer te brengen, Indie-Nederpop dekt de lading wellicht nog wel het beste. Feit is wel dat het kwartet zeer bekwame muzikanten zijn met uitstekende soli in het repertoire en een uiterst prettige uitstraling. Het enthousiasme was aanstekelijk en dat werd gevoeld door de vele bezoekers. Full House bij een support act is meer uitzondering dan regel, maar de band wist de vele aanschouwers en aanhoorders daarnaast ook nog eens te overtuigen. “Vos” ligt prettig in het gehoor en is ook aangenaam om naar te kijken. Een collectief dat in de toekomst menig festivalganger zal beroeren en waar we nog veel meer van gaan horen.

Vervolgens was het tijd voor hoofdact “The Scene”. Deze befaamde nederpopband behoeft nauwelijks nog enige introductie, zelfs niet na hun decennium sabbatical. Wie “The Scene” zegt, noemt in een adem impliciet ook, wijlen, frontman Thé Lau. Oprichter en de man achter de vele poëtische teksten liet in 2015 het leven na een slopende ziekte, de bandleden en vele muziekadepten in groot verdriet achterlatend. Het was toentertijd ook de opmaat voor het besluit de stekker uit de band te halen. Bandlid van het eerste uur, drummer Jeroen Booy, besloot echter eind vorig jaar om de stoute schoenen aan te trekken en voor een doorstart te gaan. Nederlandstalige muziek is momenteel booming, maar dat betreft andersoortige muziek dan de Nederpop van weleer. Met het stoppen van The Scene tien jaar geleden en het dito besluit van De Dijk in 2022 zijn er maar weinig bands met poëtische, inhoudelijke teksten overgebleven. Dit was mede de reden dat Booy besloot weer acte de présence te geven in het Neerlands muzieklandschap en die comeback is met verve geslaagd.

Grootste uitdaging was uiteraard de rol van de leadzang. Met de wetenschap dat niemand de unieke rauwe en hese sound van The Lau kan evenaren werd er gezocht naar een waardig opvolger. Die werd gevonden in oud-frontman van “De Kast” Syb van der Ploeg. Een grote gok. Dat Syb goed kan zingen lijdt geen twijfel, dat heeft hij vele jaren bewezen, maar een leadzanger van een andere bekende band de lyrische, poëtische teksten van Thé Lau laten voordragen behelst desondanks een afbreukrisico voor zowel Syb als The Scene. Eerlijkheidshalve gebiedt het mij te zeggen dat ik hierdoor dan ook met enige scepsis het optreden inging. Het bleek spoedig een totaal misplaatste scepsis. Het eerste nummer was het nog even zoeken, maar daarna verdween mijn twijfel als sneeuw voor de zon en was de interactie tussen Syb en de band een zeer prettige. Dit kwam ook omdat Syb geen maniertjes zocht om Thé Lau geforceerd te imiteren, maar hij zichzelf, authentiek, bleef. Soms miste je daardoor net even dat hese van Thé Lau, maar dat was desondanks niet storend. Diverse fraaie, lange uithalen van de zanger waren raak en de chemie tussen hem en de band was voelbaar. 

De band, bestaande uit drummer Jeroen Booy en bassiste Emily Blom vanaf het eerste uur, de swingende toetsenist Jan-Peter Bast en de begenadigde gitaristen Ruben Hoeke en Alan McLachlan, lieten horen een collectief te zijn met vele jaren ervaring. De band is zeer op elkaar ingespeeld en ze hebben allen de gave over uitzonderlijke muzikale skills te  beschikken. Men had onderling ook plezier en je zag sterk terug hoe ze elkaar de diverse soli gunden. 

Het repertoire was veelzijdig. Alle beroemde hits passeerden de revue, denk aan “Blauw”, “Iedereen is van de wereld” en “Rigoureus”, maar ook fraai onbekender werk werd aangedaan. Vooral bij het rustiger werk werd schrijver dezes enkele keren tot aan de vezels geraakt, met “Open”, “Feest” en “Brand” als persoonlijke hoogtepunten. Het publiek, veel mensen waren fans van het eerste uur en wisten de teksten woord voor woord mee te zingen, voelde de prima vibe tussen zang en band evenzo en dat zorgde voor een aangename connectie tussen band en toehoorders.

Concluderend kan je stellen dat de comeback van The Scene een geslaagd experiment is en dat Syb een meer dan waardig opvolger is van muzikaal mastodont Thé Lau. Laten we hopen dat The Scene spoedig weer in de toppen van het muzikale landschap zal staan, want een band met het hoge muzikale en poëtische niveau als zij blijft een uiterst aangename en onmisbare uitzondering in de lage landen.

The Scene, vrijdag 18 september, Gigant