Een bomvol Gigant, gevuld met voornamelijk oudere jongeren, was vrijdagavond getuige van een optreden van In the Flesh, The Dutch Pink Floyd. 

Hedentendage zijn coverbands booming. Toch is er verschil tussen coveren en een tributeband. De laatste categorie wil vaak niet het origineel nadoen, maar de nummers authentiek overbrengen, maar wel zichzelf blijven. In the Flesh hoort bij die laatste categorie. Geen spectaculaire visuals of special effects zoals bij Pink Floyd immer gebruikelijk is, maar zonder opsmuk de muziek laten spreken.

In the Flesh is eind vorig jaar opgericht en nog maar net met hun eerste tour bezig

In the Flesh bestaat uit muzikanten met een schat aan ervaring. 

Het collectief bestaat uit:

Bauke Bakker – drums & zang
Arn Kortooms – bas & zang
Kees Lewiszong – gitaar & zang
Matthijs van Beek – gitaar & zang
Len van de Laak – toetsen
Robert van Asseldonk – saxofoon

Het zijn stuk voor stuk begenadige artiesten, bekend van onder andere Her Majesty, Navarone, Adrian Vandenberg, Anneke van Giersbergen, The Fortunate Sons en BZB, maar zij vinden elkaar in hun gedeelde liefde voor Pink Floyd.

In the Flesh is eind vorig jaar opgericht en nog maar net met hun eerste tour bezig. Het was voor de mannen op het podium in het begin een uitdaging om het publiek in Gigant enthousiast te krijgen. Vooropgesteld, dat lag niet zozeer aan de band, maar het publiek dat rumoerig was. Het was echt te vol in de zaal en daardoor kon men aan de zijkanten het podium niet goed zien. Dat had voor een deel van het publiek effect op de beleving van de avond.

Dat de mannen op de planken ervaren rotten in het muzikale vak zijn werd bij ieder nummer bewezen, met prachtige soli tot gevolg. Soms waren de lange nummers, waar Pink Floyd zo bekend om staat, zo intens dat de muzikanten in zichzelf gekeerd raakten, iets wat de interactie met de het kat-uit-de-boom-kijkenpubliek er in het begin niet makkelijker op maakte. 

De setlist was goed opgezet. Alle bekende nummers kwamen voorbij. Lang uitgesponnen, psychedelische composities en iconische klassiekers van albums als Wish You Were Here, The Dark Side of the Moon en The Wall waren een feest der herkenning, zonder geforceerd Roger Waters of David Gilmour te willen nadoen. 

Prachtige langzame stukken en snelle nummers werden kundig afgewisseld en de vele tempowisselingen binnen de complexe Pink Floyd nummers gingen de mannen van In the Flesh ook goed af

Persoonlijk vind ik dat het nummer “The tide is turning” de setlist wel mag aanvullen. Gelukkig was er wel een prachtige uitvoering van “Comfortably Numb” inclusief de iconische gitaarsolo. Een onmisbaar nummer bij ieder optreden. 

Prachtige langzame stukken en snelle nummers werden kundig afgewisseld en de vele tempowisselingen binnen de complexe Pink Floyd nummers gingen de mannen van In the Flesh ook goed af. Tip is wel om de boxen minder hard af te stellen. Het geluid was soms zo hard dat het de muziek overstemde. Zo kwam de saxofoon, prima beroerd door Robert van Asseldonk, soms niet optimaal door. Een paar decibellen minder zal de intensiteit er zeker niet minder opmaken en dan komt het surplus aan muzikale skills van alle muzikanten nog veel beter tot zijn recht.

Concluderend kun je stellen dat In the Flesh een verrijking is binnen het huidig muzieklandschap. Ze overtreffen muzikaal ruimschoots veel andere bands binnen het tributespectrum. Nu nog wat meer de interactie met het publiek opzoeken voor de optimale beleving. De muziek van Roger Waters en David Gilmour zal in ieder geval niet vergeten worden door de uitstekende muzikale kwaliteiten van In the Flesh the Dutch Pink Floyd.

Gigant, 2 oktober