De microfoon van Don Bosco

Vorige week werd ik uitgenodigd voor een podcast bij Don Bosco.
Ik voelde me vereerd. Ook omdat ik inmiddels officieel in de categorie val: niet meer zo jong.

Toen ik vroeg waar het over zou gaan, kreeg ik een verrassend antwoord:
“Over u.” Kijk… dan ga je ineens rechtop zitten. Blijkbaar ben ik een van de pilaren binnen de Apeldoornse Caribische gemeenschap. Dat is zo’n moment waarop je denkt: wanneer is dat gebeurd? En waarom heb ik daar geen bericht over gekregen? “U brengt mensen bij elkaar,” zei een jongerenwerker. Dat raakte me. Echt.

Je ziet het meteen

Ik liep naar binnen en zag het gelijk: energie. Vrolijke gezichten. Verschillende leeftijden. Verschillende verhalen. Sommigen nog jong, open. Anderen met ogen die al veel hebben gezien. Kwetsbaar en sterk tegelijk. En ik voelde me meteen thuis.

We spraken over Apeldoorn, over kansen, over buitengesloten worden en over Keti Koti. En geloof me: ze wisten precies waar ze het over hadden. Dat geeft hoop.

Dat podium…

En toen zag ik het. Dat podium. Daar stond ik ooit. Mijn eerste keer als rapper in Apeldoorn. Gewoon spontaan aangemeld, nadat ik jongens uit Rotterdam hun teksten zag… spitten.

Ja, ik zeg het weer. Spitten. Grappig hoe dat terugkomt. Want eigenlijk ben ik nooit gestopt.

Alleen spit ik nu geen bars meer op een beat… maar woorden via mijn digitale pen.

Misschien is dit mijn nieuwe podium.

Voor jou

Tijdens de podcast hadden we het over jongeren die zich nergens echt thuis voelen.

Niet op straat. Niet altijd thuis. Misschien herken jij dat. Misschien voel jij je soms alsof je er niet bij hoort. Alsof je “anders” bent. Alsof je moet bewijzen dat je er mag zijn.

Laat me dit zeggen: Je hoeft niets te bewijzen. Je hoort hier. Echt.

Daarom schrijf ik. Voor jou.

De spiegel

Mijn interviewer – een Nederlands -Turkse jonge vrouw – stelde scherpe vragen. Ze wist van mijn werk, van Anton de Kom, Keti Koti tot alles wat ik doe in en buiten Apeldoorn. “Respect,” zei ze. Maar ik stelde haar ook een vraag: wat is jouw droom?

En toen zag ik het. Zij was zelf al een voorbeeld. Sterk. Bewust. Inspirerend.

Pak die microfoon

Toen ik daar wegliep, wist ik het weer. Jongeren inspireren mij. Altijd.

Ze zijn een spiegel. Van wie ik was. Van wie ik nog steeds ben. Kleine Ben.
De rapper. Soms onzeker. Maar toch… stapte ik dat podium op.

Dus dit is voor jou: 

Pak die microfoon. Vertel jouw verhaal. Laat jezelf zien. Niemand anders kan dat zoals jij.

En geloof me: Je bent het waard!