Ich bin ein Matenaar!

Zaterdag 9 oktober 2010

Door Saskia Paulissen

Peter Vroon

Al een tijdje worstel ik met een vreemd gevoel. Iets waarvan ik nooit had gedacht dat het mij zou overkomen en toch is het gebeurd. Ik weet niet of ik er verstandig aan doe om het openbaar te maken maar ik kan niet anders. Ik moet het kwijt: I love De Maten!

Zo. Dat is eruit. En dat terwijl ik vroeger altijd riep: ik wil overal wonen maar NOOIT in De Maten. Dat über-doolhof, dat doorgeslagen jaren zeventig experiment, dat hutje-mutje kop-aan-kont wonen, daar wordt toch geen mens gelukkig van. Maar waar kocht ik veertien jaar geleden mijn betaalbare, onder architectuur gebouwde woning? Juist. En word ik daar gelukkig van? Jazeker.

Want als ik De Maten binnenrijd, over de rotonde met de Maagden, overvalt mij een enorm gevoel van thuiskomen. Zoevend over de rondweg, onder de groene boomtoppen door, ontspan ik meer en meer. Ik passeer wandelende moeders met kinderwagen, uitgelaten pubers op weg naar school, een oude man op een bankje, spelende kinderen. Lekker overzichtelijk allemaal.

Ja, dat leest u goed. Ondanks het hoge verdwaalgehalte door al die hofjes, pleintjes en idiote huisnummering, is het leven in De Maten heerlijk overzichtelijk. Je woont-werkt er, doet er je boodschappen, je sport er, je kids gaan er naar school, één keer per jaar moonlight shoppen op de Eglantier. Niks geen hysterische toestanden, het gewone leven.

Voor een chaotische vrouw als ik, met dito leven, is wonen in De Maten heerlijk. Ik weet, het is niet hip, ’t is niet trendy en zeker niet sexy. Maar na veertien jaar durf ik toch vol trots te roepen: Ich bin ein Matenaar!

Onze nieuwsbrief

Elke maandag ons nieuws in de mail?

Meer lezen over stad

REACTIES

Elke maandag ons nieuws in de mail?