Wat mannen niet voelen, dragen ze wel mee

Het was vrijdagavond in mijn favoriete kroeg in Apeldoorn.
Een koud biertje voor me, het geroezemoes van mensen, het zachte gebonk van muziek en glazen die rinkelen. Naast me zat een man van ongeveer mijn leeftijd. Zijn energie sprak boekdelen: hoe hij zijn glas vasthield, zijn ogen die overal en nergens tegelijk leken te kijken.

Na een kort gesprek vroeg ik toch: “En echt, hoe gaat het?”
Hij lachte, een beetje te snel, en zei: “Ja goed toch.” Toen viel er een stilte die langer leek dan het gesprek zelf. Ik had hetzelfde gezegd. Sterker nog, dat deed ik jarenlang: “Gaat goed.” En door.

Wat we goed kunnen

Sterk zijn. Doorgaan. Niet zeuren. Dat hebben we geleerd.
Maar wat ik niet wist, is dat alles wat ik wegdrukte, bleef bestaan. Vanbinnen.

Ik heb erover gelezen in het boek ´How Emotions Are Made´ van Lisa Feldman Barrett, en het bevestigde wat ik zelf voelde: emoties verdwijnen niet als je ze onderdrukt; ze worden juist sterker en beïnvloeden stress, energie en relaties.

In Apeldoorn houden we het graag overzichtelijk. Niet te zwaar, niet te moeilijk. Gewoon doorgaan. Het werkt… tot het dat niet meer doet. Op een gegeven moment kon ik er niet meer omheen: de onrust, de spanning, de vragen. Alles waar ik voor weg wilde lopen, bleek precies te zijn waar mijn kracht zat. Voelen werd geen vijand, maar een richting.

Daar waar het pijn deed, zat iets dat gezien wilde worden. Waar het ongemakkelijk werd, zat groei. Waar ik bang was, zat mijn potentieel. Het vraagt stoppen met vluchten en blijven bij wat er is – huilend, worstelend, twijfelend. Wat ik eerst als zwakte zag, bleek mijn grootste leermeester. Laag voor laag, pijn voor pijn, kwam mijn authenticiteit terug. Echt, niet perfect, maar van mij. 

En toen besefte ik:

Waar je omheen blijft bewegen,
is vaak precies waar je jezelf kwijt bent geraakt.

Hoe het zich laat zien

Het uit zich in kleine dingen: mannen die ’s avonds nog werk afmaken tot ze uitgeput thuis komen; mannen die harder drinken dan gepland; mannen die hun stem verheffen uit frustratie; mannen die stil worden en zich afsluiten.

Niet omdat er niets is, maar omdat er iets zit waar geen plek voor is gemaakt.
Ook hier in Apeldoorn: mannen die je zomaar tegenkomt – in de kroeg, langs de lijn, op je werk.

Ik dacht dat ik sterk was

Doorgaan, zelf oplossen, het voelde normaal.
Totdat het niet meer lukte. Kleine signalen: een irritatie die blijft hangen, een dag dat alles te veel voelt, het gevoel van leegte zonder reden. Het kantelpunt is zelden groot; het is klein, ongemakkelijk, rommelig. Blijven waar je normaal weggaat. Voelen waar je normaal afleidt. Niet comfortabel, wel echt.

Wat verandert

Je wordt niet ineens een ander mens. Wel iets minder afgesloten, iets meer jezelf. Je merkt het in hoe je kijkt, hoe je luistert, hoe je je dagen doorbrengt. En soms… net iets lichter.

Misschien is dit het moment

Niet om alles op te lossen. Maar om er niet weer omheen te bewegen. Hier. In Apeldoorn.
Tussen alles wat doorgaat, op de plekken waar je het leven meemaakt. Want wat mannen niet voelen, dragen ze vaak wel mee. 

En als ik eerlijk ben – wordt het pas lichter op het moment dat je stopt met doen alsof het er niet is.

Referentie:

Barrett, L. F. (2017). How emotions are made: The secret life of the brain. Houghton Mifflin Harcourt.