Kerntaak en/of kroonjuweel?

Dinsdag 13 januari 2015

Door christenunie apeldoorn

Afgelopen week spraken we in de Politieke Markt Apeldoorn over het bosbezit. Hoe willen we in de toekomst omgaan met de bosgebieden zoals Woudhuis, Loenermark en Orderbos die de gemeente in eigendom heeft?

In 2010 is er in de Raad een kerntakendiscussie gevoerd om helder te krijgen waar we wel en niet op zouden kunnen bezuinigen. Eén van de conclusies was dat de eigen bossen niet bij de kerntaken van de gemeente horen. Het college heeft daarom ondertussen onderzocht of het mogelijk is om deze bosgebieden af te stoten. Er lag een voorstel op tafel met globaal drie opties:

  • De bossen proberen te verkopen gericht op een eenmalige opbrengst
  • De bossen beter exploiteren zodat het rendement toeneemt
  • De bossen behouden maar geen extra inspanningen doen

De meeste fracties waren voor het behouden van de bossen: het gaat om de kroonjuwelen van Apeldoorn, Apeldoorn is een stad-in-het-groen en de bossen horen bij Apeldoorn. Je hebt het Kroondomein, zo heb je ook Woudhuis, Loenermark en Orderbos als Apeldoornse ‘kroonjuwelen’. Stel dat het al zou lukken om een koper te vinden: je gaat toch zeker je tafelzilver niet verkopen om eenmalig een bedrag te ontvangen? Graag de bossen houden dus, vonden de meeste fracties. Eén fractie zag dat als ‘draaien’.

Vanuit de ChristenUnie heb ik aangegeven dat het behouden van onze bossen niet in strijd hoeft te zijn met het besluit uit het verleden dat bosbezit geen kerntaak is. Verkopen blijkt na onderzoek door het college lastig en stuit op allerlei nadelen. Dan zegt het spreekwoord: ‘Als het niet kan zoals het moet, moet het maar zoals het kan.’ Al zijn de bossen dan niet de ‘core business’ van de gemeente, daarmee hoef je niet koste wat het kost overgaan tot het afstoten van de bossen. Ze zijn als unieke eigen extra’s van Apeldoorn zeker waardevol om te behouden. Alleen moeten we uitkijken om er fors op in te zetten, want dát doe je alleen bij een kerntaak.

Onze voorkeur ging, net als bij de meeste partijen, uit naar optie 2. Prima als een wat beter rendement voor het ene bos gebruikt wordt om de kwaliteit van het andere bos te versterken. Maar dan wel met beide benen op de grond: we moeten we ons ook niet rijk rekenen met deze bossen. Dat is een illusie. De bomen groeien niet tot in de hemel, en in Apeldoorn is dat ook niet het geval. Zoals de wethouder ook aangaf: de financiële waarde kun je eigenlijk alleen berekenen als je weet om hoeveel m3 brandhout het totaal gaat. De natuurlijke waarde van onze bossen, als vrij toegankelijke en gevarieerde natuurgebieden is toch niet in geld uit te drukken.

Erik Jan Aalbers, gemeenteraadslid ChristenUnie

Onze nieuwsbrief

Elke maandag ons nieuws in de mail?

Meer lezen over cultuur

REACTIES

Dinsdag 16 november 2010

Door christenunie apeldoorn

In de afgelopen weken hebben we heel veel geluiden uit de gemeente gehoord: verenigingen, bedrijven, stichtingen en gemeentelijke medewerkers (en dan hoop ik niet nog een categorie vergeten te hebben). Omdat er steeds meerdere vergaderingen tegelijk werden gehouden, kon ik slechts een deel bijwonen. Als fractie gaan we de resultaten op een rij zetten en daarop wil ik niet vooruit lopen. Een ding is mij wel duidelijk geworden. De gemeente heeft aan de samenleving een erg moeilijke vraag gesteld: welke taken die nu door de gemeente worden verricht kunt u zelf ook wel doen (en daarmee onze financiële problemen verlichten).
Let wel: het gaat niet om de vraag aan de burgers de problemen van de gemeente te helpen oplossen. De problemen van de gemeente zijn uiteindelijk de problemen van u en mij. Aan het einde van het proces zal de Raad besluiten moeten nemen. Dat kunnen bezuinigingen zijn (dat is nog steeds de bedoeling), maar het kan ook belastingverhoging betekenen.
Nu weet ik ook wel dat het verwijt naar de gemeente wel eens wordt gemaakt dat de Raad nu een probleem heeft, omdat hij in het verleden te royaal met geld is geweest. Daarop wil ik dit antwoord geven. De raad heeft nooit zomaar geld uitgegeven. Altijd was er wel een maatschappelijke wens om iets te doen. Het kon gaan over Orpheus, het museum, het Omnisportcentrum: er waren goede redenen voor die besluiten en dus voor het uitgeven van grote bedragen. Natuurlijke kun je over het nut van die uitgaven verschillend denken. In deze maanden willen we onszelf (en u!) opnieuw de vraag stellen wat de kerntaken voor de gemeente zijn. Als ik dan naar de reacties luister, dan moet ik constateren dat we het volgens onze burgers helemaal niet zo slecht hebben gedaan, want niemand zegt: gemeente, hiermee moet u nu echt eens stoppen. Geef daaraan nu eens geen geld meer uit.
Die reactie is echter te gemakkelijk. We hadden in het verleden vaker nee moeten zeggen. Nee zeggen is altijd moeilijk, maar vooral als je het verzoek wel kunt betalen. Wat we toen niet hebben gedaan (nee zeggen), moeten we nu in hoog tempo wel gaan doen. Als we nu niet bezuinigen (en dus heel veel ‘nee’ verkopen), kunnen we al onze beloften niet meer nakomen: het geld is gewoon op. Dat betekent dat de gemeenteraad de komende maanden moeilijke beslissingen moet nemen en ‘Nee’ zeggen waar altijd ‘Ja’ werd geantwoord. Gezien de gesprekken die de afgelopen weken zijn gevoerd, zullen er onaangename boodschappen moeten worden verteld. Elke keuze zal pijn veroorzaken. Onze taak is niet om die pijn te voorkomen. Onze roeping is wel om daar waar de klappen vallen eerlijk uit te leggen waarom wij de keuze toch zó hebben gemaakt.

Roelof Veen

REACTIES

Elke maandag ons nieuws in de mail?