Kiara vond in het longboarden een veilige plek

Kiara (25) woont sinds 2025 begeleid in Twello. Ze groeide op in Nieuwegein en verhuisde in 2011 met haar ouders naar Apeldoorn. Jarenlang hield ze zichzelf voor dat het wel ging. Dat ze het redde. Maar ondertussen raakte ze steeds verder het contact met zichzelf kwijt. Pas nu, in het longboarden, vond ze wat ze al zo lang nodig had: veiligheid, rust en een groep waar ze zichzelf kan en mag zijn.

Altijd in beweging, maar nergens echt thuis

Kiara had al vroeg interesse in skaten. “Volgens mijn ouders stond ik vanaf mijn derde al op een skateboard,” vertelt ze met een lach op haar gezicht. Skaten deed ze vooral alleen. In Apeldoorn vond ze moeilijk aansluiting en dat gevoel keerde steeds terug. Rond haar twaalfde stopte ze dan ook met skaten. Daarna probeerde ze trampolinespringen en freerunnen. Mooie sporten waarin ze uitdaging vond, maar toch bleef ze zoeken naar een plek die écht bij haar paste.

Toen er bij Omnisport in Apeldoorn een nieuw skateplein kwam, pakte ze het skaten weer kort op. Doordat de groep uit elkaar viel, verdween ook haar motivatie om te blijven skaten. Tijdens de coronaperiode zag ze een video van pro-skater Andy Anderson. “Hij is anders en zijn creativiteit sprak me erg aan.” Dat gaf opnieuw een vonk en inspireerde haar het skaten weer op te pakken.

Lang volhouden, langzaam vastlopen

Dat zoeken naar een plek waar ze zich op haar plek voelt, speelt al veel langer. Kiara is iemand die goed kan aanpassen. Misschien wel té goed. Ze maskeerde haar onzekerheden, haar angsten en haar vermoeidheid. Ook tegenover zichzelf. Ze vroeg nauwelijks hulp, niet omdat ze het niet nodig had, maar omdat ze dacht dat ze het wel moest kunnen.

Ondertussen raakte alles steeds lastiger. Structuur verdween. Ze sliep slecht, at ongezond en trok zich terug in haar hoofd. Naar buiten toe lachte ze, maar vanbinnen voelde ze dat ze langzaam instortte.

Ze ontdekte al jong haar genderidentiteit, maar daar was thuis weinig ruimte voor. “Ik moest me altijd aanpassen en me schamen voor wie ik ben.” Ook op school werd ze niet geaccepteerd. Daardoor voelde ze zich vaak klein en alleen. Pas later werd duidelijk hoe groot die impact was.

In 2025 kreeg ze de diagnose genderdysforie. Deze zomer startte ze met hormonen en in januari 2026 liet ze haar naam en geslacht officieel wijzigen. Dit stukje erkenning was voor Kiara een belangrijke stap.

“Dit klopt. Dit voelt veilig.”

Via via kwam Kiara in contact met Tim van Urban Apeldoorn. Ze sloot aan bij de longboardlessen op maandag via Stimenz. Vanaf het eerste moment voelde het anders. “Dit klopt. Ik was direct verliefd op de sport.”

De sfeer binnen de longboardcommunity bleek totaal anders dan wat ze kende. Minder oordeel. Minder harde regels. In het longboarden draait het om creativiteit en eigen tempo. Er is ruimte om te leren, te vallen en opnieuw te proberen. Iedereen accepteert elkaar echt zoals ze zijn. Juist dat maakt het veilig. Een veiligheid die ze nergens anders zo heeft ervaren.

Van hobby naar houvast

Kiara traint nu elke maandag en skatet op zondag vrij. Longboarden helpt haar doelen te stellen en stap voor stap sterker te worden, mentaal én fysiek.

Begin april deed ze mee aan haar eerste wedstrijd: het WK longboarden in Eindhoven (So You Can Longboard Dance), in de categorie vrouwen intermediate. Haar eigen board was kapot, dus ze leende er eentje. Spannend, maar ze ging ervoor. Bij de hippie jump haalde ze 1,20 meter. “Toen dacht ik: hé, hier heb ik echt aanleg voor.” De wedstrijd was pittig. Ze raakte in paniek, maar ging door naar de halve finale. Uiteindelijk eindigde ze als laatste. Toch overheerst iets anders. “Het was een heel mooie ervaring.” Binnenkort staat er een wedstrijd in Groningen op de planning. “Zonder mijn groep zou ik daar niet eens naartoe gaan.”

Een veilige plek om te groeien

Kiara heeft veel angsten. Tim begeleidt haar rustig, zonder te duwen. Door met haar mee te bewegen, durft ze steeds meer. Longboarden is haar uitlaatklep. “Dit is het enige waar ik mijn bed voor uitkom. Hier voel ik me thuis.”

Waar ze vroeger gevoelens wegstopte, vallen dingen nu meer op hun plek. Ze voelt zich minder opgesplitst. Rustiger in haar hoofd. Longboarden werkt anders dan traditionele sport. Niemand bepaalt jouw groei. Jij doet dat zelf. Samen trainen is elkaar uitdagen, zonder rivaliteit. Het is mentaal minstens zo zwaar als fysiek.

“En als iets lukt,” zegt Kiara, “dan voelt dat zó groot. Dat gevoel van: ik heb het toch gedaan.”

Dromen voor later

Kiara droomt ervan ooit haar eigen longboard-shape te maken. Ze gaat lesgeven in het longboarden en wil wedstrijden blijven rijden. Pro worden en sponsoring krijgen is een droom. “Ik weet dat dat misschien niet haalbaar is, maar dromen mag.”

Voor Apeldoorn hoopt ze op meer plekken zoals Urban bij Zwitsal. Plekken waar jongeren zich veilig voelen, kunnen oefenen en zichzelf mogen zijn. “Als die ruimte er is,” zegt ze, “vinden mensen vanzelf wat bij hen past”.