Levend verlies: rouwen om wat er nooit zal zijn
Door Marsha Regensburg

Mijn dochter is 21 jaar. Een volwassen vrouw, zou je zeggen. Maar haar
ontwikkeling ligt op het niveau van een kind van ongeveer tweeënhalf jaar.
En weet je? Dat is voor ons inmiddels heel gewoon.
Ons dagelijks leven is daarop ingericht. We denken er niet voortdurend
over na. We kijken voor de zoveelste keer een Sinterklaasfilm, gaan naar
een concert van Dirk Scheele en genieten van de kleine dingen die voor
haar ontzettend groot zijn.
Het is ons leven. En het is een mooi leven.
Totdat ik ineens wordt geconfronteerd met hoe het ook had kunnen zijn.
Laatst had ik op mijn werk een kennismakingsgesprek met een jonge
stagiair. Een enthousiaste student die graag social worker wil worden. We
spraken over haar toekomst, ambities en alles wat ze nog wil bereiken.
Ze is ongeveer even oud als mijn dochter. En dan gebeurt er iets.
Terwijl ik luister naar haar plannen, realiseer ik me ineens dat ik dit soort
gesprekken nooit met mijn eigen dochter zal voeren.
Hetzelfde gebeurt wanneer ik op sociale media foto’s voorbij zie komen
van jonge vrouwen die hun rijbewijs halen, op vakantie gaan, afstuderen of
vol trots hun eerste eigen kamer/woning laten zien.
En dan denk ik heel even: o ja, zo had het ook kunnen zijn.
Niet vanuit jaloezie. Integendeel. Ik vind het prachtig om te zien. Ik gun
iedere ouder die momenten van harte.
Maar ergens voel ik een klein steekje.
Een gemis van iets wat ik nooit met haar zal hebben of zal krijgen.
Dat heet levend verlies.
Rouwen om iemand die er gewoon is. Om verwachtingen, dromen en
toekomstbeelden waarvan je ooit afscheid hebt moeten nemen.
En dat afscheid neem je niet één keer.
Het komt steeds opnieuw voorbij. Bij iedere levensfase, iedere mijlpaal die
leeftijdgenoten bereiken. Soms onverwacht, midden in een doodgewone
werkdag.
Maakt mij dat ongelukkig?
Absoluut niet.
Ik voel me ontzettend gezegend met mijn dochter. Waar andere moeders
hun dochters steeds meer moeten loslaten, mag ik de mijne nog iedere
dag vasthouden.
Ik mag blijven genieten van haar enthousiasme, haar onbevangenheid en
de ontwikkelingen die zij op haar eigen manier doormaakt.
Want ook zij behaalt successen. Alleen zien die er anders uit. En die
vieren we minstens zo uitbundig.
Ik vertel dit niet omdat ik medelijden zoek. Dat is het laatste wat ik wil. Ik
ben trots op mijn dochter. Onvoorwaardelijk.
Maar liefde en verdriet kunnen naast elkaar bestaan. Je kunt intens
gelukkig zijn met het leven dat je hebt en tegelijkertijd soms verdriet voelen
om het leven dat er niet is gekomen.
Misschien heeft het mij juist bewuster gemaakt van hoe bijzonder
ontwikkeling eigenlijk is.
Dus aan alle ouders die hun kinderen zien opgroeien, zelfstandiger zien
worden en hun eigen weg zien vinden: geniet ervan.
Van dat rijbewijs, die eerste studie, die eerste baan. Zelfs van dat moment
waarop ze hun koffers pakken en het huis verlaten.
Want wat voor de één vanzelfsprekend lijkt, is voor een ander een
toekomst die nooit werkelijkheid wordt.
Vier die momenten. Niet omdat het moet, maar omdat het mag.
En ik? Ik zet nog maar eens een Sinterklaasfilm op.
Samen met mijn dochter.
En geloof me, ook dat is geluk.