Ramptoeristen

Vrijdag 16 januari 2015

Door Karin van der Wekke

Foter / Dietmut

Met meer dan 500 vrienden op Facebook, verzamelt tijdens verschillende fasen in mijn leven kan ik met recht zeggen dat mijn timeline een vrij accurate afspiegeling van de samenleving laat zien. Met een beetje fantasie kan ik gemakkelijk een aantal hoofdgroepen te onderscheiden. Ik ken blijkbaar een hoop makke schapen die meeliften op elke hype die ze tegen komen. Ik noem een icebucket challenge, huishoudbeurs of project X, op straat noem je dit meelopers. Ook ken ik een heleboel mensen die eigenlijk niets te melden hebben maar toch stug elke dag een paar keer van zich moeten laten horen, de zogenaamde grijze massa. En dan heb je nog van die sociaal geëngageerde personen die ieder onrecht aangrijpen om eens flink van zich te laten horen. En met die laatste groep heb ik de laatste tijd nogal een probleem.

Natuurlijk, juist door kanalen zoals sociale media zijn we op de hoogte van alle vreselijke dingen die er gebeuren in de wereld. Dus niet alleen van het kleinburgerlijk leed wat in onze eigen achtertuin plaats vindt. Dat betekent niet dat onze traditionele media al dit nieuws op een gelijkwaardige manier in beeld brengen. Het neerhalen van een boeing vol Nederlanders wordt net iets groter uitgemeten dan de genocide op een Afrikaans volk waarvan we de naam (of dit nu terecht is of niet) niet eens kunnen uitspreken. En dat strijkt nou net in tegen de normen en waarden van deze zelfbenoemde moderne heiligen. Van die mensen die na elke breed gedragen stille tocht gaan lopen roepen dat er ergens midden op de Zuidpool een zeldzame bacterie aan het uitsterven is en dat dit ook onze aandacht verdient.

Flikker lekker op met je neppe compassie. Allereerst als je het allemaal echt zo belangrijk vond dan zat je vast niet continu te ventileren op Facebook maar dan zou je je energie waarschijnlijk ergens anders in steken. De mensen waar jij je zogenaamd hard voor maakt helpen bijvoorbeeld. Ten tweede  heb je waarschijnlijk een bericht geretweet dat twee jaar geleden verzonnen is door een willekeurige trol omdat het internet nou eenmaal vol hoaxen staat.

Dit betekent overigens niet dat ik wil ontkennen dat er in de rest van de wereld vreselijke dingen gebeuren waar wij helemaal geen weet van hebben. Integendeel. En ook niet dat deze dingen niet aan de kaak moeten worden gesteld. Je mag ze in mijn ogen alleen niet afzetten tegen gebeurtenissen die net zo gruwelijk zijn met wellicht nog meer impact omdat het nou eenmaal raakt aan onze eigen belevingswereld.

Iedere regio kent nou eenmaal zijn eigen verdriet. Denk je bijvoorbeeld dat ook maar iemand buiten Nederland  bekend is met het rampjaar 1672? (Helaas ook veel Nederlanders niet, maar dat terzijde). Omdat er gewoonweg te veel geschiedenis is om te beschrijven. Het enige dat we kunnen doen is proberen onze eigen omgeving veilig te houden, en daar waar dit naar menselijke mogelijkheden kan te helpen om het leven dragelijk te houden.

En wat mijn hypocriete Facebookvrienden betreft, voortaan stel ik hen de vraag: ‘Wat ga jij hieraan veranderen?’.

Onze nieuwsbrief

Elke maandag ons nieuws in de mail?

Meer lezen over cultuur

REACTIES

Zaterdag 18 juli 2015

Door StrangeArt

StrangeArt

Ik moest mijn huis verkopen, na 33 jaar, dat is het ergste wat er is. Dat is iets wat je niet ziet aankomen

Ik ben 61 en werk hier voor behoud van mijn uitkering. Over de vijftig jaar heb je geen kans meer op een baan. Het is jammer maar ik heb mij er bij neergelegd. Het valt niet mee dat je zo gestraft wordt. Kijk, werken voor een uitkering daar is niks mis mee, maar dat je helemaal geen hulp krijgt, je moet alles zelf doen, terwijl je weet dat er gewoonweg zonder hulp geen kansen zijn. Ik heb in Nijkerk met windmolens gewerkt, alles lekker strak gezet, het was helemaal klaar. Toen sloot het bedrijf, het was niet rendabel, bedrijf naar de klote. U kunt wel gaan zeiden ze, ik kon wel een baan krijgen in Zweden, maar dat mooi niet. Ik heb mijn kleinkinderen hier zitten, mijn vrouw woont hier. Nou dan kun je wel gaan, het is wat, vijfenvijftig jaar, daar zit je dan. Ik heb er ik weet niet hoelang gewerkt, dat gaat aan je vreten dat ze je zo behandelen. Ik heb hier wel leuk werk hoor, fijne collega’s, leuk team. Weet je, de ellende uit je hoofd gaat niet weg, dat is nou eenmaal zo. Mijn toekomst?, in je achterhoofd, al is het voor de financiën, hoop je toch op een baan, al is het voor vierentwintig uur. Dan ben je net uit de bijstand maar dat werk zit er gewoon niet in. Ik werk hier nu vier dagen in de week, eigenlijk voor nop, het moet geen jaren duren. Iets beters zo mooi zijn, dan kun je nog wat doen. Kijk, ik moest mijn auto verkopen, het enige wat ik nu heb is een pakje shag en een fiets. Ik moest mijn huis verkopen, na 33 jaar, dat is het ergste wat er is. Dat is iets wat je niet ziet aankomen, de bank legt er beslag op en binnen drie maanden is het verkocht. Dan sta je met de bek vol tanden. We hebben van de woningbouw vereniging gelukkig wel een mooi huis terug gekregen, een huurhuis. Er is trouwens nauwelijks verschil tussen wat ik in mijn koophuis en dit huurhuis betaal, er zit zo’n vijftig euro tussen. Dat is toch zonde?, je spaargeld kwijt, je pensioengeld kwijt. Het lot heeft beslist, daar kun je weinig aan doen. Weet je, de ellende uit je hoofd gaat niet weg.

REACTIES

Elke maandag ons nieuws in de mail?