Gruppo Sportivo: twee uur spelen, vijftig jaar later

Het was niet per se een band waarvoor ik zelf direct een kaartje zou kopen. Maar toen Gruppo Sportivo gisteravond in Gigant speelde en ik me had aangemeld om de fotografie te verzorgen, wist ik eigenlijk al: dit wordt er zo’n avond die meer geeft dan je vooraf denkt.

Bij binnenkomst werd je meteen meegenomen. Tafels vol merchandise van buttons tot elpees en een zaal die zich langzaam vulde met een publiek dat duidelijk met de band is meegegroeid. Grijze haren, kalende koppies, maar vooral herkenning. Want ook zonder dat je jezelf fan noemt, blijken die nummers ergens te zijn blijven hangen.

Op het podium staat nog altijd Hans Vandenburg. 79 jaar, gitaar in de hand, en zonder moeite twee uur lang aanwezig. Met zelfspot over wat niet meer vanzelf gaat, maar nooit zwaar. Licht, scherp en precies goed gedoseerd.

De band om hem heen is niet meer dezelfde als vroeger, maar voelt wel zo. Oerlid drummer Max Mollinger staat er nog steeds, samen met bassist Tim Barning. De Bombitas zorgen voor die herkenbare speelsheid en meerstemmigheid, en op toetsen staat inmiddels een nieuwe generatie. Een wisseling, maar wel één die past. Het blijft een geheel.

De avond was opgebouwd uit twee sets met een korte pauze. In de tweede set kwam het los. Bekendere nummers, meer beweging, er werd gedanst en meegezongen. Op het podium werd het speelser, losser. Er was zelfs ruimte voor een kledingwissel. Kleine momenten, maar precies die dingen die zo’n avond maken.

Een detail dat bleef hangen: de mondharmonica hing al klaar aan de microfoonstandaard, maar de solo… die kwam niet. Gewoon vergeten. Het leverde een glimlach op, zowel op het podium als in de zaal. Niemand die daar moeilijk over deed.

Wat ook opviel was hoe vaak telefoons omhoog gingen. Fans die beeld na beeld vastlegden. Niet alleen om te bewaren, maar ook om te delen. Iets wat vroeger simpelweg niet kon. Toen je net fan was van deze band, nam je de avond mee naar huis in je hoofd. Nu loop je naar buiten met een mobiel vol herinneringen van misschien wel een van de laatste keren dat je ze zo ziet.

Na een lange buiging en aanhoudend applaus volgden nog twee korte toegiften. Nog even alles geven, nog even samen.

Dat de band dit jaar vijftig jaar bestaat en nog steeds op het podium staat, zegt genoeg. Geen groot afscheid met bombarie, maar gewoon blijven spelen. En ondertussen ook nog nieuwe muziek uitbrengen, die inmiddels door fans wordt gestreamd alsof er nooit een pauze is geweest.

Voor mij werd het een avond waarin ik niet alleen beelden vastlegde, maar ook even stil stond bij wat daar gebeurde. Geen groot spektakel, maar wel iemand van 79 die daar gewoon staat. Twee uur lang. Met een band die meebeweegt, en een zaal die het volledig omarmt. Dat is soms alles wat nodig is.