Ben Brown is denker, columnist en kwartiermaker uit Apeldoorn. Hij schrijft over geschiedenis, rechtvaardigheid en de menselijke kant van maatschappelijke vraagstukken. Zijn columns vormen bouwstenen voor zijn visie op relationele bekwaamheid: het vermogen van mensen, organisaties en overheden om duurzame en rechtvaardige relaties op te bouwen.
‘Maar zwarte mensen kunnen toch óók racistisch zijn?’
Jazeker, schrijft Ben Brown in zijn nieuwe column. Maar misschien is dat niet de interessantste vraag. Hij legt uit waarom we spreken van antizwart racisme en waarom de doorwerking van het slavernijverleden groter is dan racisme alleen. En hij draait de vraag om: wat zegt racisme eigenlijk over de samenleving die we samen hebben geërfd?
“Als succes jouw eigen verdienste is, van wie is dan je mislukking?”
In zijn nieuwe column schrijft Ben Brown over de belofte die generaties lang gold: werk hard, houd je aan de regels, en je krijgt het beter. Wat gebeurt er als die belofte niet meer wordt waargemaakt, en waarom is het zo verleidelijk om dan naar een zondebok te zoeken? Een scherpe blik op privilege, gelijkwaardigheid en waarom emancipatie geen liefdadigheid is, maar collectief eigenbelang.
“Zij doet alles.” Een uitspraak die klinkt als een compliment, maar columnist Ben Brown aan het denken zette. Naar aanleiding van een aangrijpende rechtszaak in Amerika schrijft hij over mental load, mantelzorg en de vraag waarom het vaak vrouwen zijn die alles blijven dragen, ook hier in Apeldoorn. Een column die verder gaat dan een compliment: waarom laten wij haar eigenlijk alles doen?
Je kunt van iemand houden en toch besluiten weg te gaan. Je kunt iemand vergeven en hem toch niet meer vertrouwen. Je kunt dankbaar zijn voor je leven en tegelijkertijd verlangen naar verandering. Je kunt iemand begrijpen zonder het met hem eens te zijn. Twee dingen kunnen tegelijkertijd waar zijn. Klinkt logisch. Totdat het over
‘Hé Ben!’ Zo kwam hij altijd binnen. Met een glimlach die een ruimte lichter maakte. Altijd verzorgd. Een echte mooiboy. Charmant. Zo’n jongen waarvan je dacht: als hij zijn talenten de goede kant op weet te sturen, kan hij ver komen. Hij was zestien. Twintig jaar geleden mocht ik als jongeren- en gezinscoach een stukje
“Alsof hun Nederlanderschap ineens afhankelijk was van de uitslag op het scorebord.”
In zijn nieuwe column blikt Ben Brown terug op het WK en de Blue Wave, het moment waarop mensen met uiteenlopende achtergronden samen achter Oranje stonden. Tot Nederland verloor. Brown beschrijft hoe vooral donkere spelers daarna online moesten inleveren, en trekt de lijn door naar zijn werk als kwartiermaker in Apeldoorn: naar de trainer die een kind ziet, en naar de vraag welke relationele vaardigheid de stad nog mist om iedereen zich thuis te laten voelen.
“Mensen wilden eindelijk worden geloofd. Ze wilden weer serieus worden genomen.”
In zijn nieuwe column stelt Ben Brown een vraag die steeds urgenter klinkt: weten we eigenlijk wel wat we bedoelen als we het over herstel hebben? Vanuit zijn betrokkenheid bij zowel het slavernijverleden als de toeslagenaffaire ziet Brown steeds dezelfde behoefte terugkomen. Niet alleen financiële compensatie, maar erkenning, perspectief en vertrouwen.
Brown pleit voor een andere benadering: van compensatie naar emancipatie. Niet “hoeveel geld geven we uit aan herstel?”, maar “waar worden mensen daadwerkelijk sterker van?”
We willen de waarheid graag horen, zolang die maar over iemand anders gaat. Maar wat doen we wanneer nieuwe kennis ons dwingt anders naar ons verleden te kijken? En misschien ook naar onszelf?
Ben Brown schreef zijn nieuwe column naar aanleiding van de aftrap van de Keti Koti-maand bij Paleis Het Loo, waar hij het verhaal hoorde van Cupido en Sideron, twee Afrikaanse jongens die in de achttiende eeuw aan het hof van stadhouder Willem V verbonden waren. Hun namen stonden in de archieven. Hun verhaal bleef eeuwenlang buiten beeld.
Juni is voor Ben Brown een bijzondere maand. In zijn column over Keti Koti schrijft hij over wat het slavernijverleden met hem doet, over het Papiamentu als drager van herinneringen en identiteit, en over de kracht die hij put uit de geschiedenis van zijn voorouders. En over waarom hij hoopvol is dat juist Apeldoorn ruimte maakt voor dit verhaal.
“Zolang mensen zich structureel vergeten voelen, zal de zoektocht naar een zondebok telkens terugkeren.”
In zijn nieuwe column stelt Ben Brown dat de onrust over asielopvang zelden alleen over asielzoekers gaat. Onder de boosheid ligt iets diepers: vervreemding, verlies van verbondenheid en het gevoel onzichtbaar te zijn geworden.
Wat mist in het debat? Een plek waar mensen hun zorgen kunnen uitspreken zonder direct weggezet te worden, maar waar ook grenzen worden gesteld aan ophitsing.
Vorige week werd ik uitgenodigd voor een podcast bij Don Bosco.Ik voelde me vereerd. Ook omdat ik inmiddels officieel in de categorie val: niet meer zo jong. Toen ik vroeg waar het over zou gaan, kreeg ik een verrassend antwoord:“Over u.” Kijk… dan ga je ineens rechtop zitten. Blijkbaar ben ik een van de pilaren
Het was vrijdagavond in mijn favoriete kroeg in Apeldoorn.Een koud biertje voor me, het geroezemoes van mensen, het zachte gebonk van muziek en glazen die rinkelen. Naast me zat een man van ongeveer mijn leeftijd. Zijn energie sprak boekdelen: hoe hij zijn glas vasthield, zijn ogen die overal en nergens tegelijk leken te kijken. Na
Afgelopen week sprak ik een jongen uit Apeldoorn. Begin twintig. Slim, betrokken, midden in de samenleving. Ik vroeg hem of hij had gestemd. Hij haalde zijn schouders op. “Waarom zou ik? Er verandert toch niks.” Het bleef hangen.Niet omdat het nieuw is, dit hoor ik vaker. Maar omdat het precies laat zien waar het schuurt.
Apeldoorn wil verbinden. Bruggen slaan. Kloven dichten. Maar wie het publieke debat volgt – online, in buurthuizen, soms zelfs in de supermarkt – ziet hoe snel we tegenover elkaar staan. We verharden. We verdedigen. We reageren. En ergens onderweg zijn we iets gevaarlijks gaan doen: we zijn onze mening gaan verwarren met onze identiteit. Dat
Tijdens een gesprek over hoe we onze stad vormgeven, stelde iemand mij een ogenschijnlijk eenvoudige vraag: “Waarom herinneren sommige straatnamen en monumenten in Apeldoorn belangrijke inwoners, maar andere verhalen nauwelijks?” Geen verwijt. Geen beschuldiging. Gewoon een vraag. En soms zijn dat de gevaarlijkste vragen, omdat ze raken aan wie we als stad zijn. En wie
